EccenTRIP

Samsung Customer Service

2011-08-03T12:24:00.000+08:00

My Samsung GT-8500 comes to life again for the second time. Thanks to my own initiative and my housemate’s because if not on my belief that I could resurrect my phone, I would have abandoned it if not made it the most expensive paper weight in the world. However, I would not let the Samsung customer service escape my indignation on how they nearly duped me of my hard-earned money.

It’s already been a year since I purchase my phone. It is a smart phone with a very new OS. Being a techie myself I have been waiting of the next version and when it finally arrived, even in its beta version, I was excited to use it. So I downloaded it and tried flashing the phone on my own. Before doing that, I first master reset the phone as instructed in the flashing guide. Lo and behold! It went black and when I turned if off and on again, it just keeps on looping at the logo of the brand. I tried many times to take the battery out but to no avail, it got stuck on the logo. To minimize the damage, I decided to bring it to the customer service.

The lady at the customer service was very warm and accommodating. She told me what possibilities that could happen on the phone. She said that 3 out of 10 phones brought to them with the same problem got totally damaged. She asked me if I am willing to take the risk. I said yes and I asked her how much it would cost me since it’s not covered by a warranty anymore. She said it’s 500. I accepted the cost and she added that if they could not fix it, there’s no need to pay the price. However, if they could not and the problem could develop into a hardware problem, she told me that it could cost to 6,000 pesos. I told her to proceed.

During the negotiation, I told myself not to give any hint of distrust because I have this gut-feel that the phone is in the hands of the technicians. They could easily dismissed that it is a hardware problem and have me carry the burden of the paying the 6k. If I’m going to play smart with them, that would be the end of it. So, I was really friendly with them. After 30 minutes, the phone was fixed.

I thanked them and the lady even gave me an advice not to reset the phone by myself because if the problem would occur again, I could make it worse for the phone. I did not listen.

Back at home, I again tried to flash the phone with the new OS. To make the story short, it turned black again and when I pressed the power on, the display went orange. I pressed the power button again and some text turned up. “Upload data to the pc.” So I tried many ways to fix it but again to no avail. The customer service might solve the problem again.

It was HB who brought the phone to the customer service because I have work. They seem to notice the phone because they told HB that I should not have messed around with it. As a result, they diagnosed it as a hardware problem. I thought how it could be a hardware problem because it still charged and there’s still a display on the phone. They said that it cost 9k. What the hell! Just last night they told me it’s 6k. I told HB to retrieve the phone.

For four days, I was depressed because of what happened. I could just rationalize what I have done. I keep on telling myself that it’s just a material thing. You lost something; for sure another one will come. However, I could not believe what the customer service is saying. It could never be a hardware problem and sure 9k is abusive.

Last night, my housemate asked me where the phone is. He is a techie myself but more on the network thing. He asked me where the respective buttons are on the phone so he could bring it to download mode. I told him that I have tried that already but it didn’t work. But I thought, he could have it a try. He went at it and successfully, he was able to display it. With that, I tried to follow the flashing guide again. I was relieved that it went smoothly until all files were downloaded. I reset the phone and behold, the phone is fixed with the new OS. Am I not glad?

So, here’s my piece with the Samsung customer service. How dare them to misdiagnose the problem of my cellphone. I don’t know if they maliciously did it but either way, they should have not done it. It only speaks of their inefficiency and possibly their conniving effort to dupe me of an amount that is randomly charged. I really would like to go there again and on their faces make them realize how inefficient and opportunistic they are. But, is it wise to do that? I considered what if they would lose their jobs? No, I wouldn’t like that either. Writing this is a better medium to make other people aware and make them careful whenever they decide to go to avail their services.

Lessons learned. First, don’t get too adventurous with technology if you are not knowledgeable with it. Let the expert do it. Yes, it is ok to try something new but always know your limits. Second, follow the advice of people who are more knowledgeable than you. Sometimes it is ok to swallow your pride. Sometimes it is not good to insist on the things you like or want. Lastly, always be alert when you deal with people. Always watch out for the inconsistencies because this is where you will know if you are being fooled or not.

I was really disappointed on the people of Samsung. I was already glad that they disprove my theory on the first day. What could really be the reason why they turned into an opportunistic bunch? Is it because I am too persistent or too annoying, that I deserve to receive such treatment? Perhaps with people, it is always better to give them the benefit of the doubt because with people, one could never tell if they are trustworthy or not.

Protect Yourself

2011-06-23T12:14:00.000+08:00

kaninang umaga meron akong kakaibang napansin sa bus stop sa may buendia. nang ibinaba na ng bus na sinasakyan namin ang kanyang pasahero, kapansin-pansin ang pag-akyat ng ilang kalalakihan. mabuti sana kung sabay sabay nagsi-akyatan ito pero hindi. sa kahabaan ng bus stop, isa-isa silang nagpapara at umakyat. mayat maya lang napansin ko ang konduktor na tumabi sa driver.

"may mga mandurukot na umakyat." sabi ng konduktor. siguro napansin ng konduktor na narinig ko ang sinabi niya sa driver dahil sa nasa harapan ako naka-upo kaya lumingon siya sa akin at tumango sa akin. "mga mandurukot." ibinulong ko sa aking kasamahan ang aking nalaman.

lumingon ako sa mga bagong akyat na pasahero. iyun na siguro ang dahilan kung bakit may kakaiba akong napansin sa mga pumara. kung titingnan sila para naman silang mga ordinaryong pasahero na babalewalain mo lang. umupo sila na hiwa-hiwalay at may nakita akong sa likod ng driver. siya lamang ang may dalang bag. naisip ko, may kakayahan kayang sabihin ng konduktor o driver na merong umakyat na mandurukot sa bus nila?

kung titingnan nating mabuti, kilala ng mga driver at konduktor ang mga mandurukot na sumasakay sa kanila. sa araw-araw ba nilang pamamasada madali na nilang mahiwalay ang mga halang ang kaluluwa at sa hindi. ilang beses na ba nilang naranasan na nagkaroon ng insidente ng pandurukot sa kanilang bus para di nila kayang kilatisin ang mga pasahero nila. minsan nga, nasasabi pa natin na meron silang sabwatan. pero babalikan natin ang tanong kung kaya ba nila gumawa ng babala sa kanilang pasahero na mag-ingat sa mga mandurukot na nakasakay sa bus nila.

lahat tayo ay may responsibilidad sa ating kapwa. kung meron tayong nakikitang nangangailangan ng tulong sa kalye, nandoon ang tinatawag na "social responsibility". lahat tayo ay may kakayahang tumulong kahit sa anong paraan. ang problema lang, inuuna muna natin ang sariling kapakanan bago ang iba. kung nakikita natin na tayo ang malalagay sa kapahamakan, umiiwas tayo sa responsibilidad. mali ba ito? marahi. pero, iisipin natin na ito ang pinaka-mainam at praktikal na gawain kesa sa isugal natin ang pansarili nating kaligtasan.

walang ginawang babala ang konduktor o driver sa mga pasahero hanggat sa bumaba kami sa ayala. kung sa anong dahilan, hindi ko alam. ang masasabi ko lang, hindi natin puwedeng ibigay sa kaninuman ang responsibilidad ng ating sariling kaligtasan. alam na natin na marahas ang mundong ating ginagalawan kaya dapat alam natin kung paano ang magiging maingat.

True Beauty

2011-04-08T12:28:00.000+08:00

meron kaming napapanood na reality tv show ngayon sa velvet channel, iyun ay ang "true beauty". siyempre sa title pa lang malalaman mo na kung ano ang mai-expect sa mga kontestant. kelangan magaganda at makikisig sila. ang "makisig" ba ibig sabihin ay guwapo? well, basta guwapa at guwapo mga kontestant doon. hehehe. kaso may twist ang show. hindi lang outer beauty ang hinuhusgahan pero pati na rin ang inner beauty.

para malaman ang inner beauty ng mga kontestant, merong mga hidden camera sa mga lugar na kung saan nandoon din ang mga kontestant. dahil dito nakikita talaga ng mga judges at manonood kung paano makisama sa kanilang kapwa ang mga kontestant. makikita kung paano nila lalaitin ang kapwang kontestant sa likuran ng mga ito at kung paano nila malampasan ang mga pagsubok sa kanilang mga kaugalian.

sa hulihan ng episode, mamimili sila ng dalawang kontestant na hindi pumasa at mahina ang performance sa mga tasks at ang dalawang ito ay magkakaroon ng faceoff. sa faceoff challenge nagkakaroon ng scripted situation na kelangan mag-interact ng dalawang nagpi-faceoff. iyung last na napanood namin ay iyung isang guest sa hotel na lasing ang magmamaneho ng kotse. bawal ang magmaneho ng lasing kaya iti-test ang mga kontestant kung pipigilan ba nila iyung lasing na guest ng hotel na magmaneho o hindi. isa sa dalawang kontestant ang matagumpay na napigilan ang pagmamaneho ng lasing at iyung isa na hindi pumigil ay iyung natanggal.

ang ugaling pag-aalala sa kapwa ang hinuhusgahan dito. isang mahirap na challenge kung tutuusin pero kung ikaw ay isang tao na talagang may pag-alala sa kapwa, likas mo na pipigilan ang taong iyun. pero kung ikaw naman ay walang paki-alam, ipagkibit-balikat mo lang ang iyung nasasaksihan. ako kaya?

sa mga nakakakilala na sa ugali ko, marahil sasabihin nila na di ko kaya iyun. palagay ko, tama nga sila. kung ako ang nasa sitwasyon, ijujustify ko na ang responsibilad na huwag magdrive pag lasing ay nasa tao mismo. kung wala siyang papahalaga sa sarili, bakit bigyan mo siya ng pag-alala. ang susunod na may responsibilidad ay iyung valet ng hotel. dapat siya mismo ang pumigil sa guest nila na lasing. ang mali lang doon sa isang kontestant na di pumigil sa lasing na guest ay iyung ginawa niyang pangungutya. para ini-imitate pa niya ang pa-ekis ekis na lasing at pinagtatawanan nila ng valet. iyun din siguro ang nagpadagdag sa bloopers niya.

sa akin lang, realistic ako sa pagtulong ng tao. sabihin na nilang masama akong tao, pero pag di ko nakita ang urgency o di ko nakita ang worthiness ng pagtulong, magdadalawang isip talaga ako.

Halo-halo: Tae at Ayala

2011-03-25T17:15:00.000+08:00

free writing na lang ulit. wala kasi akong maisip na magandang topic para maisulat dito sa eccentrip blog ko. siguro kasi wala naman talaga akong kaweirdohan na naiisip. kahapon nga balak kong magsulat tungkol sa tae at yosi. paano naman kasi pumasok ako sa aming cr dito sa trabaho at merong umi-ebs. umi-ebs na nga, nagyoyosi pa. naiisip ko mas ok pa sa akin ang amoy ng tae kesa sa amoy ng yosi. kaso di ko naman naisulat dahil kapag naisulat ko baka sabihin naman ng mga kaibigan ko na nagyoyosi na mas gusto ko silang umi-ebak na lang lagi kesa nagyoyosi sila. mawawalan pa ako ng kaibigan. pero teka, bakit ko sinusulat ngayon? wala din. peace tayo mga nagyoyosing kaibigan. alam ko naman di kayo nagyoyosi sa harap ko kasi mga responsableng maninigarilyo kayo. :)

---

sarado daw ang canteen sa baba. alas-tres pa lang ah nagsara na. siguro naka-quota na sila. pero paano naman kami? gutom na kami eh. ang layo-layo pa naman ng pinagtatarabahuan namin sa kabihasnan.

---

salamat at may pumasok na trabaho dahil kung wala baka wala akong maisulat sa aking working journal. ang pangit kasi na walang ginagawang opisyal na trabaho sa buong maghapon. di ko pala ipinost sa aming website ang isang internal na affairs. eh bakit ko naman ipopost iyun eh di naman ka-significant ang event na iyun para sa publiko. iyan ang mahirap sa mga tao, kung wala namang kahalagahan masyado ang isang bagay sa buong mundo dapat huwag ng ikalat. baka mahanapan ka pa ng butas eh maintriga ka pa.

---

katatapos ko lang mag research tungkol sa parkuor. wala akong masabi kundi "clay, gusto ko iyan." ito iyung klaseng physical challenge na nararapat sa akin kasi masyadong marami ang nakaipon na adrenalin sa aking katawan. kelangang mailabas. nang makita ko iyung ka-housemate ko sa mg picture ng mga nagpa-practice ng parkour, naisip ko "aba, tatahitahimik lang pero walanghiya pala ang pinag-kakaabalahan." inggit naman ako. kelangan ko talaga na masubukan iyan.

sabi ko sa kaopisina ko. "alam mo, matagal na rin pala akong nagpapapractice ng parkour kasi sa tuwing nakikita ko ang mga nakaharang na mga obstacle ng MMDA sa edsa eh gustong gusto kong talunin." iyan marahil ang dahilan kung bakit ako nahuli ng jaywalking noon. hehehe.

si jacky chan pala, nagpaparkour din. tagal na niyang ginagawa to ah. idol ko siya kaya malamang magiging tulad di ako niya. hehehe.

---

bukas pala, punta ng batangas. second time ko pa lang makapunta sa probinsiya na iyan. last year pumunta kami ng laiya kasama naman iyung mga ka-isports ko. summer outing at madaming nangyari. ngayon kaya, maging memorable din ang pagpunta namin doon? kelangan ko madala ang camera ko para pag may magandang location, photoshoot agad. di na kelangan ng mga damit o costume at make-up na tulad ng pinaggagawa ng ibang photographers. maganda pa rin ang "au naturel". hubadan na lang. maliban sa sarili ko, sino kaya ang magandang model? hehehe

---

meron palang meryenda. kadadating lang. nag-treat iyung pinakamahirap sa mga ka-opismeyt ko. uy, mahirap lang iyun sa pera pero sa kalooban napakayaman niya. kung hindi ba naman eh, magtitreat ba iyun? common sense lang. hehehe

TARA kain tayo! (hindi PILIPINAS Tara!)

---

pahabol lang. nabasa ko iyung tungkol sa "anti-poor" poster posted sa greenbelt na isa sa mga malls ng mga ayala. well sabi ng ayala siyempre di totoo iyun o prank lang iyun. hmmm... ipagpalagay natin na di sila ang gumawa ng poster pero ang tanong, "anti-poor" ba sila. di lang ako sure pero eto ay isang first hand experience.

hindi ako pinapasok na nakasando at tsinelas sa isa sa mga malls nila. siyempre nag-inet ulo ko. galing ako ng swimming so ano inaasahan nila? nakabalat ako at nakapolo? tinanong ko kung bakit? regulation lang daw. gusto ko magmura pero ayoko. ang lalaki as in malalaki ang mga guards doon. ang ginawa ko, nag-abang ako ng ibang kustomer sa loob ng mall na nakasando at tsinelas at sinuwerte naman ako dahil meron. dalawa pa. isang babae at isang foreigner. itinuro ko sa guard iyung nakita ko. sabi ng guard, "sir, sa carpark kasi sila galing". tang'na, dahil nakakotse sila kaya puwede sila pumasok?

kayo ng maghusga sa kanila!

sigurado ako iyung gumawa ng poster ay isa sa mga katulad ko na biniktima nila ng diskriminasyon. dapat i-secure nila mga website nila dahil di malayo na iyun ang aatakehin ng mga binibiktima nila.

buti pa ang SM. libre naman diyan... hahaha

Alerto 24 Oras

2011-01-27T12:18:00.000+08:00

sa nangyari noong nakaraang martes, iyung pangbobomba sa isang bus, marami na naman sa atin ang nakared-alert. siyempre naman dahil ayaw natin maulit ang nangyari. ito ang dahilan kung bakit nagsisilabasan ang mga hakbang o tips para maiwasan ang mga ganitong pangyayari galing sa mga "eksperto". malaking tulong din ito para sa mga ordinaryong mamamayan na gumagamit ng bus sa kanilang pangaraw-araw na transportasyon.

kahapon, pagkatapos kaming ihatid ng aming company service sa ayala, pumili kami ng bus para sakyan papuntang boni. di na kasali ang aircon na bus sa aming pinagpipilian dahil di naman kami sumasakay doon. kaya sabi namin doon kami sa pinaka-bulok na ordinaryong bus. (tip #1: huwag sumakay sa aircon na bus) pag-akyat namin, wala masyadong pasahero. naisip ko, may bomb-scare na ba ang mga pasahero kaya di na sumasakay ng bus? di naman siguro. sadyang mapipili lang ang mga pasahero ngayon. gustong gusto nila iyung bago at magandang bus kahit ordinaryo lang ito. (tip #2: mas luma na bus, mas maganda)

kaliwa o kanan? wala ng pagtatalo dito. siyempre sa kanan dahil pangdalawahan lang ito at kung kasama mo iyung irog dapat dito kayo uupo para walang istorbo at sweet. hehehe. pero sa totoo lang ang kanan ay talagang paboritong direksiyon, siguro dahil sa naiisip natin na ang kanan ay nangunguhulugan ng kabutihan at ang kaliwa ay kasamaan. kaya naupo kami sa bandang kanan ng bus at malapit sa driver. (tip #3: maupo malapit sa driver) sabi ko kay HB, "mula ngayon dito tayo maupo lagi". sabi naman niya, "bakit ayaw mo sa likod?" sagot ko naman, "kasi di masyadong pansinin ang mga nasa likod. kung may terorista man doon siya uupo dahil di masyadong halata." naisip ko kasi pag nasa malapit ka ng driver, kadalasan nachi-check iyung karga ng pasahero at iyung konduktor madalas din na nasa unahan ng bus. ibig sabihin, mas madali niyang mapansin kung may naiwan iyung bumabang pasahero o wala.

nang nakaupo na kami napansin ko na iyung upuan ay may mga gewang sa likuran. sabi ko, "eto ang magandang upuan. masisilip mo iyung ginagawa ng nasa harapan mo. kung meron man siyang kahina-hinalang ginagawa, agad mong makikita." (tip #4: maging usisero sa ibang pasahero) "over-analyze ka na naman" sabi ni HB. "kung gusto mo malaman ang kilos ng isang terorista, pasukin mo ang utak niya" sabi ko. hehehe. mamaya't maya may narinig akong nagsasalita ng di tagalog. ang pagiging usi ay di lang gumagamit ng mata, kundi pati rin ng tenga. pinakinggan kong mabuti. bisaya, may inaaway sa kabilang linya. girlfriend. tiningnan ko ang nagsasalita. naka t-shirt ng manipis, basa ang buhok. may dalang bag na merong nakausling kahoy. construction worker ito. hindi terorista. "safe" sabi ko kay HB. hehehe

nang dumaan kami sa pinangyarihan ng pagsabog, nakita ko pa ang bakas ng dugo. meron na ring nakaalay ng bulaklak at kandila doon. meron ding nakasulat na pakikiramay. napa-isip ako. nangyari ang insidente ng hapon. hindi pa rush hour. bakit nandoon ang bus? walang skid mark na ibig sabihin ay nakahinto ang bus doon. bakit doon nakahinto na malayo sa bus stop? nagmamadali iyung terorista? (tip #5: kapag may pumara sa alanganin na lugar, magduda ka na)

ayan, nakalimang tip ako. di ako eksperto kaya huwag makipag debate kung may kredibilidad ang sinasabi ko. gumawa ka ng sarili mong pamamaraan kung paano maging alerto sa iyong paglalakbay. unahin mo kayang tanggalin ang nakasaksak na earphone sa tenga mo at magiging praning sa paligid.

ng dumaan ang bus sa guadalupe naitanong ko sa aking sarili "paano kaya kung dito pinasabog ang bus. siguradong maraming nadamay. napakadami kayang tao dito." pero palagay ko di gagawin iyun. masyadong masa. walang statement. mas maganda kung sa greenbelt gagawin iyun kasi maraming mayayaman at umaastang mayaman. masusi din ang seguridad doon. kung doon aatake ang terorista siguradong may statement. eh kung may pulitiko pa doon, mas lalo na. eh papaano kung biglang may dumaan na aircon na bus na may lulan na mga bigtime sa tabi ng bus na sinasakyan namin tapos sumabog. patay. low risk na nga itong sinasakyan namin nadamay pa dahil sa bus na iyun. ahhh. next time, maglalakad na lang kami. (huy, pambobomba ang paksa natin. hindi aaksidente na walang pinipiling lugar at oras. ang punto ko lang dito ay kung oras mo na, oras mo na talaga.) hahaha

Kenny

2011-01-20T12:00:00.000+08:00

natatangi daw ako sa (halos) lahat ng ilonggo dahil ako lang daw ang hindi malambing. wala daw akong ka-sweet sweet sa katawan. kahit daw magsalita ako, masyadong matapang at masungit. pero di ako naniniwala sa kanila dahil ang alam ko malambing ako. di lang nila alam iyun. hehehe

noong nakaraang linggo, merong selebrasyon sa amin. meron kasing magbibertdey sa isa sa aming hawsmate at meron ding magpapadespidida. dahil sa ako ay isang oc, kelangan ko maglinis. kaya buong sabado naglinis ako ng aming kuwarto (madalas nagiging ekstensiyon ng aming sala pag may parti) at ng sala. pero naisip ko na masyado yata akong martir para sa ibang tao (di ba sweet na iyan?) kaya naisip ko na karapat-dapat lang na tumulong sa paglilinis ang mga magsisilebreyt. alam ko na kung ano ang ipapalinis ko, ang kubeta.

ng dumating ang magpapa-despidida na si kenny, sinabihan ko siya kung baka gusto niyang maglinis ng kubeta dahil naipaglinis ko na sila ng kuwarto (rumeyt ko siya) at sala. sinabi naman niyang oo kaya di na ako naglinis ng kubeta. nakita ko siyang nagtanggal ng damit kaso hindi damit pangbahay kundi panlakad. damuho at aalis pala ulit. hindi ko na siya sinita muna dahil meron pa namang buong araw ng linggo para maglinis kasi gabi naman iyung parti.

dumating ang linggo. hindi umuwi ng gabi si kenny (may buking yata. hehehe) pero umaasa ako na dumating siya ng umaga. clay talaga, inabot siya ng hapon ng dumating. dito ko na siya pinaalalahanan ng kanyang pangakong maglinis. dito nagsimula ang drama. kesyo daw di siya pinaglilinis ng kanyang mga magulang. kesyo daw pag pinaglilinis daw ng kubeta sa kanila ay isang matinding parusa daw iyun. dami satsat. di ko inintindi ang drama. ako pa, masyado kong pinahahalagahan ang mga salita ng tao. sinabi ko na "nangako kang maglinis, maglinis ka!" ayun nagimbal ko yata kaya sabi niya na mangiyak-ngiyak na "turuan mo na lang ako". parang umiistayl pa yata ang kumag. sige, pagbigyan. ipinagtimpla ko siya ng panlinis na magkahalong sabong panlaba, klenser na ajax (plaging ba iyan?), zonrox at tubig siyempre. sinabi ko sa kanya kung anong klaseng brush ang gagamitin sa bawat bahagi ng kubeta. sinara ko ang kubeta para umpisahan na niya ang paglilinis. lumipas ang kinse minuto, nakaharap na siya sa akin at nakaligo na. "tapos ka na?" buong nakakapagtataka kong tanong.

pinuntahan ko ang kubeta at kinilatis bawat sulok. bagsak! "iyun ba na iyun?" tanong ko. nagsimula na naman ang drama. dahil di naman ako iyung taong makulit, hinayaan ko na lang siya para makapaglakwatsa ulit. pero sinabi ko sa kanya na lilinisin ko ulit ang kubeta.

masama ba ako? hindi ko naman siya pinaparusahan ah. nagbitaw lang siya ng salita kaya pinapahalagahan ko lang iyun, dapat siya din. hindi ko naman siya pinilit. siguro masama ang tingin niya sa akin kasi di ako nagpasalamat sa eport niya bagkus sinabihan ko pa siyang "mediocre" ang gawa niya kaya uulitin ko. malupit daw ako.

kung tutuusin, iyun lagi ang sinasabi niya sa akin. ang sama ko daw. inaapi ko daw siya lagi. parati ko daw kinakampihan iyung isa pa naming rumeyt. totoo iyun kung titingnan mo lang ng pahapyaw. pero ang totoo lambing lang iyun. ganyan kasi ako minsan maglambing sa kaibigan, may pagka-brutal. pero kung talagang ayoko sa kanya, di ko siya papansinin. kung titingnan ko lang siguro ang mga kapintasan niya siguro di na ako makikipag-usap sa kanya. kaso alam ko naman na kayang takpan ang mga iyun ng kanyang kabutihan eh kaya ganoon ang trato ko sa kanya. pero kaibigan talaga turing ko sa kanya. kaso lang madrama siya at di niya nakikita iyun. hehehe

sa bente-uno ng enero ang alis niya papuntang esteyts. anim na buwan siya doon. siguro medyo gagaan na pakiramdam niya dahil wala nang mang-aapi sa kanya. pero tiyak magiging boring buhay niya dahil puro sarap lang ang mararanasan niya doon. hehehe. kenny, maligayang paglakbay. maging mabait at masunurin lagi kahit di mo suot iyung kuwintas ko. hahaha.

CAMSUR: CWC and back to Manila

2011-01-10T12:31:00.000+08:00

tatapusin ko na itong camsur series at marami pa akong isusulat. sayang at baka mawala pa ang momentum. umpisa pa lang ng taon at medyo di pa nakapag-distribute ng mga assigned projects kaya binabalak ko na araw-araw mag post. di na ako masyado magkukuwento tungkol sa better than average learning curve ko sa wakeboarding. naikuwento ko na rin kasi doon sa hyperactive trip ko eh. iyung mga nakakatuwang at di makalimutan na experiences na lang. hehehe

---

dumiretso kami sa sm naga pagkadating namin galing caramoan. gutom na gutom na kasi kami. kumain kami doon sa isang restoran na sinasabi ng driver noong kararating lang namin ng naga, ang biggs. akala namin eh parang nag-siserve din sila ng mga authentic bicolano cuisine yun pala para siyang fast food na nagsiserve ang american dish. naalala ko iyung boutique ng american boulevard ng pumasok kami. as usual, hamburger ang inorder ko. ok lang ang lasa. nothing special. di rin nakapasa kay chef iyung kinain niya. humiwalay na rin sina red at ike dahil uuwi na sila sa maynila.

inabot kami ng dilim ng umalis ng sm. doon na kami sa loob ng CWC compound matutulog. naka-book na kasi kami doon sa eco-village. pinili namin ang magtaksi na lang kasi kumunti na kami. kaso iba pala ang patakaran ng mga taxi doon. sabi sa amin na overloading daw (avanza iyun at pito na lang kami), bawal, kaya sisingilin na lang kami bawat isa at multiply by two daw dahil wala na daw siyang pasahero makukuha pagbalik. gulat kami, parang maynila din kung manggulang mga taxi doon. bawal pala eh pero pumayag din magsakay kaso iba na ang rate. kaya umiiwas talaga akong sumakay ng taksi eh dahil mababadtrip ka lang talaga.

ang dilim papasok sa eco-village. nagkamali pa nga ng liko iyung driver. nakatipid din kami ng kaunti sa taxi dahil di kami pumayag na magbayad ng per tao. kung ano ang nakalagay sa metro, dinoble lang namin. di rin makaangal ang driver. ang lalaki kaya ng mga katawan namin pagkatapos madilim pa ang daan. taga maynila pa kami kaya kung may krimen na mangyayari kawawa siya. (joke)

bumaba na ang expectation ko sa eco-village ng makita ko ang room na tutulugan namin. mas lalong bumaba ng humingi kami ng mainit na tubig. binigyan lang kami ng isang baso. kanya-kanyang baso daw doon. clay talaga. dahil mga koboy naman kami, oks lang. sinundo na din ni cat ang isa pa naming kasama, si omar. dapat kasama din namin siya sa caramoan kaso may emergency na inuna. ikinuwento na lang namin sa kanya iyung nangyari sa caramoan. ininggit namin siya kung paano namin inenjoy ang stay namin doon kahit umuulan. tinanong niya kung mauulit ba o hindi. sabi namin may inuman ulit pero wala ng videoke.

nagkaroon ulit ng striptease si monty habang nag-iinuman kami. iyung mga babae naming kasama di namin alam kung nahihiya o anu dahil ayaw humipo sa katawan ni monty. sabi namin para hipo lang natatakot kayo. nag sample kami. siguro lumakas din ang loob nila kaya nakihipo na din. nagkunyaring maghubad ni monty ng shorts at underwear. nakikihubad na din si cat. ng nakitang lumakas ang loob ni cat, si monty na ngayon ang nahiya. enjoy din ang inuman kahit walang videoke pero maaga kami natulog kasi wakeboarding na bukas.

medyo late na din kami nagising. inisip naming lumabas nina chef at papa p kasi wala kaming tubig na inumin at wala ding breakfast. balak namin sa kanto lang bumili kaso wala matinong pagkain kaya sabi ni papa p na sa naga na lang bumili. pumayag naman kami kaso ng pabalik na kami, hindi umalis agad ang jeep. naghintay pa ng pasahero kaya ng dumating kami sa eco-village ay magti-ten na. binilisan na namin ng kain tapos nagpasundo ng shuttle papunta sa wakeboarding area.

di ganoon kadami ang tao sa wakeboarding kaso kapansin-pansin na madami ang foreigners. halo-halo ang lahi. at magagaling sila. (nasa hyperactivetrip ang buong detalye ng wakeboarding experience). meron din kaming napansin na tila pamilyar sa amin. mukhang arabo sa malayo kasi balbas sarado. pero ng kinilatis namin, si joross gamboa pala. iyung mga babae naming kasama gusto magpa-picture kasama siya. pati na rin ang mga kasama naming lalaki na maka-showbiz. si monty nga nagka-interes din na magpapicture. eh kapwa niya kasi cosmo bachelor eh. ako naman, dedma lang, di ako nagpapicture. siyempre mataas pride ko. hehehe. ako na ang kumuha ng picture nila. kaso ng mailipat namin ang picture sa pc, malabo. di ko sinadya yun ha? hehehe. magaling din si joross mag wakeboarding. tila hobby niya talaga ito dahil meron siyang sariling board. nandoon din ang kapatid niya. tinuturuan niya. kaya lang ang hirap talaga siguro turuan iyung walang aptitude sa sports. di siya natuto hanggang ng matutunan na namin kinagabihan. panay pa rin semplang niya.

tatlo lang kami ang nakaikot ng buo sa wakeboarding. siyempre mayabang kami. pero ako ang mas mayabang kasi dinaanan ko ang dalawang ramp (by accident lang) na di natumba sa tubig. hehehe. kaso, nakainom naman ako ng tubig. para ako masuka noon kasi kulang na lang ng ilang babad ng paa ko, parang ilog pasig na ang tubig sa practice area. pero sabi nga, it's all in the mind. at isa pa, lahat pala kami nakainom din. hahaha.

di na kami nag-inuman ng gabi na iyun. wala na rin kasing maiinom. kuwentuhan na lang at asaran hanggang sa makatulog. noong umaga, nauna ako magising. kinuha ko ang dslr, tapos shoot ng shoot sa makitang living things sa labas ng cottage. kaunting almusal na din at hinintay ang shuttle para maghatid sa airport. inabot kami ng siyam-siyam sa kahihintay at ng maramdaman namin na di na darating, nag-tricycle na lang kami. buti na lang di kami na-late sa airport. pero mayat-maya, dumating ang shuttle lulan ang gurpo nina joross. clay ulit. iba na talaga ang celebrity, inuuna.

wala ng hassle sa airport ng naga at iyung hindi nakabili ng souvenir sa cwc, duon na lang bumili sa airport. bumili na rin ng pasalubong. ng dumating kami ng maynila, masaya pa rin ang mood ng buong barkada. kantiyawan pa rin. sumakay kami doon sa airport shuttle papuntang mrt. meron palang ganoon sa terminal 3. well, next time alam ko na gagawin ko. di na ako maglalakad ng malayo para kumuha ng taxi sa labas ng airport. naghiwa-hiwalay na kami sa mrt taft station. iyung iba, diretsong pumasok na ng trabaho. kami naman umuwi na.

gusto kong bumalik sa cwc. nabitin kasi ako. kelangan ko talaga ma-prove na talagang marunong na talaga ako at hindi tsamba lang. sa kabuoan, enjoy ang adventure sa camsur. may mga let-downs pero di kami nagpa-apekto. kami na mismo ang gumawa ng aming kasiyahan. maraming alaala ang adventure na iyun. kasama ng alala na nawala ng tuluyan ang aking payong. hehehe

CAMSUR: Caramoan

2011-01-04T12:40:00.000+08:00

ang caramoan ay hindi isla na una kung inakala. para lang siyang laiya sa batangas at ang kaibahan lang ay bangka ang pinakainam na sasakyan para ito ay puntahan dahil hindi maganda ang daanan papunta sa dinadayong atraksiyon nito. kaya ng makita ko ang pier inisip ko kaagad na di pa tapos ang biyahe namin.

dalawa lamang ang option na available sa amin papunta sa resort, jeep o tricycle. pinili namin ang tricycle kasi siyempre mura. kaso lang dalawang tricycle ang dapat naming kunin at kelangan namin hiwa-hiwalay. sa unang taksi ay sumakay si chef, papa p, blue, at ike. kami naman nina cat, sha, monty, at kenny.

walang problema ang main road papunta sa destinasyon namin pero nang pasukin na namin ang dirt road, para na rin kaming sumakay ng roller coaster. di lamang akyat baba ang daan kundi bako-bako pa ito. para kaming niyuyugyog habang nakasakay. ilang beses din bumaba ang nasa unahang tricycle para lamang itulak ito dahil sa hindi kinaya ang pag-akyat. kami naman ay kelangan pumunta sa harapan ng tricycle para ibuhos ang aming bigat sa harap para hindi ito bumaliktad. masikip din ang daan kaya napaisip ako kung kakayanin bang pasukin ito ng jeep. ilang minuto din naming tiniis ang pangbubugbog ng biyahe hanggang sa makita ko na hindi na putik ang dinadaanan namin kundi buhangin.

alam na rin ng driver kung saang resort kami dadalhin pero bago namin narating ito bigla na lamang binanggit ng driver na maraming engkantado sa lugar na ito. siguro biglang nasambit niya iyun ng biglang may puting ibon na lumipad sa harap namin. di ko naman pinagtuunan pansin iyun kasi di naman ako naniniwala sa mga engkanto.

huminto kami sa isang malaking kubo na tilang restoran o dining area. nakipag-usap doon si cat at narinig namin na fully booked daw sila. ang alam namin naka reserve kami at nakapag-deposit. sinabi ng kinausap ni cat na irirefer na lang kami sa malapit na resort. dahil wala na ring silbi para makipagdebate sa walang kuwentang kausap, minabuti na naming puntahan ang nasabing resort.

bago pa lang ang resort na nilipatan namin. nakita namin doon iyung mga foreigners na nakasabay namin sa bangka. tila di sila nagkaayos sa presyo ng kausap nila kaya nakita din namin silang umalis. kinausap ni cat ang isang babae doon at sinabing may bakante pa kaya iniakyat na namin ang aming mga gamit. dalawang kuwarto na din ang kinuha namin. nagsama sina blue, ike, sha at cat. nagsama sila dahil wholesome daw sila. kaya kaming mga di wholesome ang magkasama sa kabilang kuwarto.

alas-tres kami dumating sa resort at di pa kami halos nakakain ng matino. dahil sa walang mapaglutuan sa kuwarto, pinasya na din namin na umorder ng pagkain. iyung binabalak namin na makatipid ay tila di na mangyayari. pero may naisip ako kung paano makalibre ng lunch/dinner. iyung kasama namin na may-ari ng social networking website ay puwede mag-sponsor ng dinner kaya siniko ko siya ng kaunti at sa dahil may himala ay napapayag ko naman. laking pasalamat ng grupo ng idiniklara kong may sumagot na sa aming dinner.

natapos kaming kumain mga bandang alas-kuwatro ng hapon. mahaba pa ang oras namin at puwedeng puwede pa kami mag swimming kaso nga lang patuloy pa rin ang pag-ulan tapos kulay milo pa ang tubig ng dagat. kaya ginawa namin ay picturan na lang ng picturan. tapos kinain ang mga nalalabing tsitsirya lalo na ang mga imported na inisponsor ng may-ari ng gasoline station. nakakabore ng hapon at hindi pa namin alam kung ano ang kahinatnan ng gabi namin sa resort na ito. ang alam lang namin ay meron kaming alak at videoke na nirentahan namin ng 500 hanggang alas-onse mamayang gabi.

hindi na namin hinintay na dumilim para bumaba at pagsamantalahan ang videoke. dapat masulit namin ang 500. ibinaba na rin namin ang inumin na vodka para pampalakas ng loob. unang kumanta ang mga magagaling, sina cat, sha at monty. wow, talentado pala iyung model na ito. may itsura na, may talent pa at kung tutuusin nakita ko na rin siya sa tv. hinayaan ko silang magpasahan ng mike. ok lang, wala pa naman ako sa momentum. isa pa, ayokong mag standing ovation ang mga kasama ko habang kumakanta ako. kakahiya naman.

habang masaya kaming nagvi-videoke, lumapit sa amin ang may-ari ng resort. binigyan kami ng libro tungkol sa caramoan. nandoon nakalagay ang mga tourist spot. siyempre ibinibida sa amin ang kanilang lugar. recently nga daw eh dito ginawa ang isang survivor series. iyung sa france yata. all ears naman ang di kumakanta. sabi pa ng may-ari na iyung mga upuan na ginamit sa series na iyun ay nandito sa loob ng dineing area. pinakita niya sa amin. kami naman walang magawa. nagpapicture kami sa mga upuan. kunyari kami ang mga survivor. lumabas lahat ang mga camera, kahit cellphone. maya-maya na lang ay nag-brownout. ang dilim. buti na lang may emergency light sa loob. tuloy ang kuwentuhan. pero iyung mag-bff biglang nag-excuse. akyat daw muna sila sa kuwarto. sabi namin alam na namin ang gagawin nila. tawanan lahat.

ng bumalik ang ilaw, tuloy ang videoke. mga alas-otso na at biglang nag announce si monty ng "comedy bar" na. noong simula di ko alam kung seryoso siya o hindi. bigla na lang hinila si cat at sinimulang laitin. putik, grabe pala itong si monty, magaling na host at komedyante. puwedeng pantapat kay allan k. siyempre ayaw naman magpatalo ni cat. taga "ateneo" yata siya kaya hiritan sila ng ingles. kantiyawan ng mga schools. nadamay pati up, la salle, at ust. problema nito di yata alam ni cat na merong naka suot na la salle tshirt sa mga guest na kumakain sa dining area. buti na lang alam nila na nagbibiruan lang kami tapos ng nilingon namin sila parang di naman sila nakikinig kaya go lang ang dalawa sa asaran. pero siyempre wala namang nanalo na audience sa mga host ng mga comedy bar di ba? dagdagan pa ng pang-aasar nina chef at sha. buti na lang din di pikon si cat. kayang i-absorb ang lahat ng lait. pero sa kalaunan, nakakanta din siya.

pagkatapos ni cat kumanta, sinunod si sha na di masyadong malait ng host. inisa-isa kami ni monty na tawagin sa gitna. walang nakaligtas kahit sino. si chef tinanong tungkol sa kanyang special someone. si blue at ike tinanong tungkol sa kanilang pagkawala noong nag brownout. si kenny tinanong kung bakit pinili niya ang kantang all by myself. kahit ako di nakaligtas. tumayo ako sa harap. putik, marami na palang tao sa likod namin. akala ko kami kami lang sa resort. may mga umiinom na sa ibang table at lahat nakatingin at nakitawa sa pinaggagawa namin. sabi ko relax lang, wala namang nakakilala sa akin dito. kaya di ko na sila pinansin at nakinig na lang sa aming host. maingat si monty sa akin. siguro iniisip niya na baka umbagin ko siya pag nagkamali siya. di lang siya ang may malaking katawan. sinasagot ko mga tanong ng seryoso at may pagbabanta (hehe). sinabihan niya na ako ay "borta" tinanong ko siya kung ano iyun. sabi niya na nag mamaangan ako. di ko na itinuloy na kunin ang sagot sa kanya kasi baka doon pa siya makakuha ng tiyempo para ako ay malait. ng wala ng maisip na tanong, pinakanta niya ako. tumugtog ang kanta. mamaya maya lang bigla siyang humila ng mahabang upuan at pinahiga si cat. nagkunyari silang naglalamay. wala akong paki-alam tuloy lang ang kanta ng kahit isang saglit.

ng gabing iyun hindi lamang si monty ang nagpakitang gilas sa pagho-host. si blue ay meron din palang talent at mas lalong nagkaroon ng audience participation dahil marunong siyang magbicolano. lahat ng sinasabi niya ay pinapatranslate ni monty sa mga umiinom sa loob ng dining area. mabuti din at game din ang mga tinatanong kaya nagmistulang comedy bar na sa loob ng resort.

alas onse natapos ang kantahan at tawanan. di na kami nag extend kasi gabi na din at may balak pa kaming mag island hopping kinaumagahan. iniwan namin ang dining area. nagsitayuan na din ang mga umiinom doon.

lasing na kami lahat ng pumasok sa kuwarto. kuwentuhan at harutan pa din. merong naghubo dahil sa kalasingan. inisip siguro na walang makaalala kinaumagahan (hahaha). nagpapicture na din ang mga borta na ibig sabihin pala ay malaki ang katawan. bago matulog, nasaksihan pa namin ang ganda ng buwan. gumanda ang panahon ng gabi na yun. bukas sana ganoon din.

CAMSUR: to Caramoan

2010-12-23T12:35:00.000+08:00

nauna ngang nagising ang mga babae. nagising na din ako kaso ayoko pang bumangon. gusto ko pa din matulog kaso mahirap dahil naririnig ko ang kaluskos at bulungan nila. di rin ako nakatulog ng maayos dahil nagkaroon ng concert ang mga pagod sa biyahe. ilang oras na din naman at kelangan na namin pumunta sa terminal. malapit lang din daw iyun sa sm.

patuloy pa din ang ulan at malamig ang tubig sa banyo kaya iyung mga nagbabalak na maligo ay di na naligo. nagwisik-wisik na lang. bababiyahe na lang din naman at saka umuulan kaya di na kelangan maligo. pinag-usapan pa rin kung tutuloy talaga ng caramoan o hindi dahil malakas ang ulan. sang-ayon naman lahat na itutuloy ang lakad. rain or shine baga.

naghintay kami na humupa ng kaunti ang ulan bago lumabas ng hotel. oo nga pala, nakita ko ang aking payong sa bag ko rin mismo na hand carry ko. ibig sabihin niyan, nakalusot ako sa security ng airport. di ba delikado iyan? eniweys, sana di makalusot iyung talagang may masamang hangarin. nakishare si sha sa payong ko papuntang terminal. laki ng bag niya. gusto ko mang kargahin iyun para sa kanya ay mahirap dahil may dala akong payong. buti na lang at mga amasona kasama namin at di kelangan ng mga knights.

pagdating sa terminal, nakakuha kami agad ng sasakyan kaso lang mahihiwalay sa amin ang mag-bff dahil may laman na iyung isang sasakyan. nauna na din kaming umalis. ninety yata ang pamasahe kada pasahero at may isang oras ang biyahe papuntang daungan ng banca. malakas pa rin ang ulan at masarap matulog pero dilat ang mga mata namin para naka-alert sa biyahe. nagkumpara na lang kami ng quality ng sounds sa mga cellphone namin. tinalo ng samsung wave (talagang pino-promote. hehehe) ko nokia, sony ericsson, at blackberry (buti di kasama ang mga mansanas ni eba. hehehe) kaya umalingawngaw ang black-eyed peas sa buong sasakyan. kaso di rin nagtagal dahil sinita ako ni papa p na meron daw natutulog. pinatay ko naman siyempre baka mamura pa ako sa bicolano.

di makapagpabilis ng takbo ang sinasakyan namin dahil sa lakas ng ulan. inilipat pa nga kami sa isang jeep dahil may madadaanan kaming baha. napraning pa nga ako dahil sa mga turista lang ang laman ng jeep. paano na lang kung bigla kaming i-hostage? kasama ko pa naman ang mga may-ari ng kung ano-anung negosyo. hehehe. kaya talagang naka red-alert mode ako. inihanda ko na ang aking swiss knife. hahaha. pero siyempre di naman mga masasamang loob ang kasabay namin. mga tauhan pala sila ng mga banca na maghahatid sa amin sa caramoan.

ng dumating kami sa sabang port, pinalipat ng mga tripolante ang mga bag namin sa malalaking plastic para di mabasa. ang tagal dumating ng mag-bff. nakailang trip na ng banca ang pinalagpas namin sa kahihintay. ng tinext namin sila, sabi daw ay bumalik sila sa isang bayan para duon sumakay ng jeep. di na daw kaya ng l300 na sumuong sa baha. sabi pa nga ni ike na kung di sila makasakay agad balik na lang sila ng naga. di naglaon, dumating na din sila. muntik na din sila lumagpas kung di sila hinabol ng mga tao ng port. nagtaka pa daw sila kung bakit alam ng mga tao pangalan nila. siyempre sinabi na namin lalo na ang mga palantandaan. (joke. hehehe)

nagmamadali na kami pumunta ng banca. nagulat kami na hindi pala namin kakayanin ang umakyat kung di kami bubuhatin sa mga balikat ng mga tripolante. patay malisya na lang ako na nabubunggo ng yagbols ko ang leeg ng bumuhat sa akin. pero iyung iniisip ko, kaya ba nilang buhatin si cat. oo naman. bente ang singil sa amin sa pagbubuhat.

mahaba ang biyahe. dalawang oras. di rin makaka-enjoy sa sight-seeing dahil nakasara ang trapal ng banca dahil sa lakas ng ulan, pero hindi naman maalon. siyempre labasan na naman ng gadgets. nagyabang ang i-pad sa mga games nito tulad ng video karera (hahaha, biro lang). iyung blackberry naman ibinida ang map application nito na pinapakita ang route ng banca. di ko na inilabas si wave, baka tawagin ng mga kaanak niya at biglang pumalaot na din. nag-enjoy din kami sa isang makulit na nakainom na turista. inabangan namin na baka maghubad. hahaha.

isang magandang feature sa banca na sinakyan namin ay meron itong cr, improvise cr to be exact. dapat lang siguro na magkaroon ng ganito sa mga banca lalo na kung matagalan ang biyahe nito. (naalala ko iyung last ko na sakay sa banca at napilitan akong umihi sa sa puwitan nito. ok lang sana pero ng bigla humangin eh pasalubong sa akin. kaya ayun nabasa tuloy ako. sinabi ko na lang sa mga kasama ko na alon lang iyun.) nakadalawang balik din ako para umihi doon. hindi lang sa ihian puwede iyung cr. dahil sa may takip ito, puwede din mag-popo kaso diretso sa tubig ang bomba. palakasan na lang ng loob kung gagawin mo iyun doon. hehehe. si papa p naman iba ang trip. nagpa-picture siya doon.

nasa oras talaga ang biyahe ng banca. eksaktong dalawang oras, kita ko na ang pier ng caramoan. mabuti na lang at meron talagang pier dahil di na namin kelangan magpabuhat sa mga porter. umuulan pa rin at tiyak mahirapan kami sa pagpunta sa resort na aming pinareserbahan.

CAMSUR: Naga

2010-12-22T12:28:00.000+08:00

luma pala ang airport sa naga hindi tulad sa amin na bago na. inaasahan ko na bago na ito dahil sa nagiging tourist destination na ang camsur pero di pa pala. pero ok lang, di naman requirement iyan para puntahan ko ang isang lugar. ang importante maayos ang sistema nila at kumpleto sa security measures. kaya lang kelangan na pagtuunan pansin ng local government ang kanilang airport dahil ito ang unang bumabati o sumasalubong sa mga bisita. teka, di pala tungkol sa airport ang entry na to.

---

di na kami puwede maglakad mula airport hanggang highway dahil walang balak huminto ng ulan at saka madilim na talaga. buti na lang may nakausap kaming l300 na pumayag maghatid sa amin sa hotel. 600 yata ang kontrata namin kaya more or less mga 100 lang ang share namin bawat isa. puwede na. habang tumatakbo iyung sasakyan, tinanong namin iyung driver kung saan masarap kumain ng authentic na bicolano dishes sa naga. meron siyang dalawang binaggit, iyung G1 at bigs. malapit lang din daw ito sa hotel na aming titirhan.

medyo matagal din ang biyahe papuntang hotel (mas mukhang motel). hehehe. doon kami sa pinakataas na floor. malaki ang kuwarto na merong dalawang queen size na kama, dalawang single bed, at isang double deck. pinili namin (ako, chef, at papa p) iyung malaking kama, sina sha at cat sa ikalawang malaking kama, si kenny at monty sa magkahiwalay ng single bed, at iyung bunk bed ni-reserve na namin kina ike at sa bff niya. bigyan nating ng pangalan si bff. tawagin natin siyang si blue.

di na kami nagtagal sa hotel kasi gutom na kami. dahil sa sinabi ng driver na malapit lang sa pinag-stayhan namin iyung kainan na sinasabi niya, pinagpasyahan namin na lakarin na lang. sabi pa niya na pagkalagpas lang iyun ng tulay. habang naglalakad kami may nakita kaming banner. may nakasulat doon na "geewan". iyun yata ang tinutukoy ng driver at hindi "g1". tawanan na lang kami. pagkalagpas namin ng tulay inasahan namin na makikita agad ang kainan kaso hindi kaya nagtanong-tanong kami. binigyan kami ng instruction at naghanap ulit. sa kabutihang palad nakita din namin. akala ko may pagka-native iyung kainan. hindi pala. para lang siyang sosyal na turo-turo.

pumili kami agad ng ulam. mukhang masarap. iyung iba pamilyar na sa tingin namin gaya ng laing, sinigang, bicol express, atbp. lasa na lang siguro ang magiging kakaiba. dahil nasa bicol kami, siguro naman maanghang ang mga timpla nito. pinili ko iyung pusit at pinangat. puro ginataan iyun. ang mahal pala ng pusit, 80 pesos. mali ang dinig ko. kaso kakahiya naman na ibalik. umasa na lang ako na masarap.

umakyat kami sa second floor para kumain. halos kami lang ang tao doon. medyo maingay kami at halatang dayo dahil sa salita namin kaya tinginan ang ibang kustomer. masarap iyung pusit. stuffed pala siya kaya ok lang kung mahal. iyung pinangat naman bagsak sa akin. mas masarap iyung luto namin sa iloilo. iyung iba namang putahe bumagsak din. iyung bicol express di naman ganoon ka-anghang. kahit iyung mga sinigang di rin pumasa. ganoon talaga siguro pag may chef kayong kasama. mataas o tumataas ang standards.

pagkatapos namin kumain, pumunta kami ng sm. nandoon kasi naghihintay sa amin sina ike at blue. nauna kasi sila dahil maaga iyung leave ni blue at nag-bus lang sila. kelangan din kasi namin bumili ng mga kelanganin namin para sa caramoan bukas.

hindi naiiba ang sm naga sa mga sm sa maynila at ibang probinsiyang napuntahan ko. pare-pareho halos ang design at ang mga stores na nasa loob kaya halos parang di ka rin lumuwas ng maynila. nasa mcdo iyung mag-bff kaya pinuntahan ko sila samantala iyung iba naming kasamahan ay nag-grocery, nag-cr, at nagwindow-shop. abala si ike sa kanyang i-pad at si blue naman sa kanyang i-touch. sila na ang apple freak. hahaha. inilabas ko na rin iyung samsung wave ko. hamak naman na mas maganda ang display ng phone ko kesa sa ipad na iyan. hahaha.

kinumusta ko ang dalawa sa pagpunta nila ng cwc. sabi nila na umuulan daw at wala masyadong tao sa wakeboarding kaya pinili nilang mag lago del rey na lang. nabanggit pa ni ike na parang ang mahal daw iyung wakeboarding. (take note, naka i-pad iyan. hahaha) enjoy naman daw sila sa lago del rey at solo daw nila ang buong lugar. dami nga nilang pic eh. kaya lang malapit na daw maubos iyung space ng sd card ng camera nila. sabi nila bili na lang daw sila ng memory card sa cd-r king. sabi ko "sige lang dito na lang ako bantayan ang gamit ninyo. iwan niyo na lang ang i-pad." ayaw sana iwan ni ike ang i-pad niya sa akin. "di ko babasagin iyan." sabi ko.

noong bumalik iyung dalawa tila nag-aaway. iyun pala naiwala ni blue iyung isa pa niyang sd card sa cd-r king habang sinusubukan niya iyung bagong bili. nakalimutan niyang ibalik at naalala lang niya noong nakaalis na sila sa tindahan. siyempre ng balikan nila, wala na. buti na lang daw hindi iyun ang may laman ng mga pics nila sa lago del rey. ibinalik ko kay ike ang i-pad para gawin niya pangpok-pok kay blue. (joke. di mangyayari iyun. hehehe.)

nagsidatingan na din iyung iba pa naming kasamahan. dami din pinamili. merong dalawang malalaking container ng tubig, mga tsitserya, at mga alak. at siyempre dahil akala nila malakas ako, iniabot agad ang isang container na tubig sa akin. bakit kaya di nila ibinigay kay monty iyun eh mas malaki namang hamak ang katawan niya kesa sa akin? kesyo ba baguhan siya sa grupo eh may espesyal tritment? hehehe

pagdating namin sa hotel, pinag-usapan namin iyung gagawin namin bukas. paano kung umuulan pa rin? tuloy pa rin ba? sabi namin, oo naman. adventure nga ito, eh. nag-asign na din kami kung sinu ang unang magigising dahil sa siyam na kami ngayon, mag-aantayan kami sa nag-iisang cr. sabi ni sha siya na lang mauuna dahil matagal daw siyang maligo at magpapatuyo pa siya ng buhok. si cat naman ay maliligo na daw para di na siya maki-agaw sa cr bukas. may iba pang gustong maligo na rin bago matulog kaso lang malamig, eh di nag pass na lang muna.

bago natulog, kaunting (understatement) asaran at harutan. iyung mag-bff, nagtabi na sa ibaba ng bunkbed. maginaw daw. si monty, medyo sumasali na sa usapan. si kenny panay ang ngisi na para bang may maitim na balak. hehehe. si cat merong kausap sa phone na humiwalay pa sa grupo para di marinig. (sino kaya iyun?) si sha, nagsusuklay ng kanyang mahabang buhok ng isang daang beses. at kami namang tatlo nina chef at papa p ay nagpalit na ng pantulog na shorts.

late na din yata kami nakatulog. di ko alam kung sinu ang unang pumikit na kanyang mga mata.

CAMSUR: Flight

2010-12-09T17:28:00.001+08:00

ihing-ihi na ako pero di ako makatayo dahil naka-ilaw pa rin ang seatbelt indicator. dapat nakalipad na ang eroplano fifteen minutes ago kaso kinakabahan pa yata dahil umuulan sa dadaanan naming himpapawid. pero naman, tumatayo na ang balahibo ko pati sa ulo dahil sa kumbinasyong lamig ng eroplano at ng likido na gustong gusto ng kumawala sa aking bladder (di ko alam ang ingles niyan). inabala ko na lang ang aking sarili sa paglalaro ng reversi sa aking wave para lang di ko maramdaman ang discomfort.

di ko na yata kaya. bahala na kung masita ng stewardess. kailangan ko nang tumayo para makaraos. call of nature kaya ito at walang puwedeng makapigil sa akin. tumayo ako at dumiretso sa likuran ng eroplano. nang makita ako ng stewardess na kasalukuyan ng nakaupo para sa take-off, sinenyasan niya ako kung saan ako pupunta at lilipad na daw ang eroplano. itinuro ko ang lavatory (naks) at sinabing ihing-ihi na ako. sabi naman niya na nasa harapan iyung banyo. about face ako at binilisan ang paglakad papunta sa gloria. meron na namang stewardess na nakaabang. sabi ko di o na mapigilan ang ihi ko. sabi naman niya itatanong daw niya sa pilot kung patake-off na o hindi.

nakita kong inangat ng stewardess ang telepono at nagsalita. di ko naman masyado marinig dahil maingay sa eroplano. nang ibinaba niya ang telepono sabi niya sa akin na maupo na muna at aandar na ang eroplano. dahil sa masunurin ako at dahil ayokong madelay lalo sang paglipad ng eroplano dahil lang sa makasarili kong kaginhawaan, naupo ako sa tapat ng stewardess. buti na lang may bakanteng upuan sa harap dahil kung hindi malayo-layo na naman ang aking lalakarin. pag-upo na pag-upo ko, naramdaman ko nang umusad ang eroplano at mamaya't maya pa, gumulong na ito at lumipad sa himpapawid.

mabagal din bago naipuwesto ng maigi ng piloto ang eroplano sa alapaap. matagal din bago namatay ang seatbelt sign. samantalang iyung pc muscle ko naman ay tumindi ang pagpigil sa aking ihi. tinitingnan ko na ng malagkit iyung stewardess at binabalaan sa isang malagim na pangyayari sakaling di ko na mapigil si mr. hyde. putik, ang taggaaaaal.

puro ulap na ang aking nakikita sa bintana ng narinig ko ang tunog ng kampana. para bang sinasabi ng humayo ka anak at abutin ang landas patungong langit. ano pa nga ba ang magagawa ko kundi kumaripas sa silid ihian. sa loob, inikot ko ang aking paningin. liit talaga ng mga cr sa eroplano. saan kaya pumupunta iyung ihi o tae pag pina-flush iyung inodoro? sa wakas, nailabas ko na rin ang aking hinanakit. flush pa ba ako o hindi? save water (tubig ba naman ba ang ginagamit dito?). malinaw naman ihi ko eh. di iyan lalanggamin o aamoy. huwag na lang ako mag-flush.

lumabas ako ng cr. iyung mga pasahero ay nakarelax na at medyo nag-uusap usap na sa kanilang mga katabi. dinaanan ko sina cat at sha. nakatingin sa akin si cat na nakangiti at parang may sinasabi. di ko na pinansin at naupo diretso sa aking upuan. katabi ko si chef. at sa kabila naman ng aisle ay si papa p. nakatingin din sila sa akin. nang nakaupo na ako ng maayos saka ko nalaman na ginawan na pala nila ako ng kuwento. inisip nila na nasa cr ako habang nagtitake-off ang eroplano. sabi nila na siguro nakatukod ang kabilaan kong kamay sa dingding ng cr habang umaakyat ang eroplano. o di kaya, takot na takot ako sa loob at hinimatay dahil ang tagal ko na hindi nakabalik sa aking upuan. sinabi ko na lang na wala ako sa loob kundi nakaupo sa harapan. sabi ko nga sa business class ako nakaupo.

mga 40 minutes pa ang biyahe. nakita ko na merong magazine sa aking harapan. iyun na lang ang binasa ko habang binabaybay ang malubak ng kalangitan. tama nga ang forecast na maulap at umuulan ang panahon. sa naga sabi ay umuulan. matindi ang alog ng eroplano pero sanay na ako sa mga ganitong sitwasyon. mas gusto ko pa ito kesa sa barko. pag ganito sa laot, tiyak na masusuka na ako. pero cool lang sa eroplano. pag nag crash, patay agad. hehehe

mabilis nga na dumating kami sa himpapawid ng naga. tumingin ako sa ibaba habang nag-laland ang eroplano. eto ang masarap sa probinsiya, puro green ang matatanaw mo sa paligid ng airport na di tulad sa maynila na puro gusali at maburak na katubigan ng manila bay at laguna lake. takpsilim na rin kahit mga alas-singko pa lang. pa-disyembre na rin kasi kaya maagang lumulubog ang araw. mapansin ko na medyo pagewang gewang na nag-land ang eroplano. di pa rin ligtas hanggat di pa nakahinto.

malakas ang ulan sa labas. wala kaming payong dahil naka-checkin lahat pero di naman ako nabahala. responsibilidad ng airline na hindi mabasa ang kanilang mga pasahero. nang sumilip ako sa labas, nakita ko nang may mga payong na ibinibigay sa mga pasahero. kinuha ko ang iniabot na payong at iniapak sa kauna-unahang pagkataon ang aking mga paa sa lupa ng mga bikolano. tiningnan ko ulit ang kalangitan. sana umiba ang panahon sa susunod na mga araw.

CAMSUR: Airport

2010-12-06T17:17:00.002+08:00

nang makita ako ni kenny papunta sa boarding pass counter na kung saan sila na ang ini-entertain ng ground stewardess, agad niya akong sinalubong. tinanong niya ako ng aking apelyido dahil kelangan daw sa confirmation ng credit card na ginamit sa pagbili ng tiket nila. ibinigay ko naman ang napakahalagang impormasyon na yun. di bale, alam ko na rin naman iyung sa kanya kaya quits lang. hirap talaga pag sa cyberspace kayo unang nagkakakilala. hindi lahat ng personal na impormasyon, inilalahad agad. bumalik si kenny sa counter habang kami naman ay pumunta sa pilahan.

ilang sandali pa, nakita kong papunta sa aming kinaroroonan si kenny. "kelangan daw iyung credit card mismo." sabi ni kenny. para wala ng problema, ako na ang pumunta sa counter para ipakita ang credit card. naayos naman ang pagbibigay ng boarding pass sa kanila na hindi man lang pinaghinalaan ang katauhan ng aming kasama. kunsabagay, hindi naman importante kung pareho ang pasahero na nakalagay sa tiket. mas importante na tama ang ibinayad sa tiket. kaya, nagkaroon na kami ng kumpyansa na wala kaming mai-encounter na problema sa airport.

nang kami naman ang kukuha ng boarding pass, tinanong kami ng airline crew kung may ipapacheck-in kami. sabi namin wala. ako naman kasi ay talagang light traveller. sa limang araw na kami ay magaadventure, ang dala ko lang ay iyung shoulder bag na maliit at camera. di naman kasi ako maporma at vain. nakatuwaan nga namin kung ilang kilo ang mga handcarry namin kaya inilagay namin sa kilohan iyung mga bag namin. iyung kay chef at papa p ay parehong 6 kilos at sa akin naman ay 4 kilos lang.

dahil meron pa kaming ilang minuto para mag-board, kumain muna kami. tahimik lang si monty na parang nagmamatyag sa bagong grupo na kasama niya. ganoon din kami sa kanya. ang tanging masasabi ko lang ay mukhang mahihiya akong maghubad kasama siya. parang sasabog ang polo niya dahil iyung mga muscles niya sa dibdib at bicep ay talagang nagmumura. naisip ko, buti na lang totoo iyung mga pics na nakikita namin sa fb niya at lunukin ko na ang pride ko, inggit ako sa katawan niya. hahaha.

mga 10 minutes bago ng boarding, tumayo na kami at pumasok sa boarding area. meron pa uling nagcheck ng tiket at id namin pero di na kami kinakabahan para kay monty. tapos nagbayad kami ng travel tax na 200. (mahal naman) ng dumating kami sa pangalawang xray station, naghubad kami ng tsinelas at inilagay sa plastic container kasama na rin iyung cellphone at belt. ng tumayo ako para sa frisking, sabi ng guard na ilayo ko ang aking dalawang kamay sa katawan ko. sabi ko maluwag shorts ko baka mahulog. napangiti na lang iyung guwardiya. akala namin diretso na kami iyun pala may problema pa. iyung bag ko ibinalik sa xray machine para sa second look.

"sir, may dala pala kayong payong at swiss knife. dapat i-checkin sila." ok lang iyung swiss knife na sitahin pero di ko inakala na pati iyung payong. may dala kasi akong payong dahil alam namin na maulan sa camsur. nang tiningnan ko mga kasamahan ko, sila din ay may mga payong kaya ayun, pinacheckin na lang namin ang lahat ng payong, swiss knife at tripod sa iisang bag kesa naman na iwan namin iyun sa mga guwardiya na sigurado kaming di na makukuha ulit.

ng ok na ang lahat, pumunta na kami sa boarding area. tamang tama lang ang aming pagdating at nagboboard na ang mga pasahero. sumakay muna kami sa shuttle bago marating ang eroplano na may dalawang propeller. last time ko na sumakay sa kaparehong eroplano ay ng pumunta kami sa el nido. pero naisip ko rin na mas malaki ito at siguro naman di kasing ingay ng sinakyan namin noon. bago umakyat piiniktyuran ko muna ang propeller.

CAMSUR: Pre-departure

2010-12-02T19:47:00.000+08:00

last week, pumunta kami sa camsur. matagal na ito naka-iskedyul. september pa lang nakapag-book na kami sa airphilexpress. mabuti na lang may nakuha pa kaming promo rate kaya 2,400k lang ang roundtrip. november 26 kami umalis at nakabalik naman kami ng maynila ng november 30. bale dalawang araw lang ang leave namin kasi iyung 29 na-declare na walang pasok.

di ako sigurado kung idedetalye ko ba ang kuwento ng aming adventure dahil medyo mahaba-habang inuman ito kung iyan ang gagawin ko. siguro gawin ko na lang series para di naman mabobore ang mga magbabasa dito. ang masasabi ko lang, gagawin ko lahat para abangan ninyo ang mga susunod na tsapter.

PRE-DEPARTURE

walo kaming magbabarkada ang dapat na aalis papunta sa camarines sur. dahil sa september pa lang ay nakaplano na ang lakad, hindi maiiwasan na magkakaroon ng problema sa skedyul ng bawat isa. para sa amin ni chef, walang problema kasi nakapagpaalam kami ng maayos. ang problema ay iyung sa isa naming kasama na kasisimula pa lang sa isang call center. ang totoo pa nga ay nasa training siya. kaya di namin alam kung paano magamit iyung nabili na naming tiket.

isang linggo bago ang takdang alis namin, nalaman namin na di na nga makasama iyung isa naming kaibigan na tawagin natin sa pangalang jepoi. nagkaroon ng red alert sa bawat kasama namin. naghahanap kami ng puwedeng pumalit sa kanya. sabi namin di naman ganoon kahigpit sa airport basta may id lang na maipapakita.

inalok namin sa aming ka-housemate na nag-ngangalang ike ang tiket kaso siya man din ay nag-aalangan na sumama kasi nag-overbudget daw siya. bumili ba naman ng i-pad. kaya iyung bff niya na gustong gusto sumama ay galit na galit sa kanya. kunsabagay, itong si ike may pagkakuripot, este matipid pala kaya kahit siguro na may pera pa iyun di niya bibilhin ang tiket. sabi nga sa amin eh, discounted na daw ang tiket. sabi ko, huwag na lang, maraming nakapila na gustong sumama. akala ko naman kakagatin ang sales talk. kuripot talaga. hehehe

si kenny na bff ni jepoi na makakasama din namin sa camsur ay nakahanap ka pamalit. tawagin natin siyang si monty. pinakita muna sa amin ang profile niya sa fb para makilatis. ng makita namin, sabi namin, go na. nakapasa sa criteria ng mga bulalakaw boys. ang challenge namin ngayon ay makagawa ng id na nasa pangalan ni jepoi sa loob ng dalawang araw. sabi namin magpadala ng picture at kami na bahala gumawa ng id.

isang araw bago ang alis namin, may pinadala na dalawang picture. isang naka-coat and tie at isa na nakapolo. wow, parang set card para sa modeling agency ang mga pics ah. habang abala kami sa paggawa ng id, si kenny nagpadala ng complete id. ng pinrint namin, press card. walanghiya, kung kelan dapat di makakapansin ang id eh iginawa pa ng press card. paano na lang kung may magiging curious sa identity nito. kaya reject ang id. gumawa kami ng pag-ibig id at pinalaminate. presto.

araw ng departure, hiwa-hiwalay kami na pumunta sa airport. kasama ko si chef at papa p. si kenny, nakipag meet sa pioneer kay monty dahil may job interbyu pa siya doon. iyung kasama namin na dalawang babae na sina cat at sha ay magkasabay din pumunta.

ng dumating kami ng airport, nakita namin si cat na naka-upo sa labas. di pala niya kasama si sha kaya iniintay niya. sina kenny naman, nag-text na nakapila na para kumuha ng boarding pass. naisip ko tuloy, nakalusot na sila sa gate ng airport. di kaya makatawag pansin ang pangalan na nasa id niya. huli na kasi namin mapansin ang middle name na nailagay eh. Nakasulat doon, SANTOS, RAYMOND GUTIERREZ.

Overstaying

2010-10-18T12:05:00.000+08:00

dalawang magkasunod na gabi ng biyernes at sabado nagkaroon ng inuman sa bahay. noong biyernes kami-kami lang na mag-housemates ang nag-inuman pero noong sabado, may inimbita na dalawang bisita ang aming bagong housemate. isang kabarkada niya at isang bagong kakilala na galing sa isang online community. walang problema ang inuman pero nagkaroon ng dilemma ng papalapit na ang kinaumagahan dahil sa wala yatang balak umuwi ang mga bagong mukha.

dahil sa iyun ang kauna-unahang pagkakataon na magkaroon ng bisita ang aming bagong housemate, di siya marunong umintindi sa kanila, mas lalo na kung paano papauwiin ang mga ito. ano pa ba ang puwede kung gawin kundi bigyan siya ng mga suhestiyon.

una, sinabi ko sa kanya na sabihin sa kanyang mga panaunahin ito, "napasarap inuman natin ah. shall we call this a night? ulitin na lang natin ulit baka inaantok na kayo o pagod na kayo."

pangalawa, kung hindi ma-gets ng mga bisita ang ibig niyang ipahiwatig, sabihin niyang, "dito na kayo matulog. may extrang kama doon sa loob ng kuwarto." dahil sa nagsisikipan na kami sa kuwarto, siguro naman mas pipiliin nila ang umuwi. kung hindi pa rin uuwi, manhid na talaga sila o talaga meron pang hinihintay na mangyayari.

pangatlo, sabihin niyang, "saan nga pala kayo umuuwi? di ba malayo pa kayo? tara, hatid ko na lang kayo sa sakayan ng jeep sa labasan. baka abuin pa kayo ng sikat ng araw at kayo ay lumiyab." ayan, obvious na siguro na pinapauwi na sila.

pang-apat, kung ayaw pa rin matinag-tinag sa kinauupuan ang mga manhid, magligpit na ng mga bote at kalat ng pinag-inuman. siguro naman obvious na na tapos na ang inuman at oras na ng uwian. kung ayaw pa rin, puwede ng sabihin, "inaantok na ako. sige guys, hatid ko na kayo. next time ulit." kapag ayaw pa rin, ito na ang pang-huling hirit.

panglima at panghuling suhestiyon na ibinigay ko sa housemate namin ay ganito. sabihin niyang, "tapos na ang inuman kumbaga tapos na ang party natin. it's time to play. tara na, sex na tayo!" naku, pag di ba naman kumaripas ng takbo ang mga bisita niya eh. iyun nga lang kung straight ang mga iyun, eh paano kung hindi? siya ngayon ang mamomroblema.

so ano ang nangyari? wala. sobrang mahiyain ang aming housemate kaya hanggang unang suhestiyon lang ang kanyang nagawa. inabot ng alas-singko ang kanyang mga bisita at saka lang umuwi.

sa aking mga karanasan, di pa naman ako nahirapan magpapa-uwi ng mga bisita. nagamit ko na ang lahat ng mga suhestiyon ko sa itaas. ang iba naman di na kailangan ng unang salita at kusa ng umuuwi. pero meron talagang nagpapang-abot sa panghuling paraan at kadalasan ayaw pa rin umuwi, kaya ayun tuloy ang ligaya.

p.s. sabi ng kaibigang erik, "singilin mo ng upa!" oo nga ano? sabihin kong "per hour ang bayad ng mga overstaying sa bahay. 15 minutes na lang, overstaying ka na."

Kamote

2010-09-23T12:07:00.001+08:00

naalala ko na naman ang header image na gamit ko dito dati sa eccenTRIP? nawala na kasi ang host ng image na iyun at wala na akong kopya sa computer ko kaya wala na akong header ngayon. pero naalala ko na ang ginamit ko na header ay isang puno na namumunga ng pagkain. hindi iyung bunga ng puno mismo kundi mga pagkain tulad ng gulay, iba't ibang klase ng prutas, manok, isda, etc. ang caption doon kung maalala ko pa ay "sana ang lahat ng puno ay namumunga ng pagkain. sana walang nagugutom ngayon."

kaninang umaga, sa almusal napag-usapan namin ang tungkol sa kamote. may binili kasi kami na kamote kahapon sa guadalupe. na-enganyo kaming bumili dahil sa nakita namin na dilaw ang kamoteng iyun at dahil sa dilaw alam namin na masarap at matamis. ng niluto namin, iyung kamote nga ay dilaw ngunit hindi siya iyung inaasahan namin na pagkadilaw. maputla siya sa dilaw at di ganoon katamis. sabi ni HB na matanda na kasi. dinala namin ang kamote ngayong araw para maging part ng small meals namin kasama ng oranges, oatmeal, at iyung supply namin na asado pandesal. eniweys, ang kamote na dala namin ang naging point of entry sa malawak na pag-uusap.

"alam ba ninyo na ang laki ng kahalagahan ng kamote sa mga koreano?" sabi ng kaibigan namin. dahil di naman talaga namin alam kung bakit, ipinagpatuloy niya ang kanyang nalalaman. ang kamote daw ang naging tagatawid ng gutom ng mga koreano noong sinakop ang korea ng mga hapon. sabi pa niya na dahil ang mga hapon ay di kumakain ng kamote, iyun lang daw ang mga tinitira nila sa mga pananim ng mga koreano, iyung iba ninanakaw o kinukuha ng mga hapon. "ayaw lang ng mga hapon na madumihan ang mga kuko nila kaya ganoon." sambit ni HB. naisip ko, bakit hindi? hindi na pinansin ng kaibigan namin iyung sabad ni HB at nagpatuloy na nagsalita. "kaya ngayon, ang kamote sa korea ay pinag-improve ang variety." dagdag pa niya. Sabi ko, "mas bibilib ako sa kanila pag napatubo nila ang kamote sa taas ng lupa."

dahil di pa siguro nagawa iyan ng mga koreano sinabi niya, "alam ba ninyo iyung white potato? iyung ginagamit sa french fries? hindi sa ilalim ng lupa pinapatubo iyun." nagkatinginan kami ni HB sabay tawa. naisip namin na partly tama siya siguro dahil sa pagkaka-alam namin hindi naman tunay na patatas ang gamit sa mga komersiyal na french fries na iyan kaya siguro naisip ng kaibigan namin na hindi galing sa ilalim ng lupa ang patatas na iyun dahil malinis at walang balat. well, malay namin kung sino sa amin ang nagsasabi ng totoo. di na nasundan ang talakayan tungkol sa kamote at patatas kaya natungo sa singapore ang usapan.

iyung kamote na napunta sa patatas ay napunta na din sa kultura, teknolohiya, pederalismo, diktatorya, tourism, etc. sa maiksing oras ng aming almusal, napag-usapan namin iyun. dahil diyan, huwag nating maliitin ang kakayahan ng isang hamak na bagay na magbigay daan patungo sa malaking kaalaman.

abangan pa ang mga susunod na almusal kuwentuhan.

Multiple Choice

2010-09-15T12:14:00.000+08:00

nakikinig ako kanina sa programa ni del at chico habang papunta ng office ng tumawag sa aking pansin ang isa sa mga "dear ..." sender nila. sabi doon, "sana sa multiple choice na test questions, meron ding 'any of the above'". medyo napangiti na lang ako. naisip ko, ganoon na ba kahirap ang multiple choice na klase ng pagsusuri?

paborito ko ang multiple choice sa exam kasi di ka na masyado mag-iisip. kung di ka sigurado sa isasagot, gagamitan mo na lang ng deductions at tataas na ang probability na tama ang sagot mo. naalala ko tuloy iyung mga karanasan ko ukol dito.
noong highschool ako, naalala ko ang isang grading period na naperfect ko ang dalawang exam namin (pareho iyung titser). siempre nakapag-aral talaga ako, eh nasa star section pa naman ako. ang nangyari natuklasan ko na merong code iyung multiple choice na exam at puro multiple choice pa naman iyun. fifty items, times two pa. ang code diko malilimutan. abbabaabcddcdccd. kung tutuusin, di mo basta basta makukuha ang pattern dahil kung di ka sigurado sa mga sagot mo sa unang labing-anim na items, di mo pa rin makukuha ang code. malas lang ng titser na matalino talaga ako. hehehe. kaunti lang ang naka-perfect sa aming magkaklase noon.

noong iskolar ako ng bayan, di ko akalain na mararanasan ko ulit ito. sa economics ko na subject (isa sa mga pinaka ayoko na subject kahit pa maganda iyung titser), mantakin ba naman nagbigay ng clue ang titser na madali lang ang multiple choice kung kilala daw namin iyung boyfriend niya. pakialam ba namin sa pangalan ng boyfriend niya kahit pa na titser din iyun sa UP. naisip ko kung ano ang ibig niyang sabihin. nang simulan ko ang parte ng multiple choice na 30 items, inisip ko agad iyung sinabi ng titser namin. unang sagot ko ay "a", sunod "b", sumunod ang "c", tapos "a" ulit. napaisip agad ako na kung "b" at "c" ang mga susunod na sagot, siguro may pattern nga ang test na ito. at di ako nagkamali "b" nga ang sumunod kaso sa pang-anim na item di na ako sigurado sa sagot. pero nagtanim sa utak ko ang sinabi ng titser. since dalawa lang naman ang pinagpipilian ko, "c" or "d", ginawa ko ng "c". kaya ganyan ang ginawa ko. a,b, at c na ang inilagay sa mga sumunod na items. resulta? kung di ko na-perfect ang multpiple choice, bagsak ako.

pero hindi lahat ng multiple choice may code o pattern, alam na alam natin iyan. pero isa sa mga tip na nalaman ko noon, never na mag-iwan ng blank sa multiple choice na test dahil sayang naman kung tama ang hula mo. pero iba ang kaso sa UPCAT, kasi "sabi nila" right minus wrong daw iyun. sinabi ko "sabi nila" kasi di ko alam iyun ng kumuha ako ng UPCAT. ang ginawa ko noon, sinagot ko agad ang mga alam ko na items at iniwan panandalian ang di ko alam. magandang strategy iyan di ba? pero ang sa akin kapag di ko na talaga alam ang sagot at malapit na ang time, shade na lang ng shade ang ginawa ko. noong time na iyun kasi naniniwala ako na malakas ang ESP ko. hehehe. siempre pagkatapos ng exam, kuwentuhan kayo ng mga kaibigan mo kung kumusta ang exam. ako naman ipinagmalaki ko na sinagutan ko lahat. noong sinabi ng isa kong kaibigan na right minus wrong iyun, bigla akong tumahimik at isinuko na sa tadhana ang kapalaran ko. nang dumating ang resulta ng UPCAT, pumasa ako. dapat maligaya ako noon pero hindi kasi lahat ng barkada ko na kumuha, bumagsak.

eniweys, iyan ang aking karanasan sa multiple choice. gagawa pa ba ako ng malalim na pag-uunawa tungkol dito? huwag na. ang importante sa lahat ng multiple choices na haharap sa buhay natin at kung hindi lang din naman buhay ang kapalit, huwag hayaan na wala tayong isasagot. tama man iyun o mali, charge to experience na lang. pero kung masyadong mahalaga ang nakataya (right minus wrong), huwag mo nang sagutin. sabi nga "when in doubt, don't". kaso lang, where's the thrill di ba?

Daku-daku

2010-09-07T12:01:00.001+08:00

dugay na ako nga indi naka-post diri sa akon nga blog sa eccentrip kag ang kalamhutan sini kay sa akon nga pagbalik ay sa ilonggo ko pa ginasulat ini. pasensiya guid kaayo kay man may iya ako nga ginaobra subong nga kinahanglan ko nga mag-isip sa amon nga kaugalingon nga hambal.

hambal nila kung gusto mo nga magsulat o di ayhan maghambal sa isa ka lenguwahe, dapat ay magpaminsar ka mismo sa lenguwahe nga ina. amo ina ang ginahimo ko subong kay kung maminsar ako sa tagalog o sa english, ay sus basi magkarambola na ang akon ginaobra subong. ini siguro ang problema ni miss philippines sang siya ginpamangkot. nagapaminsar siya sa iya nga dialect. siguro ang "major major" nga ginhambal niya ay gikan sa "grabe-grabe" o puwede mang gid ang "daku-daku" kay man kung taga-bicol siya puwede mang gid na naimpluwensiyahan sang ilonggo ang dialect nila. well, that's one of my analysis. o di kaya iyun nga iyung sabi nila na "bongga-bongga".

nakit-an ninyo? mabudlay magsulat sa isa ka lenguwahe kung nagapaminsar ka sa iban pa. kayman bisan nga nagasulat ako sa ilonggo, indi mang gihapon madula nga indi tagalog ang akon ginapaminsar kay nagdugay na ako diro sa manila kag wala ako maistoryahanay sa ilonggo.

ano gali ang akon gina-obra subong. may ginatranslate ako nga english article. budlay pa sini ay natungod sa sexuality ang ginatranslate ko eh indi pa man gid ako expert sa mga sex-related nga ilonggo words. grabe gid man. kun indi ko lang palangga ang tawo nga nag-request sa akon para mag translate, indi ko himuon ini. budlay gid ya man. pero at least makapraktis ako bisan gamay lang kag, i would be returning to what really i am even for a short time nga ilonggo ako. kag ginapabugal ko ina.

Formspring

2010-02-04T12:00:00.003+08:00

May bagong libangan ang mga bloggers at mga tweeple. Magandang pampalipas oras at nai-exercise pa ang utak. Nakakaalis din ng pagkabagot at pagkaka-antok. Nakakatuwa at nakakamangha. Kaso siempre dapat online ka. Mga madlang people, I would like to introduce to you, formspring.

Noong una, nakikita ko iyung mga katweets ko na merong sinasagutan na tanong. Bawat tanong isang tweet entry kaya kadalasan makikita ko na lang na ang daming sunod-sunod na entry galing sa iisang tao. Sabi ko sa sarili, meron na namang virus na pumasok sa tweeter. Ng lumaon, napansin ko na hindi pala virus o spam ang mga entries na iyun. iyun pala ay isang question and answer facility sa internet. Ng pinuntahan ko ang link, nagulat ako. Ito pala iyun. Ok pala. Kakaibang utility, kaya gumawa ako ng sariling account at sinimulan ko ang isang panibagong libangan na sana lilipas din. Hehehe

Eto ang piling bahagi ng aking formspring.

Who do you feel is the most popular person in the world? why? by Cloudairheart

dead or living?
i think even a child knows who Jesus is. among the living, i think it's the pope.
1 hour ago

---

Can blind people see their dreams and do they dream? by notimacoy

i think they do but not the way unblind people dream. dreams are extentions of reality, so whatever reality blind people are experiencing in their waking hours, it can extend to their dreams. dreams are cerebral activities hence blind people could experience dreaming also.

oh, can they see in their dreams? sure, if eyes can taste, i think ears can see too. hehehe
1 hour ago

---

ano mas gugustuhin mo... ahasin ka o babuyin ka ng kaibigan mo? by notimacoy

wala akong magagawa pag ginawa nila iyun. pero... subukan lang nila... subukan lang nila... bwahahaha
1 hour ago

---

kung ikaw ay isang inahin manok, ilan sisiw ang gusto mo? by stargunn

dalawa lang. naniniwala ako sa responsible parenthood. hahaha
2 hours ago

---

Who or what makes you laugh more than anything/one else? by Amfauxreal

there is no particular stimulus that makes me laugh. it really depends on the context of the situation.
2 hours ago

---

how do you keep the definition of love from changing as time passes with two people? by Amfauxreal

u cant. people change and as they do change, so as their outlook, expectations, and aspirations.
3 hours ago

---

what would happen if the unstoppable force met the immovable object? by Amfauxreal

the unstoppable force would stopped and the immovable object would move. hehehe
3 hours ago

---

if you could ask God just one question, what would you ask him? by MaxFlux

were u bored on the seventh day why u created man?
13 hours ago

---

if you could ask our madame president, her excellency Gloria Macapagal Arroyo just one question, what would you ask her? by MaxFlux

why do most small people love power?
13 hours ago

---

if the world is bound to end today and you are given a chance to save just one natural wonder, what would it be? by MaxFlux

first, where would we place the natural wonder that we would save since the world is already ending. wouldn't that be futile? walang lang. hehehe

well, kung meron man mapaglagyan, iyung great barrier reef na lang ang isi-save ko. :)
13 hours ago

---

aside from explosives and guns, for you what is the cruelest invention that was ever invented? Why? by Cloudairheart

plastic. it has caused a lot of environmental problems.
14 hours ago

Sa ngayon, meron na akong nasagutan na 134 questions at meron pang nakabinbin na 16. Hindi naman lahat ng tanong kailangan sagutin kaya ok slang na mamili. Kung wala namang nagtatanong sa iyo, meron din automatic generator na tanong para masasagutan mo. Try mo, magandang libangan din ito kung papetiks-petiks ka lang naman diyan.

Avid Reader

2010-01-26T11:59:00.001+08:00

Noong linggo, may inabot sa akin iyung isa kong kalaro sa badminton, isang libro. Dahil sa iniabot, siempre tiningnan ko rin. Ang ganda ng cover design, duotone at scripts lang ang naka-layout. Ang title, parang “Book of Secrets” at ang author, F.F. Higgins yata. Di ako sigurado kung tama. Basta parang ganoon. Tanong sa akin ng aking kalaro, “Mahilig ka sa libro?”

Ang libro binabasa, kaya sabi ko “Errrr…” Hindi ko alam kung gets niya. Dahil kinuha ko naman ang libro, inakala na rin niya na mahilig ako. Hindi niya alam na mas interesado ako doon sa cover design. Hahaha. Pagkatapos noon marami na siyang tanong at sinabi tungkol sa libro. Nagbanggit siya ng mga authors at libro. Napatunganga na lang ako sa kanya. “Ahhhh.” Kunyari alam ko. Hahaha. Sabi ko sa kanya, ang last na libro na nabasa ko ay ang kay Coelho. Ang title? “The Devil and Miss Prymm” yata. Hehehe.

Ang libro binabasa, at dapat tinatapos basahin, hindi iyung binibili pagkatapos i-display lang para kunyari bigatin ka lalo na kung classical books ang collection mo. Guilty as charge! May binili akong libro, ang title “The Adventures of Sherlock Holmes” ni Sir Arthur Conan Doyle. Ayun, inumpisahan ko lang tapos wala na. Tinutulugan ko na lang. Iyung mga natapos ko lang basahin bago dito ay ang “Little Prince” at ang “The Prophet”.

Tiningnan ko ang likod ng libro para sa synopsis. Hala basa lang ng basa, pero walang pumapasok sa utak ko. Naiintindihan ko naman ang ingles kaso parang labas-pasok lang sa utak ko. Memory in, memory out. Walang saving. Siguro dahil sa hinahanap ko kung ano iyung dark secret na iyun. Kaso wala. Walang katorya-torya baga. Hehehe. Binuklat ko ang mga pahina. Basa pa din, pero ganoon pa din. Wala talaga sa utak ko na magdigest ng binabasa. Paano naman kasi utak ko naka-set sa laro. “Sige, sige. Ibaba ang libro at maglaro na lang.” Sabi ko sa aking sarili.

May bago kaming kalaro. Hindi ko alam kung magaling o hindi. Binigyan ko siya ng clear, pumalo ng smash. Hmmm. Marunong pumalo, pero di kalakasan. Kaya ko ito. Binigyan ko ng drop. Siya naman ang nag-clear. Offense kami. Binigyan ko siya ng drive sa kaliwa niya. Nahirapan siya sa backhand. Mahina na clear ang ibinalik niya, mid court pa. Nag smash ako cross court. Di nila naibalik ang shuttle cock dahil nakatunganga partner niya sa gitna, top-down kasi sila kaya point sa amin. Siservice ako ulit, pero bago ko ginawa iyun, sinilip ko ang nagbigay ng libro sa akin. Ang damuho, nakahilata at nagbabasa. Naisip ko, paano siya mag-iimprove sa laro kung di siya nanonood?

Nakakabilib naman ang taong iyun. Kahit saan, kayang magbasa. Siguro iyun ang dahilan kung bakit ang lawak lawak ng bokabularyo niya, tapos ang dami niyang ideya. Kaso, ang bagal ng progress niya sa laro. Siguro mas maganda, bigyan din niya ng pansin kung paano basahin ang badminton.

Ang libro, binabasa. Pagkatapos basahin at kung may mga aral na natutunan, i-apply sa buhay. Magagawa mo lang iyan kung naiintindihan mo ang binabasa mo. Maiintindihan mo kung nagfo-focus ka sa binabasa mo. Parang paglalaro din iyan, kailangan mo ng focus para mabasa mo ang galaw ng kalaban mo. Kung naiintindihan mo ang galaw madali mo siyang matatalo gamit iyung mga dati mong natutunan na mga stratehiya.

Ang libro, binabasa para may matutunan. Pero hindi lang naman sa pagbabasa nagiging marunong o madunong ang tao. Araw-araw, may mga karanasan tayo. Sa bawat karanasan na iyun ay isang chapter ng libro ang katumbas kung tayo ay magiging atentibo sa pag-uunawa ng mga bagay na ating nababasa o nakikita.

Fountain of Youth

2010-01-18T11:58:00.003+08:00

I know. Meron na akong entry tungkol dito doon sa blog ko na seryoso. Pero bakit ba, blog ko to naman eh at isa pa may ibang anggulo akong isi-share at since 2010 na at siguro naman maraming pagbabago ang nangyari sa atin, dapat lang na magkakaroon ng bagong bersiyon ang topic na ito.

So anong meron? Matagal ko na rin kasi napag-isipan na isulat ito pero ngayon ko lang mapapatotoo dahil sa napagkuwentuhan namin ito ng isa kong kaibigan sa chat. Kasi napag-usapan namin ang aking bagong avatar na siguro naman hindi lingid sa nakakarami kung ano iyun. Sinabi ko sa kanya na ang larawang yaon ay 2010 version ng aking katawan. Banggit niya “Di ka naman kumukupas eh.” Naisip ko tuloy “Is that a good or bad thing?” Ni-replayan ko siya ng “takot akong i-wish iyan kasi baka wala na ang mundo eh buhay pa ako.” Natawa naman siya.

Well, most of us are looking for the “fountain of youth”. Kaya nga ang dami ng mga nilalagay at iniinom ang mga tao eh sa katawan at mukha eh. Kasi nga, nakakapagpabata daw iyun. Eh paano naman kung meron ngang fountain of youth na kapag maligo ka o uminom doon eh forever young ka na. Parang ok iyun, di ba? Kaso di ba magti-2012 na? kailangan pa ba natin noon. Isipin mo na lang na masasaksihan mong magugunaw ang mundo tapos ikaw na lang ang matitira.

Nakakapangilabot na mag-isa ka na lang ang nabubuhay sa mundo. Isipin mo na lang iyung “I Am Legend”. Kaya mo bang makipag-usap sa aso at manikin? Siguro makakaya kahit papaano. Meron pa namang ibang nilalang na nabubuhay eh. Eh papaano kung lahat ng living things, kasama na po dito iyung mga halaman at ipis, ay mamamatay? Kaya pa rin siguro kung materialistic ka, kasi meron pa naman siguro mga malls, sinehan, at mga material na bagay. Isa pa, ilang centuries lang naman aantayin mo pagkatapos magkakaroon ulit ng evolution from one cell organism. Mawiwitness mo din iyung age of dinosaurs at makikita mo ang unang unang tao sa mundo. Eh, papaano kung mawawasak ang buong mundo. Ibang usapan na iyan.

Isipin mo na lang, wala na ang asul na mundo. Palutang lutang ka na lang sa kalawakan at minamasdan ang solar system minus earth. Mapapaiyak ka kaya? Siguro ikaw na ang pinaka malungkot na tao sa mundo, este sa kalawakan. Di na earthling ang itatawag sa iyo kundi spaceling na. pero kung sakaling di ka naman emo na tao, in short pusong bato at very rational ka, maiisip mo na lahat ng bagay ay may rason o eksplinasyon. Iisipin mo na kung merong life on earth, siguro naman sa ibang planeta meron ding life. Eh di ka naman namamatay eh. So go ka na lang at mag-swim sa space at mag-land sa bawat planeta na madadaanan mo. Sa bawat land mo, magsulat ka ng “Trip was here.” Huwag mong kalimutan ilagay ang year. Ilagay mo ang “AE”, ibig sabihin “After Earth”. Oo nga pala, iwasan ang black hole. Di ka nga namamatay eh puro kawalan naman ang makikita mo.

Mga ganyan ang posibleng mangyayari kung iinom ka o maligo sa fountain of youth. Mag-iisa ka eventually pero kung ikaw ay optimistic na tao, mababalewala lang sa iyo yun. Pero kung ikaw ay isang sosyal na hayop, social animal baga, naku malaking pagsisisi iyang fountain of youth na iyan. Wala naman kasing mag-aapreciate niyan pag wala nang ibang tao sa mundo o kalawakan. Tanggapin na lang kung anong meron ka. Eh sigurado namang babalik tayo pagkatapos mamatay eh. Di nga lang natin alam kung anong “form”, sana ipis para medyo matagal mamamatay. Opo, di ako takot sa ipis. Si da** lang. Hehehe.

Happy New Year

2010-01-01T12:28:00.001+08:00

New year na naman. Gawaan na naman ng new years resolution. Last year yata wala akong ginawang resolutions kaya wala yata akong entry tungkol doon. Pero ok lang din naman yata. Wala naman talagang dapat baguhin at kung meron man din a kailangan isulat. Pero di ko gawain ang maglista eh kasi baka di naman magawa. Insulto pa sa akin iyun. Pero ngayong taon parang trip ko gumawa kaya eto ang listahan ko.

Una siguro, ayusin ko iyung bike ko. Nandoon lang kasi nakawangwang sa labas ng pad unit naming. Puno na ng alikabok, tapos wala ng hangin ang dalawang gulong. Bilhan ko na rin siguro ng bagong upuan kasi nginatngat ng aso, buti na lang di puwet ang nangatngat. Hahaha. Pero kung aayusin ko iyun dapat din gamitin ko na. Kaso wala akong kasabay mag mountain bike. Sino puwede diyan? Hehehe.

Pangalawa, maging seryoso sa mga raket. Last year kasi petiks ako. Dami nga raket kaso ningas kugon. Ngayong taon dapat alagaan ko mga raket ko kasi may nakaabang na maganda. Pang whole-year round and contract.

Pangatlo, maging mabait sa kachat, o di kaya maging straightforward. Kasi ginagawa ko pag may nagchachat sa akin, ignore lang lalo na kung di ko kilala. Kasalanan ko naman kasi dahil binibigay ko ang ym id ko tapos di ko naman kakausapin. Bastos iyun di ba. Kaya ngayon kailangan di na ako bastos. Huwag ibigay ang id pag wala naming balak kausapin.

Pang-apat, bawasan ang gastos. Magastos ako last year pero napansin ko di naman ako nauubusan ng pera. May savings pa nga ako eh. Baka totoo iyung kapag may nawawala, may dumadating din. Hmmm. Burahin ko na lang kaya ang resolution na ito? Pero hindi rin dahil may ini-expect ako na investment kaya maging wise na lang siguro ako pagdating sa mga expenses.

Panglima, more sports. Maliban sa biking o cycling, dapat balikan ko na rin ang swimming. Miss ko na rin ang lumangoy. Miss ko na rin ang mga swimming trunks ko. Di ko na nga alam kung buhay pa ang googles ko at cap at flippers ko. Miss ko na rin ang tan na kulay ng katawan ko. Sabi nga ni HB, para na akong bampira. Ang putla ko na daw. Pero ayos lang dahil di naman sparkling katulad ng mga bampira sa twilight. Bading na bading. Hahaha.

Pang-anim, less blogging? Ang tagal kong pinag-iisipan ito kaso parang di ko magawa. Marunong naman kasi ako mag-manage ng time eh. Siguro ang punto ko talaga dito ay less blogging sa office. Hahaha. Ayan, nabisto tuloy na kaunti lang ang ginagawa ko na opisyal sa trabaho. Kaya siguro naka-block ang blogger sa opis ngayon kasi ang mabait kung bosing ay minomonitor ako. Dito na lang ako sa bahay mag-blog. Chat na lang ako sa trabaho. Hahaha. Ahhh, baka ang ibig kong sabihin dito bawasan ko na lang ang blogs ko. Hmmm.

Pang-pito, dagdagan ang kain. Ayan, masarap iyan. Pero dapat tamang pagkain para hindi taba ang dumagdag sa katawan kundi muscle. Dapat more protein. Ang lakas ko kaya sa kanin. Buti na lang nagagamit agad. Dagdagan ko na rin ang araw ko sa gym kasi last year kumu-quota lang ako. Pag na-workout ko na ang lahat ng muscle groups ko sa isang linggo stop na agad ako. Dapat more discipline, at para di naman masayang binabayad ko sa gym.

Pangwalo, maging sweet ng kaunti kay HB. Pero sweet na ako kaso di nakikita ng mga tao sa aking paligid kaya mas umaangal pa sila kesa kay HB. Hehehe. So, paano ko pa kaya madagdagan ang pagiging sweet ko? Open ako sa suggestion. Hehehe.

Pang-siyam, mag-effort na magluto. Iyun kung papayagan magluto. Si chef kasi masyadong pintasero. Nakaka-hurt kung magcomment sa aking niluluto. Dadagdagan pa ng mga miron dito sa bahay. Hahaha. Pero ok lang din kung ayaw nila ako palutuin. It’s their loss. Hehehe.

Pangsampu, bawas Farmville. Putcha, ganoon na ka-popular ang Farmville? Auto-cap na siya sa ms office? Hahaha. Pero itong ms office di kina-caps. Comment nga ng isa kong kritiko, sumusunod na daw ako sa trend (pagfa-farmville). Sabi ko naman, I am just satisfying my curiosity. Wala akong pakialam sa trend na iyan, eh sa gusto ko eh. May reklamo? Pero bawasan ko na rin ang oras sa Farmville at para magawa iyun, magtatanim na lang ako ng mga good for 4 days na crops for harvesting. Hehehe.

Aba, nakasampu din ako. Tatlo lang ang naisip ko pero napadami ko sa isang upuan lang. ang galling ko talaga. Kaya diko na lang tanggalin ang less blogging tutal mabilis din naman ako magsulat eh. Hehehe.

2012

2009-11-17T11:59:00.000+08:00

na naman! meron na namang bagong "end of the world" movie sa sinehan, ang 2012. ilan na ba iyung napanood ko? ang dami na yata. kadalasan nagkakaroon ng ganitong tema na pelikula kapag may mga prediksiyon tungkol sa paggunaw ng mundo. di ba noong year 2000, meron ding ganitong prediksiyon at nagkaroon din ng movie na "End of Days"? sus, di naman nangyari.

mahilig ako sa mga ganitong pelikula, hindi dahil sa isa ako sa nakaantabay sa paggunaw ng mundo kundi dahil gusto kong makita kung sa ano na namang pamamaraan ang naiisip ng prodyuser ng pelikula matatapos ang mundo. sa 2012, halos magkapareho ang kuwento sa mga nakaraang pelikula tulad ng Armageddon at Knowing. sa mga napapanood ko, meron akong napapansing magkakahalintulad na pamamaraan sa kung paano matatapos ang mundo.

una, iyung domination ng demonyo o kasamaan sa mundo. eto iyng mga hardcore na horror at fantasy films. ito ang mga nagpapakita kung paano lumutang, lumitaw, lumabas ang demonyo o hari ng kadiliman galing sa impyerno para sakupin ang buong mundo.

pangalawa, iyung alien invasion. ito naman iyung mga pelikula na nagpapakita ng mga pag-aatake ng mga taga-ibang planeta sa ating mundo upang sakupin ito o di kaya upan sirain ito.

pangatlo, iyung paglaganap ng malubhang sakit o virus na sumisira at pumapatay sa sangkatauhan na posibleng dulot ng makabagong medisina, nuclear fallout o di kaya ng mga natural na kaganapan tulad ng nangyari sa pelikulang Happening.

pang-apat,iyung pandaigdigang giyera sa pagitan ng mga bansang may nuclear capability.

at ang panglima nga ay iyung mga astronomical phenomenon tulad ng mga planetary alignment, pagbagsak ng mga heaveanly bodies, solar flares, climate change, at iba pang environmental disasters.

sa limang kategorya na aking nabanggit, naisip ko na ano kaya ang pinakaworst na mangyari. para sa akin, iyung panglima kasi parang wala ka ng magawa bilang ordinaryong tao. parang mag-aantay ka na lang na tatamaan ka ng isang dambuhalng meteorite o asteroid, o di kaya malunod sa napakalamig na tubig o di kaya mabaon sa lupa o di kaya masunog ng buhay. grabe wala ka man lang kalaban-laban. siguro, mas ok na kung mamatay ka man lang, iyung lumalaban ka. kaya ako mas gustuhin ko na alien invasion na lang. at least maipaglalaban mo ang pagkatao mo.

oo nga pala. ayun sa aking pananaliksik, walang kahulugan ang 2012 na petsa. di po magugunaw ang mundo. ang 2012 ay nagsasaad lamang na matatapos na ang cycle ng Mayan Long Count Calendar. Nandiyan pa ang mundo tatlong taon mula ngayon, pero naman, PLEASE LET US TAKE CARE OF OUR ENVIRONMENT.

Ecstasy

2009-11-12T12:01:00.001+08:00

"ano ba ginagawa ng ecstasy sa katawan?" tanong ko sa isang kaibigan. sabi niya pamparelax daw. sabi ko naman, "bakit pamparelax? eh di ba iyun ang ginagamit ng mga party-goers para mas lalo silang mag-ienjoy sa party?" tanong ko ulit. sabi niya ulit, "nagpapa increase kasi ng sensation iyun." napaisip ako. "pero di ka titigasan. so u need viagra." pahabol niya. ano?

walanghiya. ecstasy, tapos viagra? multiple drug use na posibleng multiple drug addiction. isa pa. di ba mahal mga iyun?

huy! huwag muna kayong manghusga! wala akong planong gumamit ng alin man doon. na-curious lang ako dahil sa ikinuwento sa akin ng isang online friend na nagkaroon ng sex encounter sa dalawang celebrities. sabi niya bago daw sila mag-orgy, nagtake daw iyung mga celebs ng ecstasy. medyo nagtataka lang ako bakit ecstasy ang ininom kasi ang alam ko sa mga sayawan lang ginagamit iyun. oo na, naive na ako. putragis.

nabanggit ko ang curiosity. alam ko na it kills the cat kaya di ko naman isasatisfy ang curiosity ko anu? marijuana nga di ko sinubukan eh. kahit yosi nga, di ko ginagawa. ang punto ko lang naman, bakit kailangan gumamit ng mga droga na ganoon? wala bang kakayahan ang isang tao na gawin ang isang karaniwang bagay sa natural o normal na pamamaraan? maliban sa mahal ang mga gamot na iyun, nagkakaroon pa ng addiction ang isang tao.

kunsabagay, kanya-kanyang trip nga lang talaga. iyung iba naman napapagaya lang sa uso. kung ikaw na mahilig gumimik sa isang lugar na expose sa drug traffic, di mo maiiwasan na makaka-encounter ng mga ganyang gawain kahit pa man na sabihin mo na may self-control ka. pag naka-inom ang tao at napasukan na ng ispiritu ng alak, lahat posibleng mangyari. marahil puwede din natin tingnan kung gaano ka-secure ang taong gumagamit ng mga ganitong droga. kapag insecure ang tao, kadalasan gumagawa siya ng paraan para matugunan ang kakulangan niya. kung nakikita niya na iyung paggamit ng droga ay isang sagot sa kanyang kahinaan, malaking posibilidad na gagamit siya nito at isa pa, madali lang din naman ang access dito.

hindi ko kayang husgahan ang mga tao na gumagamit ng ecstasy. hindi ko masasabi na nakakasama ito o nakakabuti. marahil ang makakasagot lang nito ay ang mga tao na gumagamit nito o di kaya ang mga tao na nakapaligid sa mga gumagamit. ikaw ba?

Shrink

2009-10-30T12:12:00.000+08:00

walanghiya, nabiktima na naman ako. parati na lang nangyayari ito. akala ko pa naman ay malaking tulong ang magagawa niya dahil sa madadagdagan ang oras ko sa mga raket at pasarap sa buhay. bakit lumiit na naman? low profile pa naman ako. ayokong mahalata ang tinatago ko.

bakit ba lumiliit ang mga damit pag nagpapa-laundry ako? di naman ganoon ka-mumurahin mga damit ko ah. may brand naman. ok lang sana kung galing sa surplus, ok lang lumiit. dahil ba sa dryer kaya lumiliit ang damit o sadyang nasa tela? madami-dami na rin akong damit na lumiit dahil sa pagpapa-laundry ko. tamang-tama nga lang ang sukat ng mga damit ko eh, mababawasan pa ang haba. kaya ayun, litaw ang tiyan ko pag nakataas kamay ko sa bus at MRT. buti na lang may abs kaya walang pipintas. hehehe

oo nga pala. di pala puwede na di ako mag-underwear pag suot-suot ko ang mga lumiit ko na shirts. kasi pag nagkataon, mabubosohan ako. buti sana kung may k ang sisilip, hahayaan ko na lang. dapat maingat ako sa pagsuot ng underwear. dapat iyung hindi kupas na boxers o di kaya nagbi-bacon na brief. maglilinis na rin ako ng pusod para di naman nakakahiya sa mg tumitingin. grabe naman, malaking problema talaga ito. hindi naman puwede na di ko na gagamitin ang mga damit na umiksi. sayang, wala pa akong pagmamanahan. nine years old pa lang ang bunso namin.

siguro the best na gagawin ay di na ako magpapalaba. o di kaya, bibili ako ng one size bigger para pag malabhan, tamang-tama na ang sukat. kaya lang di ko naman kabisado kung aling mga tela ang lumiliit pag nada-dryer. hmmm... siguro kung anu meron, magtiyaga na lang. total ako iyung tao na madaling makapag-adapt.

In Case of Emergency

2009-09-30T12:18:00.000+08:00

Sabi ko noon sa aking sarili na dapat meron akong SOP o standard operating procedure pag merong emergency tulad ng sunog, baha o alien invasion (hehehe). Dahil sa di ko naman kasama ang aking pamilya at ang mga kasamahan ko sa bahay ay mga able-bodied naman ibig sabihin ay meron akong oras na paghandaan ang napipintong panganib. Kaya meron akong nakalista sa aking isipan ng mga bagay na dapat dalhin o isalba.

Damit. Hindi ito ibig sabihin na magdadala ako ng isang bagaheng damit. Magpapalit lang ako ng maayos na damit: pantalon, t-shirt, at rubber shoes. Tingin ko kasi, proteksiyon din ang mga ito sa mga bagay na puwedeng makakasugat sa aking katawan at mga insekto at maliliit na hayop na puwedeng pumeste sa akin. Pangontra din ito sa lamig at init. At siyempre naman, kung sakaling malasin ka, disente kang matagpuan ng mga sasaklolo sa iyo.

Wallet. Nandoon kaya sa wallet ko ang ATM card, credit card, id, prayer booklet, litrato na litaw ang ***, medical card, at kaunting cash. Kahit paano, magagamit ko ang mga iyun kung sakaling meron pang sibilisasyon pagkatapos ng kaguluhan o sakuna.

Cellphone. Kailangan ito para sa komunikasyon. Malay mo, may mga taong makakatulong sa akin pag kinakailangan ko na ng back-up. Kailangan ko rin ito para puwede ko makontak o puwede ako kontakin ng aking pamilya at mga kaibigan. Magsisilbi din siyang libangan.

Swiss knife. Napakahalaga din ito sa akin kahit fake lang ito. (Sino kaya puwedeng mag regalo sa akin ng orig? Hehehe) Maliban sa knife ob kors, meron kasi siyang pangbukas ng de lata at cork, flat at Philips screw drivers, toothpick, tweezer, at gunting. Marami itong paggamitan kaya dapat di siya makakalimutan dalhin.

Yantok. Iyun ba ang ginagamit na arnis? Basta iyun. Puwede ring katana kung meron o di kaya kahit anong stick. Bakit kamo? Kasi baka meron akong makakalaban along the way. Mabuti na iyung laging handa. Puwede ko rin siyang gamiting recon devise kung sakaling may mga “booby traps” akong suspetsa sa aking madadaanan.

Bag. Hindi kalakihan, dapat tamang-tama lang ang size. Puwede na akong magsaksak ng dalawa pang t-shirt o sando at isang pares ng medyas. Magdadala na rin ako ng sombrero at bandana na kulay puti, itim, at pula. Hindi ko na kailangan ng brief, para talagang pang commando. Magdadala na din ako ng lubid, lighter/posporo, zip bags, alcohol. Dapat di mapupuno ang bag kasi puwede ko siyang mapaglagyan ng kung ano anong mahalagang bagay na makikita ko sa daan.

Last but not the least, pag kumpleto na ang mga dadalhin, hihilahin ko na ang partner ko. Siyempre naman kailangan ng buddy-buddy system sa mga sitwasyon na ganyan. Kailangan may tumitingin sa likod mo.

Ang paghahanda na ganito dapat maisagawa in less than 5 minutes. Kapag lumagpas na, di ka na makakadagdag ng mga dadalhin pa tulad ng laptop, ipod, PSP, portable dvd player, usb, at iba pang mga gadgets. Dapat mabilis talaga kumilos dahil mahalaga ang bawat oras.

Iyan ang mga bagay na sa tingin ko ay mga mahalaga para di ako malagay sa alanganin sa pagharap sa kahit ano mang emerhensiya na posibleng gumanap. Pero malaki ang aking pagdadasal na sana di dumating ang mga ganitong pangyayari sa aking buhay at kung dumating man ay sana magkaroon ako ng listong pag-iisip at wastong kahandaan.

Superhero

2009-09-14T12:03:00.002+08:00

Si Trip may sakit? Isang malaking himala! Hindi naman ako si superman para di magkasakit pero kapag may makakarinig sa mga nakakakilala sa akin na meron akong sakit, hindi sila makakapaniwala. Kahit pa iyung boss ko, nag text sa akin, “Maniwala ako sa iyo.” Mabuti na lang may smiley sa dulo kasi kung wala baka masusungitan ko siya.

Maraming naniniwala na isa akong napakalusog na tao. Paano naman kasi masyado akong health freak. Naggigym ng regular, nagbabadminton ng anim na oras na tuloy-tuloy at sumasali lagi sa mga patakbo sa kalakhang maynila. Hindi ako umaayaw sa mga pangkalakasan na mga gawain. Kung sa pagkain naman kahit na kinakain ko lahat ng nasa hapag kainan, iniiwasan ko naman ang taba o mamantika, maaalat at matatamis. Hindi rin ako naninigarilyo at madalas mag-iinom ng alak. Sabihin na nating ako ay isa sa mga tagasunod ng “healthy lifestyle”, pero hindi ibig sabihin na hindi ako nagkakasakit.

Isa sa mga dahilan kung bakit ako nagkakasakit ay ang pag-aabuso sa katawan. Sinu ba naman ang hindi magkakasakit pag nagbabadmindton ka ng anim na oras pagkatapos mong tumakbo ng mga walong kilometro at mag-gym. Dagdagan pa ng puyat ng nakaraang gabi dahil sa despedida ng isang kaibigan. Siguro, sabi ng katawan ko, “Aba, inaabuso na naman ako ah. Makapag-protesta na nga para maipagpahinga naman itong katawan na to.” Ayun, ipinaramdam na sa akin ng aking katawan ang kanyang protesta. Nagkaroon ako ng pananakit ng katawan, lagnat at sipon. Pero di ko pa rin inalintana ang aking nararamdaman at pumasok pa rin sa trabaho. Sa kalaunan, isinuko ko ang aking pride at nagpahinga ng isang araw.

Kapag nagkakasakit, malimit nating gagawin ang uminom ng gamut. Ako hindi. Hinahayaan ko munang ang sarili kong sistema ang magpapagaling sa akin. Mahal kaya ang mga gamot na iyan. Ang ginagawa ko na lang ay kumain ng tama. Mas maraming prutas, maraming tubig, mainit na sabaw ng tinola o kahit na anong mainit na sabaw na may maraming luya at bawang, at maraming oras ng tulog. Salamat naman, sa awa ng maykapal, hindi tumatagal ang aking sakit. Siguro malaking tulong din ang aking “lifestyle” sa madaliang pag-galing ng aking karamdaman.

Malaki ang aking paniniwala na may sariling likas na kakayahan ang ating mga katawan, kaalinsabay ng mga natural at praktikal na pamamaraan, sa pagsugpo sa sakit. Ito marahil ang dahilan kung bakit di ko sinasanay ang aking katawan sa mga gamot na nabibili sa botika. Naniniwala ako na kung ang bawat isa ay sumusunod sa wastong pamumuhay, atin maiiwasan ang mga sakit. Isasaisip natin lagi na huwag abusuhin ang katawan at iwasan ang mga kaugalian na di naaayon sa tamang pangangalaga sa sarili. Iwasan ang sigarilyo, alak, at puyat. Tamang pagkain at ehersisyo. Di natin kailang ang sandamakmak na mga supplements para magkaroon ng malusog at malakas na pangangatawan.

Nang sumunod na araw, nang sumipot ako sa laro namin, kinumusta ako ng aming mga kalaro. “Anong sakit? Press release ko lang iyun.” Ang aking sagot na may halong ngiti. Hindi ko na siniseryoso ang mga tanong nila dahil hahaba lang ang kuwentuhan at sigurado ako na ang iba sa kanila ay hindi naman maniniwala sa akin. Paano, akala kasi nila ako ay isang superhero.

Officially Nominated

2009-09-01T12:13:00.002+08:00

Nakatanggap na ako ng email mula sa Philippine Blog Awards 2009. Sabi nila official nominee na daw iyung Platonic Trip ko na blog. Siempre natuwa naman ako dahil nakapasa ako sa qualifying criteria ng awarding body sa Personal Blog category. Pero nakapagtataka kung bakit di ako nakatanggap ng verification para sa Just for the Trip ko na blog.

“Bastos kasi.” Iyan ang sabi ng kaibigan ko sa napakalayong lugar. “Bastos? Eh hindi ko naman isinali ang just4 ko na blog sa personal ah. Isinali ko iyun sa Best Design category.” Sagot ko sa kanya.

Well, dalawang explanation lang iyan. Either na napapangitan sila sa design template ko o di kaya sinilip nila ang content ng blog ko na iyun. Kung iyung una ang rason, bakit sila huhusga sa nomination pa lang. Di ba dapat sa preliminary judging papuntang semi-finals pa iyun? At kung iyung panghuli naman ang rason, dapat inaalala nila na nasa ibang kategorya yun.

Seriously speaking, the awarding body should have detailed their qualifying criteria before accepting nominations. They should have iterated that any adult content will automatically disqualify a nominee. In addition, they should be strict with their categories. If the category is on design, they should focus on what the category is asking for and not put any other criteria specifically discriminating those that have adult content.

“Bakit ka pa sumali doon?” Tanong ng kaibigan. “Para ma-increase ang traffic sa site ko tapos para ma-share ko ang ka-weirdohan ng aking pag-iisip.” Ang aking sagot sa kanya. Marahil gusto ko rin iparating sa malawak na audience ang mga nakakaibang pananaw sa mga isyung ating nararanasan.

“Baka di mo pa oras mapasali doon.” Sabi na naman ng aking kaibigan. Sus, may pa oras-oras pa.

Shenanigan

2009-08-20T20:06:00.000+08:00

Nagbabasa ako kahapon ng blog ng isang kaibigan ng biglang may isang taong sumulpot sa aking likuran. “What’s all this shenanigan about?” Tanong niya in full british accent. “Shenanigan?” Lumingon ako na may ngiting aso at at mukha na tilang napamangha sa nabanggit na salita. “Err… shenanigan… wala… err… basta…” Isang kibit-balikat na pagtatanggol sa kanyang sarili, sabay ngiti.

Ang totoo, di rin ako sigurado kung ano ibig sabihin noon kahit ba na ilang beses ko rin narinig o nabasa ang salitang iyun. Pero sa konteksto ng kanyang paggamit, tila ang ibig niyang sabihin kung i-translate sa Pilipino ay, “Anong kaguluhan iyan?” Naisip ko, parang tama naman. Para makasiguro, binuksan ko ang aking electronic dictionary at ito ang resulta.

she•nan•i•gan ( sh…-n²n“¹-g…n) n. Informal 1. a. A deceitful trick; an underhand act. b. Often shenanigans Remarks intended to deceive; deceit. 2. a. A playful or mischievous act; a prank. b. Often shenanigans Mischief; prankishness.

O siya, malayo yata ang pagkagamit, literally. Pero kung isalin natin ang ingles na pangungusap sa, “Ano na namang kagimikan iyan?”, marahil ay natumbok niya ang tamang gamit ng salita. Si PIC talaga, nagpapatawa. :)

Si Juan at ang MMDA

2009-07-31T10:57:00.000+08:00

Likas na sa mga Pilipino ang matigas ang ulo, lalo na sa pagsunod ng mga batas trapiko kaya di na tayo magtataka kung meron tayong makikitang nagtatalo sa pagitan ng pulis (MMDA) at karaniwang mamamayan sa tuwing umaga na tayo ay naglalakbay. Marahil dala ng praktikal na pamamaraan, ginagawa ng isang tao ang mga bagay na sa tingin niya ay pinakamadali para sa ikakatupad ng kanyang mithiin.

Tuwing umaga, karaniwan naming gawain ang pagbaba sa kasulukan ng EDSA at Ayala para makatawid papuntang McKinley. Mahabang oras kasi na aantayin pa namin ang bus para tumawid at huminto sa kanilang nakatalagang bababaan sa ilalim ng MRT Ayala Station. Mataas din ang hagdan na aakyatin para makalipat sa kabila ng EDSA at malayo-layo din ang lalakarin papuntang sakayan papasok ng The Fort. Ang pagtawid sa EDS Ana di gumagamit ng overpass o MRT station ay ang pinaka-mabilis na paraan para sa pagpasok sa pinagtatrabahuan. Iyun nga lang, malapit ito sa disgrasya o aksidente. Pero naiisip naman namin na maiiwasan ang mga iyun sa pag-iingat.

Kahapon habang patawid ako kasabay ng iilang mga trabahador sa konstruksiyon sa aming paboritong tawiran, sinalubong kami ng isang traffic enforcer ng MMDA. Pinagbawalan kami na tumawid dahil baka daw kami huhulihin sa kabilang kalye. Meron daw kasing pulis na nanghuhuli. Siguro dahilan sa nagmamadali ang mga trabahador, nakiusap sila na tumawid dahil sa malapit na sila at di pa naman berde ang ilaw. Hindi pumayag ang MMDA kaya medyo tumaas na ang boses ng mga trabahador. Ako naman na nasa likuran ay natunugan na ang pagmamatigas ng traffic enforcer kaya minabuti ko na lang na umatras at gamitin ang overpass. Nang lumingon ako, nakasunod na ang mga trabahador na nagmumura sa inis sa MMDA.

Kunsabagay, wala naman silang panalo sa MMDA na iyun. Bawal naman talaga tumawid doon. Ang batas ay nagiging praktikal at circumstantial na dapat sana na isang moral at legal na sistema.Ang problema lang, hindi nagiging consistent ang pagiging istrikto ng mga traffic enforcer sa pagpapatupad ng mga regulasyon kaya na-iisip ng mga mamamayan na puwedeng gawin ang bawal na bagay basta huwag lang magpapahuli o kayang magpalusot. Sa akin din naman, huwag ng makipagtalo sa isang bagay na alam mo na walang papupuntahan.

Isang insidente lang iyun ng engkwentro ng MMDA traffic enforcer at ordinaryong mamamayan. Siguro kung sa bawat insidente na nauuwi sa isang violation at sa bawat violation may nakatakdang multa at kaparusahan, siguro may disiplina na ang mga mamamayang Pilipino. Subalit sa kadahilanang walang conviction ang mga nagsasatupad ng batas, nagiging kumpiyansa ang mga Pilipino na nauuwi sa pag-aabuso sa kakulangan at kapabayaanan. Ang batas ay nagiging praktikal at circumstantial na dapat sana na isang moral at legal na sistema.

Sa susunod na taon ay eleksiyon na naman. Sa ngayon pa lang ay binobomba na tayo ng mga ideyalismo ng bawat taong may balak magpatakbo. Mga paalala at pangako na tumutumbok sa pangangailangan at katauhan ng masang Pilipino. Sila ang mga tao na posibleng maging presidente. Mga taong sa ngayon pa lang nagpapakita kung paano baliktarin ang mga batas ng republika. Marami sila. Bahala na tayong mamili.

Pneumono ...

2009-06-22T12:50:00.000+08:00

The longest word in the dictionary daw. Pero iyung longest known word ay isang 189,819 letter word. Kaso wala sa dictionary. Paano naman kasi baka kung ilalagay nila, maraming pages ang kakainin niya. Eniweys, iyan ang unang bumulaga sa akin first thing na binuksan ko ang aking computer.

---

Ang init kaninang madaling araw, parang summer lang. Kaya ng nagising ako na pawis na pawis ako. Oo nga pala, wala kaming air-con kaya ganoon. Mahirap lang kasi kami. Hehehe. Pero ok lang din na mainit ang gabi kasi maaga ako nagising. Tapos di na ako tinamad na dumiretso ng shower. Kasi pag malamig, di ako agad pumapasok sa banyo. Nagpapa-init muna ako ng katawan. Uyyy, huwag masyadong malisyoso. Nagwawalis o naglalampaso lang ako ng unit namin.

---

Dami pagkain sa bahay namin ngayon. Mga tira-tira noong nakaraang handaan. Walang fiesta, trip trip lang. Marami kasi sa kasambahay namin na sumubok maging chef kaya ayun nag-experimento. Sa dami ng handa, nag invite na lang tuloy ng mga kakain kasi kung kami lang aabutin ng isang linggo iyun. Mapapanis pa nga siguro dahil kami lahat sa bahay ay health conscious. Hmmm… May naisip ako, Erase, erase. 

---

Iyung mga inimbita naming kumain, nabundat yata. Eh medyo mga pinagpala pa mandin sa kalusugan, kaya ayun, nagyaya na maglaro ng badminton. Pero napansin ko lang iyung mga magagaling magbadminton, naging mabagal sila sa kanilang kilos kaya natalo naming. Hehehe. Iyun lang pala ang teknik para manalo. Pakainin. Hahaha. Parang last supper o iyung mga nasa death row. Bago bitayin, pinapakain. Hehehe.

---

Umebs ako kanina sa ofis. Iyung cubicle na pinasukan ko, basa iyung sahig. Pero di naman baha. Naisip ko tuloy iyung nangyari sa Australia na merong pinatalsik na pinoy dahil lang sa nababasa ang sahig ng cubicle na ginagamit niya kapag siya ay nagbabawas. Di ko yata kaya magpatalsik ng tao sa kadahilanang yaon lamang.

---

Balik tayo sa longest word. Bagong word iyan na natutunan ko lately. Alam na ba ninyo iyan? Kung alam na ninyo, anu iyung pinakabagong word na nalaman ninyo o tsinek sa dictionary. Sa akin, iyung word na pinaka-latest na tsinek sa dictionary, maniwala man kayo o hindi ay ang katagang “fabulous”.

Storm Blaster

2009-05-08T15:37:00.001+08:00

While I am comfortably sitting inside our service van this morning, I heard our driver said, “Buti na lang bumangga iyung bagyo sa Sierra Madre kaya sumabog at nawala iyung bagyo.” (It is a good thing that the storm hit the mountains of Sierra Madre that it exploded and vaporized.) That is interesting. I thought to myself. I continued eavesdropping to the conversation. Someone also said about the importance of protecting our mountains. Noble concern, I surmised.

Suddenly, an idea popped out of my mind. I poked at the workmate sitting beside me. “Bakit di na lang umembento ang mga military ng bomba o missile para pasabugin iyung bagyo?” (Can the military just invent a sort of bomb or missile to blow the storm over?) She looked at me seemingly agreeing.

“Ah. Hindi pala dapat. Masyadong delikado baguhin ang takbo ng kalikasan. Baka pag maging matagumpay ang pag-iimbento noon ay biglang gagawa ng panibago at mas lalong mapinsalang kalamidad ang kalikasan. Hayaan na natin magsagupaan ang bundok at ang bagyo.” (Ah. It should not be. It is too difficult to alter the course of nature. If ever the invention would be a success, nature might bring in a new and even destructive calamity. Let the mountain s and storm do their battle.)

I changed my position on the bomb/missile thing thinking that there is no way to change the course of nature. My workmate just looked at me as if trying to decipher what I am saying. Probably she thought I am weird.

Pacman Knelt Down

2009-05-04T12:06:00.005+08:00

Nanalo na naman si Pacman. Masaya na naman ang mga Pilipino. Masaya na naman ang mga pulis dahil halos walang krimen na nangyari sa buong kamaynilaan. Masaya din ang mga hukbong sandatahan dahil isang araw silang nakapagpahinga sa kanilang sagupaan sa mga terorista at rebelde. Masaya din ang mga pulitiko dahil may magagamit na naman silang endorser sa kanilang pangangampanya. Masaya na naman ang mga kaibigan at kamag-anak dahil makakatikim na naman sila ng balato. At higit sa lahat, masaya si Aling Dionisia.

May mga tao din na hindi masaya. Unang una ay iyung mga taong gustong makakita ng matagal na sagupaan ng dalawang boksingero. Masyadong maaga kasi natapos ang laban. Hindi rin masaya ang mga advertisers dahil napakaiksi lang ng airtime para sa kanilang mga produkto. Hindi rin masaya ang mga Britons dahil natalo ang kanilang manok ng isang Pilipino. Hindi rin masaya iyung mayabang na trainer ni Hatton. At higit sa lahat, hindi masaya si Hatton.

Eh ako ba, masaya?

Ng malaman ko kahapon na nanalo si Pacman, gusto ko malungkot. Gusto ko malungkot dahil sa kaisipang madadagdagan na naman ng yabang ang pambansang kamao. Maririnig ko na naman iyung ambisyon niya na maging pulitiko. Naiinis ako pero dahil sa nagbigay ng kasiyahan ang kanyang pagka-panalo sa karamihang Pilipino, sige masaya na rin ako. Kaya ayun, pinanood ko ng ilang beses iyung replay at sa kapapanood ko, meron akong napansin.

Matapos na mapatumba ni Pacman si Hitman at ng binuhat iyung una para ipagbunyi, nakita ko ang isang braso. Maputi iyun kaya naisip ko na puti ang nagmamay-ari nito. Ang hintuturo ng brasong iyung ay nakaturo pababa at tila pinabababa si Pacman mula sa pagkabuhat nito. Napatuon ang tingin ni Pacman dito at siya ay bumaba. Ilang segundo lang makikita ng nakaluhod si Pacman sa isang sulok at nagdadasal.

Nakakatawang isipin na kailangan pang paaalahanin si Pacman para magdasal. Kunsabagay, di naman nakakapagtataka kung talagang nakalimutan dahil sa lubos na kasiyahan. Maiintindihan naman siguro iyun. Pero paano naman kung … Huwag na nga lang. Baka ako nga lang iyung nakapansin noon eh.

Anuman iyung nakita ko, sana iyun ay isang natural o karaniwang pangyayari. Napaka-pangit tingnan na ang isang bagay ay isang dula-dulaan lamang lalo na kung ito ay patungkol sa isang kultura. Si Pacman ay isang bayani at modelo ng isang Pilipino na gustong umahon sa kahirapan. Bagamat ang kanyang pamamaraan sa karangyaan ay isang katangi-tangi, ito ay nagiging inspirasyon para sumibol ang isang kaisipan na walang imposible sa isang taong may pagkukusa.

Susan Boyle, et. al.

2009-04-14T12:19:00.002+08:00

It’s too early a day to shed a tear, amigo. Hehehe. Walanghiya kung ikaw ba naman ang makakarinig ng mga ganyang boses eh, di ka kaya naman mapapaiyak niyan? Dadagdagan mo pa na nanggagaling ang boses na iyan sa isang napaka-ordinaryong tao. Truly is, you cannot judge the book by its cover. Hehehe

Narinig ko si Susan Boyle. Isang cuarenta y siete na babae na kung ihahambing mo sa western standard of beauty ay marahil mapapabilang sa mga “pangit”. Pero ang boses, hanep. Parang dinuduyan ka ng isang libo’t isang anghel sa langit. Pina hanga ang mga judges ng “Britain’s Got Talent”. Sabi nga ni Simon Cowell uuwi siya na nakataas noo sa kanilang bayan. Ang sabi ko naman, uuwi na siya na may maraming pera.

Parang ang sama ano? Pero maipagkaila ba natin na madaling pagkakaperahan an gating mga talent? Puhunan kaya ito sa isang maayos na pamumuhay. Tila di maganda isipin dahil ang talent ay isang regalo. Hindi natin ito nabibili kaya di rin dapat ipagbibili. Pero ano ba naman ang magagawa natin kung wala tayong ibang paraan para maitaguyod ang pamumuhay sa mundo na puno pinapatakbo ng materyalismo?

Sa panahon ngayon, kailangan natin maging wais. Hindi naman pantay sa mundo natin eh. Alangan naman makikipag paligsahan ka sa pag-aarte kung ang binibigyang halaga ay ang panlabas na anyo. Di tayo puwedeng mamasukan bilang engineer kung wala tayong kaalaman sa engineering. Kung meron tayong ibang katangian, yun ang alagaan natin at gawing daan sa kaginhawaan. Kung nasa iyo ang kagandahang boses, kumanta ka. Kung nasa iyo ang kagalingan sa pag-sayaw, sumayaw ka. Huwag mong ipilit ang di angkop sa iyo.

Ako, may kakayahan sa visual art, sa design. Ito ngayon ang aking puhunan para madagdagan ang aking kinikita bilang programmer. Di ko na ipinilit na makipag sabayan sa ibang programmers ng opisina. Hinahayaan ko nang makipag bunuan doon ang mga may degree sa kaalaman na iyun. Nagkakaroon na rin ako ng hilig sa pagsusulat kaya eto ngayon, merong limang blogs na minimaintain. Marahil isang talent ko ang pagsusulat na di pa gaanong ini-explore. Gagamitin ko ito para pagkakakitaan sa hinaharap.

Sa pagtuklas ng ating mga kakayahan, marahil marami tayong masasalubong na mga hadlang. Huwag tayo magpapatalo doon. Marahil ang pamumuhay natin sa mundo ay hindi pantay pantay pero kailangan nating isipin na ang buhay ay pantay para sa lahat ng tao. Pilitin nating kilalanin ang ating mga sarili.

Sa mundo ngayon, huwag tayong mag-atubili ipagmalaki kung anu meron tayo o anu tayo. Huwag din natin isasaisip ang mga hadlang na pinaparamdam ng sosyodad sa mga marginal na tao tulad natin. Lahat tayo ay may karapatan, kahit hindi bilang pamamamayan kundi bilang isang katauhan.

Twenty-Eight (28)

2009-02-13T11:26:00.001+08:00

Breather lang din. Hindi ako nakatanggap ng tag, maliban sa pahiwatig ni McSurf8. Pero parang trip ko lang gumawa din ng mga random things tungkol sa akin. Gusto ko ring subukan kung marami akong mali-list sa maiksing panahon. Doon ko sana ilalagay to sa mapulang blog pero baka ma-temp ako na puro PG, R, X at XXX ang aking maisusulat kaya dito na lang sa puting blog.

1. Naughty boy ako. Parati akong pinapatayo sa klase at naranasan ko na rin ang masampal ng titser. Di ako nagsumbong dahil baka ako pa ang mapagalitan ng magulang ko.

2. Lola’s boy. Laki ako sa lola ko. Kakampi lagi ang lola. Pero ng nag-aral na ako sa kolehiyo isang suwail na apo na ako dahil parati kong kinokontra ang mga pamahiin niya. Pero ako pa rin paborito niya.

3. Karpentero ako noong nakaraang buhay. Unang masterpiece ko ang pabilog na mesa na ginawa ko at gamit naming ngayon sa bahay sa probinsiya.

4. Masahista ako. Iyun ang minana ko sa aking lola na isang chiropractor. Namana ko rin sa kanya ang galing sa siyensiya.

5. Tawag sa akin demolition man. Ako ang taga-ubos ngmga natitirang pagkain sa mesa.

6. Tinawag akong chick boy ng highschool ako hindi dahil marami akong chicks kundi matindi akong pumiyok sa klase. Puberty naman iyun di ba? Chick boy pa rin yata ako ngayon dahil pumipiyok pa rin ako lalo na kung nagtuturo ako.

7. Naging man of the year ako sa opisina namin ng nanalo ako ng national award ng dalawang beses.

8. Isa akong metabolic man dahil sa sobrang bilis ng aking metabolism. Alam na ng mga kaopisina ko kung ano ang aking gagawin pagkatapos ko kumain. Mga 30 minutes lang ang hihintayin nila at makikita na nila na bitbit ko na ang habonera.

9. Columnist ako ng high school. Ang qualifying write-up ko sa school paper ay tungkol sa aking aso.

10. Mr. Poet naman ako ng college. Sa English class kasi mahilig ako gumawa ng reaction paper in verse.

11. Anonymous naman ang tawag sa akin ng titser ko ng binigyan ko siya ng portrait na gawa sa pastel ng kaarawan niya. Nakalimutan kong lagdaan ang painting kaya tawag niya sa akin ay anonymous.

12. Si Van Gogh ang inspirasyon ko sa aking mga painting at si Monet. May mga reproductions akong ginawa batay sa obra nila.

13. Ilonggo ako. Dugay na ako sa manila pero tonto man ako guihapon. Sabi nila may punto pa rin ako. Kapag ginagaya ako magsalita ng ibang tao, mas natutuwa ako. Akala naman nila, naiinis ako.

14. Exhibitionist ako. Mahilig ako maghubad. Di ako nahihiya maghubad. Halos lahat ng picture ko sa internet nakahubad. Sa gym kung hindi pinagbabawal, ako ay naghuhubad. Nag-pose na rin ako ng hubot hubad para sa isang creative photographer at na-exhibit sa Philippine Heritage Library sa Makati Ave.

15. Mountaineer ako. Unang akyat naming ay Banahaw. Naiwan kami ng grupo kaya dalawa lang kami ang umakyat. Kahit first time naming umakyat doon, tuloy lang. Adventure. Muntik na akong makapatay ng tao doon. Naubusan kami ng tubig pababa.

16. Ako daw si Botong. Akala ko iyung national artist, iyun pala iyung character ni Jhong Hilario na Botong sa isang teleserye sa ABS. Kahawig ko daw siya. Ayoko nga.

17. Akala ko psychic ako. Paano naman kasi lapitin ako sa mga supernatural. Meron na nga akong close encounters eh. Meron pa akong scar sa noo ala Harry Potter.

18. Regular guy lang din ako sa kolehiyo noon. Na singko ako sa stat. Nai-exempt din ako sa finals, tulad sa calculus.

19. Classical ako, ibig sabihin mga composition lang ng mga Masters ang kinahihiligan ko na music kahit noong highschool pa lang. Di ako mahilig sa may lyrics na music.

20. Mr. OC din ako. Noong nagbo boarding house ako noon, gumagawa ako ng paraan para maiwasan ang mga makalat na bordmeyts. May sarili akong banyo sa bording house. Ako mismo ang naglilinis.

21. Di ako naging collector ng kahit anong bagay. Nag-try ako mag-collect ng model cars pero nagsawa na din ako.

22. Di ako sentimental na tao. Tawag sa akin ng second to the last girlfriend ko “taong bato”. Iyung pinaka last naman tawag sa akin “bakal boy”. Meron pa bang mas titigas sa bakal?

23. Nahuli na ako at muntik ng ma salvage sa salang jaywalking.

24. Nagsisimba ako pero di ako nangungumpisal sa pari.

25. Skeptic ako. Di ako basta basta mapapaniwala ng tao.

26. Navigator ako. Magaling ako magbasa ng mapa. Magaling sa direksiyon.

27. Practical ako na tao. Sabi nila kuripot.

28. Unconventional ako masyado. I like to break rules. Gusto kong manubok.

Ayan, bente-otso ang nailista ko. Nagbawas na ako niyan kasi baka masyado ng revealing at wala ng misteryo sa mahiwagang mundo ni Trip. Hehehe.

Rebound Guy

2009-02-10T12:40:00.001+08:00

Narinig ko na ito minsan sa isang blogger. Meron nga siyang isinulat tungkol dito pero hanggang ngayon di ko pa talaga naiintindihan kung anu talaga o sinu talaga ang tinutukoy nito. “Rebound guy”, naiisip ko iyung sa basketball na terminolohiya.

Sa diksyonaryo, ang rebound ay nangangahulugan pagtalbog ng isang bagay pagkatapos na tumama ito sa isa pang bagay. Iyung isa pang kahulugan ay ang pagka-ahon sa isang depresyon. Marahil sa konteksto ng relasyon, ang ikalawang kahulugan ang pinaka-tugma.

Kaninang umaga, meron akong naka-chat. Pagkatapos ng karaniwang batian, tinanong ako ng taong ito kung may kakilala akong “rebound guy”. Ako ay napatigil ng bahagya at dahil sa wala akong kongkretong kaalaman sa bagay na ito ako ay sumagot. “Anong rebound guy? Panakip butas?” Naghintay ako ng sagot sa kabilang panig pero wala na akong natanggap na ksagutan.

Uulitin ko, dalawang beses ko pa lang narinig ang katagang iyun. Gusto ko makasiguro na tama ang isasagot ko. Nang biglang tumahimik iyung ka-chat ko sa aking tanong, nakaramdam ako ng bahagyang kahihiyan dahil naisip ko na masyado yata akong ignorante sa mga bagay ukol sa relasyon. Kunsabagay, marahil ito ay totoo.

“Rebound guy”. May kakilala ba ako? Siguro iyung tao na una kong naringgan nito. Sabi niya dati na rebound guy siya

“Rebound guy”. Siya ba ay ideyal? Siguro, dahil kaya niyang iahon ang isang tao sa isang depresyon. Pero, paano na lang pagkatapos na maiahon niya ang tao sa kinasasadlakang kalungkutan?

“Rebound guy”. Siya ba ay bayaran? Hindi ko alam. Pero kung ako ang nasa sitwasyon niya, magpapabayad ako dahil alam ko na gagamitin lang ako at pagkatapos iiwanan na din.

“Rebound guy”. Kailangan ba siya? Di ako makapagpasya para sa lahat. Pero ako, di ko siya kailangan. Marami akong kaibigan na puwede kong hingan ng suporta. Meron akong kakayahan na harapin ang katotohanan at kaya kong ayusin ang problema na ako mismo ang may akda.

“Rebound guy”. Kaya ko ba maging ganito? Kaya ko iyan. Ano pa ang silbi ng mga pag-aaral ko at karansan para di ko makaya ang isang tagapag-ahon ng taong mahina ang kalooban.

“Rebound Guy For Hire! P10,000 per session. Discounts available for referrals.”

Shotgun Marriage

2009-01-27T10:20:00.001+08:00

Bakit ba may umiiyak sa kasal? Ang bride umiiyak, ang mga magulang ng ikakasal ay umiiyak. Minsan ang groom mismo ang umiiyak. Ito ba ay luha ng kagalakan o kalungkutan? Marahil mix-mix.

Noong linggo ng nakaraang linggo na ito, umatend ako ng kasal ng isang kaibigan. Umabay pa nga ako eh. Garden wedding iyun dahil sa hindi mga katoliko ang ikakasal. Noong unang niyaya ako na umabay tanong ko agad, “Di ba hindi kayo katoliko? Bakit meron pang mga abay abay na iyan?” Sagot sa akin, kasi gusto ma-experience ng aasawahin ko iyung nakikita niyang kasalan ng mga katoliko. Oo nga naman. Sa kaartehan ng ritwal ng mga katoliko sa isang kasal, marami talaga ang maaakit at gumaya dito.

Pangalawang garden wedding na ang nasaksihan ko. Maganda ang setup. Siguro dahil sa gusto ko ang greeneries. Sa pagkakataon ngayon, merong kaibahan sa kasal. Iyung nag-officiate ng kasal ay babae. Wow! Sige sabihin ko na nga na medyo na-impress ako sa ministro. Ang galing ng mga sinasabi. Nakakapagsundot ng damdamin. Pero hindi dito napaiyak ang magsing-irog. Mamaya pa.

Nasa kalagitnaan ng kasal, biglang sinambit ng pastora ang kuwento patungo sa pagpapakasal. Sinabi niya na hindi niya pinayagan ang dalawa para magpakasal ng nakaraang buwan. Sabi niya na mali daw ang panimula ng pagsasama ng dalawa. Hindi daw ibig sabihin na kung buntis na ang babae ay puwede ng ikasal. Hwah! Mantakin mo iyun, sinabi sa buong dumalo ang kuwento na iyun. Wapak! Pero di pa rin umiyak ang ikinasal. Mamaya pa.

Dumating ang mga paganong seremonyas. Sinidihan ang dalawang kandila. Namatay pa iyung isa kaya sindi uli. Pumunta sa gitna ang may dalang belo. Nalito pa ang dalawang abay kung saan i-aspile ang belo ng babae. Ng idiniin ang perdible, ngumiwi ang bride. Patay! Natusok ang babae. Pero di umiyak, ngumiwi lang. Tapos kami naman ng kapartner ko ang naglagay ng cord. “Mahirap ba?” Bulong ko sa groom. Di ko alam bakit iyun ang sinambit ko. Sabihin na lang natin na matalinghagang tanong iyun.

Sa wakas pirmahan na ng kontrata. Unang pumirma ang groom. Kaliwete. Tapos ipinasa sa magiging misis. Tapos pumirma, nakita kong nagpahid ng mata ang groom. Mokong ito, ke lalaking tao umiyak. Komedyante pa naman ang image, umiyak. Sapak! Bakit umiyak? Pumirma lang, umiyak na? Hala! Shotgun wedding tiyak ito.

Dahil sa di ako tiyak sa rason kung bakit siya umiyak, tinanong ko siya habang nagpipiktyuran para sa mga abay. “Huy, bakit ka umiyak? Siguro di mo talaga gusto magpakasal kay toot-toot ano?” Tumingin siya sa akin. “Loko ka, hindi. Pinatugtog lang iyung paborito kong kanta habang pumipirma ako kaya ako napaiyak!”

Wapak! Napahiya ako. Hahahaha. Buti na lang di ko ikinalat ang aking haka-haka kung bakit umiyak kaibigan ko. Kung nagkataon, di na kami best friend ngayon, beast friend na lang. Hehehe.

So iyun. Mali ang aking hinala. Pero at least totoo ang aking theory na meron talagang umiiyak sa kasalan. ;)

Tumaba Ako!

2009-01-05T15:00:00.000+08:00

2009 na! Year of the Ox daw ngayon. Daw kasi di ako sigurado. Iyun lang ang dinig ko at dahil may kasabihan na “ang naniniwala sa sabi sabi ay walang bait sa sarili” naniniguro na ako na lagyan ng daw ang aking pangungusap. Sabi din daw na ang suwerteng kulay ay iyung ube. Anu pa ba nasagap ko? Oo nga pala, “out” na daw ang skinny jeans. Hahaha

Matagal bago ako nag-update ng blog. Kasi naman meron akong freelance na trabaho. Dagdag kita para may makain ang aking pamilya. Pero nangangati na ako magsulat eh. Meron kasi akong na-experience na kakaiba nitong nakaraang dalawang linggo. Hulaan ninyo. Hehehe

Ako po ay tumaba. Nadagdagan ako ng tatlong kilo. Dapat maglalagay ako ng picture kaso ng malaman ng kaibigan ko sabi niya kung mataba daw ako, ano na lang tawag siya? Kaya huwag na lang. Baka kasi umulan ng kamatis sa blog ko.

Ang totoo, kaya ko naisipan na isulat ang pag-gain ko ng tatlong kilo dahil sa meron akong nararamdaman na kakaiba sa tuwing ako ay yuyuko. Walang halong bola ito. Ang hirap pala yumuko pag malaki ang tiyan. Kung nahirapan akong yumuko dahil lang sa tatlong kilo na dagdag na timbang, paano na kaya iyung mga kasamahan natin na talagang mataba?

Hindi sa ako ay nangungutya ng mga taong matataba pero siguro naman naramdaman nila ang nararamdaman ko at sigurado din namang di sila komportable sa ganoong sitwasyon. Kaya nga sila nagdi-diyeta at exercise eh. Alam nila ang di kagandahan na naidudulot ng pagiging mataba at alam din nila ang dahilan ng katabaan. Kadalasan ay ang pagkain ng sobra sa tama. Kaya alam na din nila ang solusyon.

Mabilis ako magsunog ng calories kaya ok lang na tumaba ako pansamantala. Pero sa aking palagay ayoko ng maramdaman ulit iyun. Malaking perwisyo din iyun sa akin dahil marami akong mga gawain na masasakripisyo. Paano na lang ang six-pack ko? (yabang! Hehehe.)

Ngayong buwan hanggang marso, tiyak na dadagsa na naman ang tao sa gym. Pero aviso lang po. Di kaya na gym lang ang gagawin para magbawas ng timbang. Kombinasyon po iyun ng gym, diet at cardio. Dagdagan mo pa ng tiyaga at disiplina. At ang pinaka-importante sa lahat, mamili ka na kung ano ang gusto mo para sa iyong sarili.

I think getting fat is a choice.

Finders, Keepers

2008-11-28T10:31:00.001+08:00

Ang ganda ng pasalubong ng umaga ngayon sa amin. Habang naglalakad kami sa kalye may namataan akong naka-kumpol na papel mga dalawang dipa mula sa aming harap. “Pera.” Sabi ko sa aking kasama. Sa ilang iglap, dinampot ng aking kasama ang pera. Sa unang sulyap ko habang di pa napupulot ang pera, sabi ko “Isang libo yun ah.” Ako po ay nagkamali dahil ng binulatlat namin ang nakakumpol na pera eh two thousand five hudred pesos pala iyun.

Agad ginalugad ko ng tingin ang kalye. Ang layo na ng mga nasalubong namin na mga tao. Wala akong makitang senyales na meron nagmamadali na bumalik para hanapin an gaming nakita. “Kanino kaya ito?”, natanong ko. Kawawa naman ng nakawala ng pera. Naisip ko na ang may-ari noon ay hindi nagpipitaka kasi naman di pwedeng mahulog ang ganoong kalaki na halaga kung ito ay nasa loob ng wallet.

Di naman kaya ipapamalengke pa iyun o di kaya pag-aari ng isang karaniwang mangagawa o di kaya ng isang jogger o di kaya ng isang call center agent? Ang careless naman noon.

Naisip ko na baka fake ang pera. Binusisi ko ang pera habang kami naglalakad. Parang totoo naman. Ibinulsa ng aking kasama ang pera. Fake man o hindi, isang malaking kalokohan kung iwanan namin iyun kung saan namin napulot o ipagtanong kung sinu ang may-ari. Hindi rin puwede na hintayin namin ang kung sinu ang bumalik para hanapin iyung pera eh nagmamadali rin kami sa pagpasok sa trabaho.

Sabi ng kasama ko na meron na kaming pang-gimik. Pilit kong matuwa pero nandoon pa rin ang mga katanungang moralidad sa aking isipan. Gagastusin namin ang pera habang merong isang tao ang sa aking palagay ay may malaking paghihinayang dahilan sa hindi pag-iingat sa kanyang dalang pag-aari. Pero ganyan talaga ang takbo ng buhay, minsan kailangan natin tanggapin na di maiiwasan ang isang pagkakamali at kailangan din natin gumawa ng pasya sa mga di nasasadya na pangyayari.

Ako rin naman ay nawawalan ng pera sa di sinasadyang kaganapan. Marahil sasabihin ng karamihan na ito ay dahil sa isang katangahan. Pero hindi naman lahat ng pangyayari ay hawak natin. Kapag nangyayari ito, iniisip ko na lang na merong kaalinsabay na magandang pangyayari na magaganap sa hinaharap.

Paanu kaya kung mark money iyun, o di kaya may sumpa? Natawa ako sa aking naisip. Masyado ng pampelikula ang mga senaryo na aking naiisip. Two thousand five hundred lang iyun. No big deal kumbaga sa isang sindikato at di totoo ang sumpa! Ang sumpa ay nasa isip lamang. Walang sumpa!

Nang nakasakay na kami sa jeep, iniisip ko pa rin iyung nangyari. Malaking katanungan kung ano dapat ang ginawa namin ng makita at mapulot iyung pera. At sa isang malaking kakatuwa na pangyayari.

Habang bumababa ang isang pasahero, isang piso ang nalaglag. Hindi na niya nagawang balikan o mapansin lamang dahil siya ay nagmamadali Nagkatinginan kami ng aking kasama at nag-aabang sa susunod na mangyayari. Wala. Wala ni isang pasahero ang dumampot sa piso. Bumulong ako sa aking kasama. “Ayaw mong damputin kasi nakapulot ka na ng two thousand five hundred pesos. Cheap ba ang piso?” Sabay kami na natawa.

Sa kultura natin, marahil na wala ngang dadampot sa pera pag maraming nakatingin. Ito ay dahilan sa tayo ay nahihiya na baka kung anu ang sasabihin ng mga nakakakita o di kaya dahil sa alam natin kung kanino nanggaling iyung pera. Pero pag nasa daan natin makikita ang pera na puwedeng kahit sinu ang nagmamay-ari marahil lahat tayo ay dadampot dito. Sabi pa nga ng iba na suwerte ang makakakita ng pera sa daan.

Isang nakakatuwa na pangyayari ang naganap ngayong araw sa min. Isang pangyayari na sumubok kung gaano kabilis ang isang tao sa pagbabalanse ng dapat gagawin. Alin ba ang dapat gawin? Tama bang maging realistic, o maging moralistic?

Ang buhay ay puno ng pag-aaral at pangaral. Sa isang sitwasyon dapat ay meron tayong pagpapasya na ginagawa, madalian man o matagalan. Maraming pagkakataon na minsan ang isang pagpapapasya ay resulta ng isang pagsasa-alaala sa realidad at hindi lamang sa anu ang sinasaad ng moralidad. Ang tama ay hindi lamang dinidikta ng nakakarami kungdi ng pansariling at malayang pag-iisip.

“O anu? Taksi na tayo. May budget na tayo.” Sabi ng aking kasama habang naka-ngiti.

Pamasahe

2008-11-20T10:21:00.000+08:00

Pamasahe po ito sa bus hindi pamasahe sa massage parlor. Medyo badtrip este talaga pong nakakabadtrip ang nangyayari singilan sa bus eh. Bumaba na nga ang gas tapos ang pagpapatupad ng singgilan sa pasahe di pa nagagawa ng tama.

Kaninang papasok sa trabaho sumakay kami ng bus. Alam naman natin na 9.50 na lang ang pamasahe pero anu ba itong ginagawa ng mga kundoktor. Nag-abot ako ng 19.00 para sa dalawang katao eh binigyan ba naman ako ng tiket sa halagang 18.00. Wala ba silang tiket na tama sa halaga ng pamasahe? Ang aga aga eh nakakabuwisit isipin na ginugulangan ka.

Marahil iisipin ng iba na para sa piso lang eh pwede na ako makipagpatayan. Pero di naman iyan ang hangad ko eh. Kung alin ang tama, iyun ang gagawin. Sa palagay ko naman eh meron silang tigpipiso na tiket. Paanu ba naman na magbigay sila ng isang sasampu, isang lilima at apat na tigpipisong tiket. Kung 18.00 pesos lang din naman ang ibibigay nila na tiket, eh di sana ibinalik nila iyung piso. Ayoko na magbilang kung magkano ang mararaket nila kasi ang punto dito ay ang katapatan o pagiging “honest”.

Maganda iyung pagtitiket ng ibang bus company dahil gumagamit sila ng electronic system. Kinikey-in lang nila ang amount tapos lalabas na ang tiket. Sana naman i-adopt na ng lahat ng mga kumpanya ng bus ang ganitong sistema para maiiwasan ang gulangan. Napapa-isip tuloy ako na ang lalakas umalma ng mga taong ito ukol sa katiwalian sa gobyerno, tapos sila mismo eh gumagawa din. Saan ba magsisimula ang lahat kundi sa maliliit ng gawain.

Isa pang nagpapa-isip sa akin ay ang pagbibigay halaga ng mga pinoy sa pera. Mas pipiliin siguro ng karamihan na hayaan na lang na di masusuklian ng tama tutal naman eh barya barya lang iyun. Tulong na rin iyun sa mahihirap na kundoktor at driver. Siguro iyun ang iniisip nila. Pero iyung singkuwenta sintemo ay puwedeng maging dalawa o limang piso bawat araw. Puwede maging 25.00 sa isang linggo at isang daan sa isang buwan. At anu ba ang ginagawa natin sa .05 at .10 na barya natin?

Di ko alam kung anu meron sa kultura natin. Kung tutuusin matagal na natin kapiling ang kultura ng intsik. Sa kanila kahit isang sintemo lang ang kinikita ay talagang pinapahalagahan. Anu na ba sila ngayon?

Marami pa talagang nakakadismaya, nakakalungkot at nakakainis sa kultura nating mga pinoy. Maliliit na bagay sa mata ng karamihan pero ang laki ng impluwensiya kahit sa pansariling kaunlaran man lang.

Maraming beses na nangyayari sa akin ito. Minsan talagang sinasabihan ko ang kundoktor na di tama ang pagsusukli nila. Di naman sila umaangal. Sila rin ay alam na mali ang ginagawa nila. Alam nila na tayong mga pinoy ay likas na mahiyain o “submissive” kaya kung walang aangal, eh di tuloy tuloy lang. Pero minsan di ko na rin nagagawang mag-assert ng tama dahil sa isang kaisipan, “Ganito na lang ba ito araw-araw? “

Magpapakawasto ako araw araw. Sapat na ba ang tinig ko para maituwid ang maling gawain na nagiging siste na ng karamihan? Kung hindi sapat, ilan ba ang kelangan para magiging isang ingay ang pagpupukaw sa nagkukunwaring tulog na kaisipan ng karamihan? Magiging manhid na lang ba tayo sa nakagisnang realidad o meron pa tayong magagawa para magising sa tamang realidad?

ICE - In Case of Emergency

2008-11-10T15:39:00.001+08:00

Below is an email I received from a friend from the US. The subject of the email is ICE and so I thought I would be seeing her family on the ice or something to do with sports. After reading the email, there is only one conclusion I could make. “Hindi pupuwede iyan dito sa Pinas.”

-----

Apparently this is a standard procedure all paramedics follow at the scene of an accident when they come across your cell phone.

ICE - 'In Case of Emergency'

We all carry our mobile phones with names & numbers stored in its memory but nobody, other than ourselves, knows which of these numbers belong to our closest family or friends.

If we were to be involved in an accident or were taken ill, the people attending us would have our mobile phone but wouldn' t know who to call. Yes, there are hundreds of numbers stored but which one is the contact person in case of an emergency? Hence this 'ICE' (In Case of Emergency) Campaign.

The concept of 'ICE' is catching on quickly. It is a method of contact during emergency situations. As cell(mobile) phones are carried by the majority of the population, all you need to do is store the number of a contact person or persons who should be contacted during emergency under the name 'ICE' ( In Case Of Emergency).

The idea was thought up by a paramedic who found that when he went to the scenes of accidents, there were always mobile phones with patients, but they didn't know which number to call. He therefore thought that it would be a good idea if there was a nationally recognized name for this purpose. In an emergency situation, Emergency Service personnel and hospital Staff would be able to quickly contact the right person by simply dialing the number you have stored as 'ICE.'

For more than one contact name simply enter ICE1, ICE2 and ICE3 etc. A great idea that will make a difference!

-----

Sa dinami dami ng mga raket at panloloko dito sa ating bansa sa pamamagitan ng paggamit ng cellphone, tayo ay siguradong mag dadalawang isip para gawin ang suhestiyon na ito. Siguro magiging effective itong pamamaraan kung kontrolado na ang talamak na nakawan ng cellphone dito sa ating bansa. Ang magandang gawin na lang siguro ay maging maingat lagi.

Halo-halloween!

2008-10-29T10:54:00.001+08:00

Malapit na ang pasko pero wala pa rin kaming Christmas tree sa bahay. Ang totoo, di pa kami kelan man nakapag-install ng cristmas tree o anumang palamuti sa condo na tinitirhan namin. Paano naman kasi ibat-ibang relihyon meron ang aking mga kasambahay. Alam ba ninyo na wala ka rin makikitang kahit anong religious icon sa loob ng aming apartment? Hehehe.

---

Noong isa pa akong researcher, sa tuwing nagfi-field work kami, una kong tinitingnan sa bahay ng aming pinupuntahan o tinutulugan ay kung merong religious icon ito o di kaya salamin. Kapag wala akong makitang kahit isa sa kanila, mapa-praning na ako. Hindi dahil sa di ko makikita ang sarili ko sa salamin o makapagdasal kundi dahil di ko machi-check kung may reflection ang mga nakatira sa bahay.

Relihiyoso kaya mga Pilipino lalo na sa mga probinsiya, kaya matakot ka na pag wala kang makitang salamin o santo sa loob ng bahay.

---

Kapag pumupunta ako sa mga probinsiya, bundok, bukid o kahit anu pang liblib na lugar, meron talaga akong baon na kalamansi, luya, bawang at “lana”. Iyun ang parating payo ng aking mga lola at nanay. Lapitin kasi ako sa mga di kanais-nais na nilalang.

Ang kalamansi ay para ilagay sa mga kinakain. Effective ito sa mga lutong nilaga, sinigang, bulalo at anumang lutong may sabaw at karne. Kung merong bahagi ng katawan ng tao ang niluto na yaon, ito ay palulutangin ng kalamansi.

Ang bawang ay para sa mga aswang, manananggal at kung merong dayong o imported na bampira sa Pilipinas. Ang luya ay para sa mga usog at karamdaman na idinulot ng mga lamang lupa. Ang "lana" ay oil na naextract sa niyog na may halong mga herbs at roots. Ang lana kapag bumula ibig sabihin niyan ay merong maligno sa pali-paligid. Hahahaha.

---

Magandang panlaban sa mga maligno ay ingles. Minsan naglalakad ako sa kawayanan pauwi sa aming bahay na nasa tabing ilog at tulay, ng lumagpas ako sa kawayanan, narinig kung ang “lagitnit” ng kawayan na bumaba sa aking likuran. Di ako nagpakita ng takot bagkus sinambit ko lang ang “Oh come on!” . Ayun, nagulat iyung maligno kaya di niya itinuloy ang balak niya. Hahahaha.

---

Isang tip kung biglang tumayo ang balahibo mo habang naglalakad ka sa dilim at may marinig ka na ingay o huni sa iyong likuran. Huwag kang lumingon, nasa harap mo ang maligno. Hahahaha.

---

Ng natulog ako sa bahay ng isang kaibigan sa Pasay, habang nakahiga ako sa sofa at malapit ng maidlip, nakakita ako ng anino na dumaan sa labas ng bahay. Ang anino ay mabilis na tumakbo papunta sa pader. Nagtataka ako kung aakyat ba siya ng pader. Magnanakaw ba iyun? Tanong ko. Mayat maya lang nasa loob na ng bahay ang anino, dumiretso sa akin at ako inembrace. Putcha! Di ako makahinga at wala akong makitang mukha. Since nag ggym naman ako, nakipagbunuan ako sa kanya at ng di ko makaya, nagdasal ako ng "Our Father". Ayun naglaho bigla.

---

Back to our condo. Everyone is invited on November 1. Tingnan natin kung totoo nga na mga aswang ang nakatira sa bahay na walang mga santo na nakadisplay. BWAHAHAHAHAHA.

Who's hungry?

2008-10-21T17:41:00.002+08:00

Just last week there was the “end poverty campaign” in blogosphere. I have not participated directly but I think if you are well aware of my bannerhead, you should know how well aware of me of this global condition. On the other hand, as if in late coincidence, I received an email from my sister with a revealing attachment.

Attached in the email are pictures of my sister’s family, mom and friends. I am not surprised to see my niece and nephew carrying those extra pounds because I have seen them up close and personal two years ago. What surprises me was that all the people in the picture, adults and kids alike were all overweight. I am even looking at one guy who is so obese that he is so surreal for me. What is happening in that side of the planet? I was thinking.

There’s no doubt that the US is the land of milk and honey. Amusingly, from the picture to which I am laying my eyes on, it seems that my family and countrymen are feasting on it. Milk and honey spells obesity?

The first thing that came to my mind when I saw the picture was to ask, “Isn’t that unhealthy?” Putcha. Health buff ako maturingan pero nagdadalwang isip pa ako kung healthy ba iyung pagiging mataba o hindi. Kasi iniisip ko na baka iyun ang dapat mangyari sa mga tao na nakatira doon. I think I am giving these people the benfit of the doubt. Why do they allow themselves to get that fat? Ganoon na ba kasagana ang pagkain doon at wala silang magawa kundi ang kumain ng kumain?

Seeing my mom having that extra poundage even scared me more. She was not that fat two years ago. I could not even see her neck. I want her to come back here. Strange enough, there are two people who are not fat in the picture, my sister and her friend. They’re both nurses and the breadwinner of their own family. Can you see the ironies?

Di ko na alam kung paano tapusin ito. Nababahala ako hindi para sa akin kundi sa mga taong nakikita ko na tiyak na sila din ang mahihirapan sa pagdating ng panahon. Gusto kong isigaw sa kanila na maraming nagugutom sa mundo. Pero iniisip ko, meron ba akong karapatan na sabihin iyun? Pera nila kasi iyun eh. Pinaghirapan nila. Naisip ko, paano kaya kung padadalhan ko sila ng mga litrato ng mga malnourished na mga bata.

Nang umuwi ako sa probinsiya namin, parati kung sinasabihan iyung bunso namin na huwag magsayang ng pagkain. Kahit na iyung nag-iisang butil na natitira sa kanyang plato ay pinapaubos ko sa kanya. Parati kong ipina-alala sa kanya na maraming nagugutom na bata sa mundo. Kaya tuwing tinatapos niya ang huling subo niya, parati niyang sinasabi, “Maraming nagugutom sa mundo.”

Palo-palo

2008-10-08T11:31:00.002+08:00

Darn. I was thinking that I should be writing in English from now on because I finally discovered that there are many visitors of this blog who could not understand Filipino. But look at my title. This is the first time that my title entry is not in English. My gosh! (Sabay suka sa nabanggit na talata.)

Anu nga ba sa English iyung palo-palo? (What the hell is “palo-palo” in English?)

The truth is I would like to talk about parental practices on disciplining children because I saw in the news the gadget made by the people from “Tahanang Walang Hagdan”. This gadget is supposed to replace the stick or any other things that parents used to spank their children. So guys, can you help me out what to call this gadget?

The “palo-palo” sounds like the thing that traditional laundry women use. If you could not imagine that, think of the oar or paddle that dragon boat rowers used. Cut the handle to a hand-grip’s fit. I think that’s what the “palo-palo” looks like. However, that is not the one I am referring to because if I do, its not child parenting. It’s already a neophyte’s hazing. Anything that is used by parents to spank their children is what I am referring to, may it be a stick or book.

Learning that there is such a gadget and was able to reach the market really surprised me. What were they thinking?

I made a study in college on how child rearing affects the moral judgment of children. I asked parents on how they discipline their children and classified them to “democratic” and “authoritative” types. I used situational dilemmas for children to measure their moral responses.

One dilemma I presented was how would the children response in a situation wherein the child would accidentally break a vase while visiting a friend’s house. Would he or she admit the mistake? As expected more children who were physically punished by their parents would not admit their mistake. Why?

Children would not admit their mistakes with two reasons. First, they are afraid that they would be severely punished and secondly, they don’t feel culpable or guilty with what they did. On the other hand, children in the older ages tend to realize their mistakes and admit them. What could be the reason if an older child is still not capable of culpability? What would become of him in the future?

I believe that a mild physical punishment is permissible as long as you would explain to the child why he or she is punished. Failing to explain the wrongdoing to the child would leave him or her wondering why he or she is punished and would make him or her insensitive to reason. However, physical punishment could be all avoided. Parents can always stop the rewards they are giving to the child every time a mistake is committed.

The “palo-palo” is not necessary. It only legitimizes authoritarianism in disciplining the child. Realistically speaking, why should one spend money on something that you can do by hand or reason?

The best in the world always comes for free.

Premeditated Accident?

2008-09-23T11:08:00.003+08:00

Pinagmamasdan ko ang walang buhay mong katawan. Matigas na at medyo naaagnas na ang iyung balat at kalamnan. Paano naman kasi hindi ka nagpaparamdam na hindi na maganda ang iyung kinasasadlakan. Linggo at buwan na rin kasi na wala kang imik kaya inakala ko na ok ka lang. Pero huli na ang lahat.

Naalala ko pa kung paano ko inisip na sana mamatay ka na. Iniisip ko iyun sa kadahilanang gusto na kita palitan. Walong taon din tayong magkasama at siguro napakasalbahe ko para makapag-isip ng ganoon. Alam ko masama iyun kaya di ko tinuloy. So many years and I stick with you. Inaalagaan pa rin kita.

Ngayong araw na ito, balak ko sanang bigyan kita ng bago o malinis na kaisipan. Bibigyan kita ng pagkain at lalagyan ko ng ilaw ang iyong silid. Pero ano itong nadatnan ko?

Nang makita ko ang iyung bangkay, una kong tanong ay “Bakit?”. Bakit ka namatay samantalang ikaw iyung may malakas na loob mabuhay kahit na anong pagpapasakit ang aking ginawa sa iyo? Nasaan na iyung tapang para mabuhay? Bakit ka sumuko? Nararamdaman mo na ba ang pagkakawala ng aking pagmamahal sa iyo? Pero bakit?

Nanghihinayang ako pero siguro mabuti na rin at nawala ka. Mahirap din na nakikita kitang nagtitiis. Mahirap din isipin at nakaka-konsensiya na araw-araw kung minimithi ang iyung paglisan. Pero salamat na rin.

Salamat at di na ako mahihirapan sa pag-aayos ng iyung buhay. Parati ka na lang kasing passive eh. Walang ginagawa kundi kumain at magpalaki ng katawan. Inakala ko noon ikaw ang makakatulong sa akin sa pag-aalis ng aking mga problema. Pero anu iyung ginagawa mo? Balewala lang ako sa iyo. Parati ka lang nakatunganga pag pinagmamasdan kita.

Salamat din dahil magkakaroon na ako ng peace of mind. Paanu kasi parati akong kinakabahan pag hinihimatay ka sa tuwing nilalaro kita. Alam mo naman na ayoko sa lahat ay iyung kadramahan. Ayaw mo nga magpahawak sa akin eh. Di ka naman kagandahan. Malaki ka lang.

Salamat din at makakahanap na rin ako ng iba. Marami kasi diyan na mas magilas at maganda. Pwede pa silang sabay-sabay na alagaan ko. Ikaw kasi, walang pwedeng makisabay. Binu-bully mo iyung mga kasabay mo. Sige huwag nang bully kundi napaka suplado mo.

At higit sa lahat, salamat sa walong taon na samahan. Natuto akong maging responsable sa buhay ng dahil sa iyo. Kahit iyun lang ay isang mahalaga na bagay para sa akin and I really treasure that. Alam ko sa susunod na mag-commit ako alam ko na ang aking gagawin at higit sa lahat alam ko na kung ano ang pipiliin ko.

Ngayon ang tanong, paano kita ililibing?

*photo source: hammerhead shark

Emo Blog Contest

2008-09-08T11:42:00.000+08:00

Do you know the cheapest way of getting a free domain name and hosting? I do. You just have to search for blog competitions that are all over the internet. They are a little bit small-time contests but hey, who needs big awards if you are just satisfied with free exposure and presence in the World Wide Web?

Last year, I won one competition and I got a free web hosting and a domain name for free in one year. I think it’s going to end this month and I am looking for another competition to join. Lo and behold! I received an email calling for entries. It is E[kwento] MO, an Emo Writing Contest.

Naks, ang galling ng pangalan ng contest, may dating. Problema ko ngayon, wala akong emo entries sa blog ko. Mas lalong mahirap magkunwari. O siya, siguro lahat ng tao may “emo” moments pero di ko kayang i-express into writing ang mga to. Masisira credibility ko as “taong bato”. Eh iyung requirements pa naman dito eh kelangan daw nakakaiyak ang entry. Pero naiisip ko, di naman dapat puro kalungkutan ang pagiging emotional di ba?

Ang pagiging emotional ay pwedeng sobrang kasiyahan, sobrang galit, sobrang pagmamahal, sobrang kakornihan. Ah basta kapag sobra ang nararamdaman mo, iyun na iyung “emo” na tinatawag. Kaya bakit naman kalungkutan lang ang kasali? Dapat mabago ang kultura ng “emo” kasi parang na-aasociate sila parati sa depression. Ganoon ba iyun? Eh ganoon ang dating ng all-black eh.

Ok, ayoko ng makipag-debate sa kung ano iyung “emo”. Baka magiging emotional ang mga emo pag makipag-argue pa ako. Basta ganyan ang contest at dahil wala akong maisip na entry na pang-emo o di kaya isusulat pa lang, tutulungan ko ang promoter nito na i-advertise iyung pa-contest. Ganoon naman talaga di ba? Dapat lahat ng bloggers, emo man o hindi ay nagtutulungan para sa ikasulong ng kabutihan at kapayapaan. (Hoooopppssss, emo iyan ah. Hehehe)

I highly recommend this contest to my blogger friends here that are 110% emo. Kasama na si blank, si blank at si etcetera. Huy, ikaw iyun. Hehehe. Sige kung ayaw ninyo sumali ako ang sasali. Hehehe.

Godparents

2008-08-29T10:59:00.001+08:00

Kilala ba ninyo ang mga ninong at ninang ninyo sa binyag? Iisa lang ang kilala ko at bihira ko lang siya nakikita kahit noong ako ay maliit pa at pwede pang manghingi ng pamasko. Marahil siguro dahil sa kanyang trabaho. Isa po siyang pulis. Sa aking murang isip noon, hindi ko pa lubos nauunawaan ang kahalagahan ng ninong at ninong sa isang inaanak.

Kahapon, habang kumakain kami, napagkuwentuhan naming iyung binyagan ng isa sa aming kaopisina. Malaki at matagal daw ang celebration. Sinabi ng aming kaopisina na iyung nagbayad ng extra expenses ay iyung ninang ng kanyang anak. Sabi namin, “Pakilala mo naman kami sa ninang.” Sabay tawanan. Naisip ko, isa ito marahil sa mga katungkulan ng ninang o ninong. Pwede sila maging katuwang sa problema ng pamilya.

Eniweys, tuloy ang kuwentuhan ukol sa binyagan. Nagbiro ang isa naming kaopisina na kaya di siya nakapunta kahit na ninong siya ay dahil sa ang mahal ang mabging ninong. Magreregalo ka na nga at magpapakimkim, magbabayad ka pa. “Magkano ba ang bayad?” Tanong ko. Two hundred daw.

“Mahal naman!” Sambulat ko. Nakailang beses na rin akong maging ninong pero di yata ako nagbayad. Marahil iyung mga magulang iyung nagbayad. Nakakahiya naman sa akin. Di ko naman ginusto maging ninong eh. Marahil ito ang naisip nila.

Grabe naman rumaket ang simbahan. Tinanong ko kung para saan ang ibinayad ng mga ninong at ninang. Para daw mailagay ang pangalan officially sa birth certificate. Walanghiya, para iyun lang? Kailangan ba maging official ang pagiging ninong at ninang? Anu naman ang pakinabang doon? Magiging beneficiary ba ang mga ninong at ninang kung sakali may mangyayari sa inaanak?

Ang nasa isip ko talaga iyung mga ninong at ninang ay maging pangalawang magulang ng bata. Iyun lang. At sa palagay ko kahit na opisyal ka man o hindi na ninong at ninang dapat pangalagaan mo ang role na iyun.

Di ko alam kung bakit kailangan maningil ng simbahan. Kaya siguro di sang-ayon ang simbahan sa family planning ay dahil mababawasan ang kanilang kikitain sa mga diboto nila. More children mean more baptisms, confirmations, marriages, etc. It’s a kind of tax I think and I believe that tax collectors were abhorred in the Bible.

I really don’t get the policies of the church when it comes to its congregation. I don’t know if it is really helping the poor. Sana ibahin na lang ng mga nanampalataya ang kanilang pananaw sa mga ritual ng simbahan. Dalawang anak lang tama na. Pati na rin ang mga ninong at ninang, isang pares na lang din. I am not against the “Church”, only to its policy and its implementation.

Free Writing

2008-08-20T11:26:00.000+08:00

Hala ka, di ko alam kung ano isusulat ko. Ito marahil ang senyales ng free writing na snimulan ni joms, pagkatapos sumunod si odin. Sabi ni joms basta di mo tsini-check grammar mo at spelling, free writing na iyun. Kaso ng mabasa ko ang comments doon sa free writing ni odin may sinabi yata ni wanderer na hindi pa daw free writing iyun kasi parang nagho-hold back pa si odin. Ngayon, iniisip ko na dapat kung anu ang nasasaisip mo dapat maisusulat mo rin at iyun ang talagang free writing.

Pero pwede ba iyun? Kailangan kung anu iniisip mo ay iyun din ang isusulat mo? Na-mention ko nga kay dave na di ka pwede magsusulat na walang censorship na mangyayari dahil habang nag-iisip ang tao nag ievaluate din siya kung tama ba ang isusulat niya. So ayun, kung naiisip niya na libog na libog siya ngayon at gusto niyang pumunta ng cr at magjakol, kelangan ba niya isulat iyun? Ewan ko, depende na lang siguro kung gaanu kaprangka o kacandid ng manunulat.

Eto ang free writing sa akin. Nakasulat sa tagalaog ang mga sinusulat ko dahil di naman usually nasa English mode an gang aking isip. Bilib nga ako sa kanilang dalawa, English ang laman ng free writing nila. Ibig sabihin English thinker sila. What you thnk is what you see, este speak pala. Ayan, mali tuloy at di ko na kelangan magbura at magpalit ng sinasabi dahil free writing nga. Di ba?

Anupa ba ang nasa isip ko ngayon? Natatawa pala ako sa free writing na nababasa ko lalo na kayo din. Kasi siempre habang sumusulat siya siguro eh puro free writing din ang nasa utak niya. Eh kung wala ka talagang maisip na isulat eh di paikot ikot ka talaga. Wala kang outiline na very basic sa pagsusulat. Kaya siempre di naman lagi organize ang takbo ng isip mo. Lalo na siguro sa akin. Kkaya nga autistic tawag nila sa akin dahil may sarili daw akong mundo. Iba ang iniisip. Ang di nila alam marami lang talaga akong iniiisp.

Oo nga pala, sabi nila joms at odin usually nasa emo mode sila habang sinusulat nila ang free writing. Ako hindi. Neutral lang. sabi nga ni dave heartless daw ako. At harsch harsh pala. Putcha naman free writing na ito,kug kung di ako mag chicheck ng spelling o grammar tiyak di ninyo maiintindihan mga sinusulat ko. Mantakin naman na malalaki ang daliri ko. Kaya kung anu ano ang napipindot ng mga daliri ko sa keyboar. Mabuti na lang nasa word ako nagtatype ngayon kaya, aiyung capitalization ay agad na kokorek habang nagtatype. At siempre dahil sa tagalong ang gamit ko, di ma check ng word ang mali sa aking grammar. Wala akong nakikitang green underline sa aking mga text. I mean sentences.

Ayun kadarating lang ng aking kaopisina. Naantala ang aking pagsusulat. Sige balik ulit. Lintek na free writing na ito, mali yata ang technique na ito eh. Di ko lam kung kelan ako magiistop. Meron bang time limit ito. Huy joms, ilang minutes dapat ang I consume sa free writing. Kasi kung habang may naiisip ako tuloy lang ang sulat. Sabi ko nga mahilig ako magisip eh di hindi napala ako titigil sa pagsusulat nito. 8am na. dapat trabaho na pero tuloy tuloy pa rin sa pagtimpisaw itong mga daliri ko.

Sige hinga muna. Hahaha. Ganito pala ito. Para pala akong lumalangoy habang nagtatype o nagsusulat. Para akong sumisisid sa ilalim ng tubig. Pigil ang hiniga habang bagtatype. Kaya a bunting hiniga lagi.

This is very bad to my health. Kasi nga dapat regulated ang pahinga ng tao para relar din ang pagpasok ng oxygen sa utak. Pag regulated ang oxygen maganda ang takbo ng pag iisip at maganda din ang metabolism ng katawan.

Body freak ako. I mean I am very body conscious. Kaya ng marinig ko ang tanong doon sa moment of truth na palabas sat v eh napa isip ako kung kaya kung sagutin iyun ng totoo. Kasi tinatanong ng isang matabang babae ang isang hunky guy ng ganito. Do you despise fat women? Wala namang sagot akong narinig kasi teaser pa lang naman iyun ng mga susunod na episode nila. Pero kung ako ang tatanungin, kayak o bang sagutin iyun? Well, sa halagang 100,000 dollars bakit naman di ko kayang sagutin iyun. Patayin man ako ng lahat ng matataba eh pera din naman iyun. Di naman yes or no lang ang sagot eh. Pwede mo pa rin majustify ang sagot mo. Kaya kung ako ang tatanungin, eto ang aking sagot.

Yes. But I would not say that I despise them. it seems a harsh word. Maybe I would just say, I don’t like fat people because I would assume that they themselves don’t like themselves for being fat. So how would I like people who don’t like themselves. Learn to love yourself first before others would return the favor.

Naks, pure English ang free writing na iyun. Well sabi ko nga depende sa mode ng utakl mo iyun. Kaya di ko isinulat ang free writing na ito sa iba kong blog dahil may reputasyon ang mga iyun. At isa pa, ditto sa eccentrip ay talagang free willing talaga ang pagsusulat.

Ay slamat at dumating na ang boss ko. At least may reason na ako sa paghihinto ng aking pagsusulat. Kelangan kasi talaga ako na tumigil kasi siguradong nakatutok na naman ang mata noon sa aking monitor. Alam ko iyun kahit na nakatalikod ako sa kanya. Kasi may six sense ako. Hahaha. Putcha. Halatadong very poos ako sa grammar. Sa pagsusulat lang siguro ng free writing.

Naka second page na ako. Pero parang masarap yata itong exercise na ito. Kaso masaraplang ito pag din a icheck ang grammar at spelling kasi kung I check pa siguro maraming oras ang gugulin para maipatino ang produkto ng free writing na ito.

O siya. Tigil na ako. May kasunod pa ba ito. Depende siguro sa feedback ninyo. Hahaha

Ayan di ito original ng konsepto. Itong free writing ay ginaya ko lang. pero dapat ba akong magbayad sa tao na nagpasimuno nito? Meron bang intellectual property rights para sa nagpa simuno nito? Meron akong nabubuong thesis about intellectual property rights, about piracy and intelligence as a whole. But this is not the venue where I should discuss this. I am a weird thinker and I assume that my readers in platonic would be open minded in digesting my thesis.

Ok. Stop. ;)

Photoshopped

2008-08-13T11:26:00.005+08:00

“It’s photoshopped.” If you haven’t heard it yet, now you do. That means it’s an image that has been digitally enhanced, altered or manipulated. It’s the “in” thing of the decade and probably would last a lifetime. Nahhh. That is just an exaggeration. However, manipulation of what we see is becoming a legitimate expression of art and beauty.

I admit I know how to “photoshopped”. Sabihin na natin “expert” na ako diyan. Paano naman kasi ito ang trabaho ko kaya halos lahat ng pwedeng ipagawa sa litrato ng tao ay pwede kong gawin. Kaya kong gawing payat ang taong mataba. Kaya kong pakinisin ang mukha ng tao. Kaya kong magtanggal ng balat, nunal, warts, blackheads, at kung anu anu pang blemishes ng balat. Di ko kailangan iyung mga kemical, lipo-machines, laser at abrasors ni Belo at Calayan. In short, I am a digital surgeon.

Minsan meron akong mga nakikitang photos na masyadong impressive ang pagkakuha ng mga mata. “Ang galling ng mga photographers na iyun ah.” Sabi ko sa aking sarili. Anu kaya ang ginagamit na camera o lighting? Siyempre naman dahil sa curious ako eh di pinag-aralan ko ang mga litrato na nakikita ko sa internet. Hmmmm. Tila yata magagaya ko ang ginagawa nila at di ko kelangan ang mamahalin na gamit. Photoshop lang. pwede na.

So sinubukan ko lahat ng paraan hanggang sa makuha ko ang “logic” ng proseso. Sinubukan ko ito sa isa sa aking matalik na kaibigan na tinuturing ko na ring nakakabatang kapatid. Mabuti naman at pumayag siya na i-post ang pictures niya na “before” at “after”. Alam ko naman na papayag siya dahil siya iyung tao na walang kaartehan o pakialam sa sinasabi ng iba.

Nakita ba ninyo ang enhancement sa mata niya? Hindi naman blue ang mata niya, brown lang. Kaya ng linawagan ko ang mata niya, ganyang ang nangyari. Pansinin din ninyo ang kutis niya. Pang billboard. Di ko pa talaga binuhos lahat ng magic ko diyan ha? Maliit na pang-photoshopped pa lang iyan. Hehehe

---

Oo nga pala, para sa impormasyon ng lahat ng di pa nakakaalam, wala pong “black” na kulay ng mata. Kung black iyan, ibig sabihin ay nag-dilate ang pupil ninyo at ibig sabihin ay patay na rin kayo, o di kaya sinaniban na kayo ng masamang espiritu. Kaya huwag na huwag ninyong sabihin na “black” ang kulay ng mata ninyo sa inyong bio-data.

---

I think there is nothing wrong with enhancing our looks in photos. It is just like taking some means to improve our physical image. It only means that there are possibilities to our looks. It could be frustrating because we may not enjoying it right now but it is always good to know that physical beauty is not necessarily a gift, inherited or in-born. It is something that can be created like a work of art.

Walang masama kung pagandahin natin ang ating kaanyuan sa ating mga litrato kahit na gamitin pa natin ang mga ito sa mga profiles natin sa internet. Walang masama kung hanapin natin ang “the best angle” sa ating mga pose sa litrato. Diyan tayo komportable kaya walang pakialam ang mga tao sa mundo kung iyan ang gusto natin. Ito ay isang panlabas na kaayuan lamang kaya dapat hindi ito ang tanging paraan para tayo ay husgahan.

Big deal ba iyun? ;)

Antique

2008-07-29T11:22:00.001+08:00

Kelan nagiging “antique” ang isang bagay o furniture? Limampung taon? Isang daang taon? Meron kasi akong minana na mga gamit galing sa asawa ng aking kapatid. Kung tutuusin ito ang tumulak sa akin na kumuha ng sariling apartment. Kung wala ang mga iyun, dapat nagbi-bedspace lang ako at nakakatipid ng malaki.

Anu-ano ba iyung minana ko. Isang aparador na merong salamin na malaki na nagsisilbing pintuan nito, isang mesa pangkainan na magkakasya sa anim na katao, isang “vanity” na walang salamin, at isang baul. Lahat iyan ay gawa sa kahoy. Nang ibinigay sa akin iyung mga kagamitan, pinagsabihan ako ng aking bayaw na ingatan ko ang mga iyun dahil minana pa daw niya iyun sa kanyang lola. “Sige”, ikako. Maingat naman ako sa gamit eh.

Makaraan ang ilang taon, marahil sa di ko na matiis ang sikip ng apartment dahilan sa mga kasangkapan na yaon, naisip ko na i-remodify ang mga kasangkapan. Kaya ayun, nagamit ko na rin sa wakas iyung mga gamit karpentero na ibinili ko.

Tiningnan ko ang aparador. Meron itong dalawang bahagi: isang mataas na ginagamit sa pag-hang ng mga damit at pantalon; at isang mababang bahagi na meron drawers na pinaglalagyan ng mga natupi na damit. Sa totoo lang, wala itong gamit dahil may built-in closet iyung apartment. Ang ginawa ko, hinati ko ang dalawang bahagi. Tinanggal ko ang salamin na pinto at itinayo ko sa pagitan ng dalawang kuwarto. Meron na kaming “full-length mirror”.

Iyung pinaka-katawan ng aparador ay inihiga ko sa harap ng pintuan para magsilbi na divider ng sala at ng doorway. Nilagyan ng mga “shoe rack” ang loob ng aparador para di na kelangan ipasok ang mga sapatos sa loob ng apartment. Pagkatapos iyung taas naman ay ginawa kong patungan ng TV, component stereo, dvd player at mga libro.

Iyung maliit na bahagi ng aparador ay ginawa kong patungan ng mga magazines at electric fan. Puwede rin siyang upuan pag wala ng mauupuan ang mga bisita ng apartment.

Iyung mga drawer compartments ng “vanity” naman ay pinaghiwalay ko. Iyung isa inilabas ko sa sala para patungan ng telepono at lampshade. Iyung mga drawers ay ginawa kong taguan ng mga peripherals ng mga gadgets sa sala. Iyung isang drawer naman ay nasa loob ng kuwarto para mapaglagyan ng mga maliliit na bagay at accessories.

Iyung mesa at baul ay di ko na pinakialamanan dahil meron naman silang gamit. Pero kung papansinin, ang laki ng mesa para sa apartment. Di ko alam kung kelan akong topakin at sipagin para paliitin ang mesa na iyun. At sa baul naman, iyun yata ang safe. Bagay kasi siyang maging center table eh. Pwede rin siyang maging upuan.

Nasiyahan naman ako sa ginawa ko. Malaking luwag ang nangyari sa loob ng apartment at medyo maayos na ang loob. Problema nga lang ay kung ano ang sasabihin ko sa aking bayaw. Siguro sabihin ko na lang na kinonvert ko sa mas nakakasilbing bagay iyng mga ibinigay niya. Kesa naman na bibili ako ng bago, eh di pakinabangan ko na lang kung anu ang meron. Baka humingi pa ako ng pambili sa kapatid ko mag-aaway pa sila. Mas praktikal naman siguro iyun. Di naman basta tinapon iyung mga ibinigay niya eh.

Isn’t it that we should not just keep things? We should use them in their most potential form. Huwag iyung stagnant lang ang isang bagay. Gaya ng utak, dapat ginagamit.

Balik tayo sa tanong. Sigurado akong may limampung taon na iyung mga gamit na iyun. Malaki bang pagkakamali ang ginawa ko? Wala ngamang nabawas doon eh. Umiba lang ang anyo. Sabi nga sa law of energy. “Energy cannot be created nor destroyed. It can only change from one form to another.” So ayan, lusot na siguro ako niyan sa aking bayaw.

Play Station Portable

2008-07-22T16:14:00.002+08:00

Last two weeks yata iyun ng tumawag ang kapatid ko galling abroad at tinanong ako kung ano iyung model ng battery pack ng aking laptop. Sabi ko sa kanya na Dell Inspiron 1450. Ng ibinaba ko ang telepono doon ko naisip na baka ibili niya ako.

Ang bait naman ng kapatid ko dahil umaabot ng 5K iyun ng nagtanong ako dito sa isang mall. Kaso sabi ko, gaano ba kahalaga ang battery eh meron pa namang battery iyung laptop ko at saka gamit pambahay lang naman iyun at parating nakasaksak sa kuryente. Hindi ko rin naman dindala iyun dahil takaw holdap pa iyun. Meron ding akong sariling work station sa work. Kaya inisip ko na iba na lang ang ipasalubong niya sa akin, at naisip ko ang PSP.

“Papayag kaya iyun?” Tanong ko sa aking sarili. Mahal iyun eh. Alam ko mas malaki sweldo ko sa aking kapatid kaya tiyak sasabihin iyun na iba na lang hilingin ko. Pero malay ko. Wala namang mawawala kung subukan kong hingin eh. Malay mo makalusot.

Nang tumawag ulit iyung kapatid ko, sabi ko PSP na lang ang ipasalubong niya sa akin. Gawin na rin niyang birthday gift sa akin. Nagulat ako sa sagot niya. Anong kulay daw ang gusto ko. Ang alam ko black lang naman ang kulay noon kaya iyun ang sabi ko sa kanya. Tanong pa niya kung ilang gig daw. Hala, di na ako pamilyar sa mga iyan. Sabi ko basta PSP, hindi PS2. Last week sinundo ko sila sa airport at pagdating ng bahay ibinigay iyung PSP. Kulay ice silver. Cool!.

Mantakin mo, di man lang ako nahirapan. Ganoon pala ako kalakas sa aking kapatid.

Merong apat na games na naka embed sa 4gigabyte na gadget. Merong God of War, Ben10, DJMax at Tiger. Iyung unang dalawa lang iyung gusto ko kaya binak-up ko iyung mga games sa PC at binura iyung dalawa. Sa ngayon, adik ako sa God of War samantalang si HB ang naglalaro ng Ben10 na paborito niyang panoorin sa cartoon network.

Sa totoo lang di ako mahilig sa mga gadgets. Wala nga akong MP3 player eh. Iniisip ko kasi na luxuries sila kaya wala sila sa wish list ko. Meron na kasi akong component stereo, dvd, cable, PS2 at laptop sa bahay. Di ko na kelangan pa ang karagdagang gadgets. Mas lalo pa na mahal ang mga yun. Pero sabi ko pag libre naman, bakit hindi.

Naisip ko rin kasi na iyung mga gadgets ay para libangan lang. Eh kung libangan lang ang pag-uusapan, marami ako niyan. Libre pa o di kaya mura lang.

Di ko alam kung hanggang saan ang pagkakahumaling ko sa PSP na ito. Sa ngayon, isang stage na lang ako sa nilalaro ko na God of War. Marami daw ang pwede i-download sa internet. Kakain na naman ito ng oras sa akin. May kahati na sa oras ko sa pagbabasa ko ng libro, online chatting at blogging.

Hayyy. Kanino ko kaya ipamana ito pag napagsawaan ko na? Biro lang. hehehe

Birthday Party

2008-06-17T20:37:00.003+08:00

image source: Science of Drink

“Tatlong tulugan na lang… apat yata.” Oo nga, tatlong tulugan na lang birthday ko na. Iyan ang status na nakalagay sa Yahoo Messenger ko ngayong araw. First time ko rin na ginawa kong public and birthday ko, sa Internet pa. Eniweys, di yata ako takot nai-publicize birdthday ko.

Yesterday, I am making a list of who I am going to invite on a party I am hosting. Siempre ibang set ng invitees sa bahay, iba din sa work, iba sa kapamilya at iba din sa kapuso. Pero di ibig sabihin na mayaman ako ha. Bawat tao may kanya kanyang style sa pag-celebrate ng birthday. HINT: basahin ang tagline sa heading ng blog na ito. Hahaha.

Kaninang umaga may naka-usap ako sa yahoo. Ito ang napag-usapan naming.

Trey : invited ka pala sa bday ko sa sabado ng gabi.

Cox : I hate you, but at the same time thank you! Saan ang handaan?

Trey : sa bahay lang. kuwentuhan lang. dapat busog na bago pumunta doon. hahaha

Cox : Asus.;0 Saan ba ang bahay mo? Punta agad ako paguwi ko.

Trey : may branch ang bahay ko diyan sa cali. meron din sa jersey. hahaha

Cox : Baliw. Branch ka dyan.

Trey : kung tutuusin worlwide ang branch ng bahay ko. as long as may internet connection ka. at saka YM. hehehe

Cox : Naks naman. Sige. Tignan ko yan sa cam.

Trey : hahaha. parang totoo ah.

Cox : Sa cam nalang nga. Haha!

Trey : pay per view. hahaha

Cox : Sira ulo! Invited ako, tapos payper view! Baka naman paper view?

Trey : sige discounted ka. hahaha

Cox : Baliw!

Trey : di ako baliw. may sayad lang. teka mas ok yata pakinggan ang baliw kesa sa may sayad. Hehehe. baliw na lang.

Cox : Hhaa! Kaw tlaga. Naks namna. Birthday mo na?

Magandang idea nga yata na gawing online ang birthday party ko. Matipid tapos worldwide pa. Tapos bawat tao na invite ko online mag dala na kani-kanilang pagkain. Sila din ang kakain ng pagkain nila. Ibig sabihin kahit malayo mga mahal ko sa buhay sa birthday ko, feeling nandiyan pa rin. Kahit virtual lang. Sayang nga lang, sira ang PC sa probinsiya.

At ngayon naman habang sinusulat ko tong entry ko, nagba-browse ako ng mga recipe kung anu ang ihahanda ko sa aking mga kagimik sa sabado night. Simple lang, tipong pika-pika-chu lang. Importante lang naman iyung atmosphere ng celebration di ba? Good for ten lang ang apartment. Pero ok lang kung sumobra. Sa hallway na lang iyung iba. Hehehe.

Bakit kasi iyung may birthday ang nagti-treat. Doon sa dati kong workplace iyung may birthday ang tini-treat. Walang hassle. Pero siempre tradition na rin natin to. Lalo na iyung pansit. Pampahaba ng buhay. Magluluto ba ako ng pansit? Instant pansit kanton na lang kaya. Hehehe.

Ilang araw na lang. Di naman ako excited. Di lang naman ako papasok bukas at sa biyernes. Maglilinis ng bahay, ng banyo, ng kusina, maggo-grocery. Anu ba lulutuin ko? Hala, tense na yata ako. Pag tense ako, natatae ako. Pag natatae ako, paano na lang sa sabado?

Breath in… Breathe out… (repeat till respiration normalize) ;)

Dog bite

2008-06-11T16:16:00.009+08:00

image source: Best Dog Photos

Was that a month ago that some guy was bitten by a dog somewhere between his ring and pinky fingers. The dog was a little dog. Yeah, it was a little dog with an attitude. I think we all know how little dogs are. They thought they’re big so they thought they could just bully anybody. Some insecurity little dogs have. Anyway, this made the guy endure five injections from a public hospital at 1.5K (in pesos, not km.) each.

I was bitten by a dog when I was just a kid. I don’t know how many times but there was only one dog bite that I took seriously because it bled. The dog was a puppy mongrel. It was my puppy and it’s my fault why he bit me. He bit me just below my knee. Because I was just a kid and kids usually kept their misdemeanors with themselves, I did not tell anyone that I was bitten and besides smart kids don’t need adult intervention. (Insert “ngiting-aso” here.)

The smart kid always knew what to do. So I let the wound bleed, wash it with water and apply garlic. (Boy Scout po ako.) By the way, to surely kill all the “germs” I placed the crushed garlic on the wound and tied a handkerchief around it. After some few minutes I could feel the burning sensation on my skin. I thought the remedy was taking its effect already. After the pain, I felt nothing.

That same night I removed the dressing from the dog bite, and guess what? I saw a blotch where the garlic was. The “germs” dead and so was my skin. The garlic burned my skin. Whoah! The garlic was indeed effective. The rabies was gone, that I am sure. The following morning I am taking care of a second degree burn. Isn’t it toothpaste an effective remedy for burns? Just kidding. (Insert smart-ass grin here.)

Some friendly reminders:

1. Not only small dogs bite, the big ones do bite also. They could even tear you apart.
2. Get informed about rabies. Don’t rely on garlic please, or on poison-seeping horns.
3. Don’t go to private hospitals. They will charge you way way up high that your head will spin not from rabies but from where you’ll get the money to pay for the vaccine.
4. Don’t even think twice whether to get a vaccine or not. Its better to be poor in life than wealthy in death.
5. While on treatment, please follow what the doctor says. Don’t drink alcohol means don’t drink alcohol even once.
6. Lastly, RABIES KILLS. They just don’t leave humans crazy.

P.S. That some guy is having his last injection this week. He stays in Mandaluyong even before he was bitten. ;)

Hair vs. Clothes

2008-06-06T16:44:00.002+08:00

image source: Sikshots

This is just too weird. While I am having a session with mother nature this morning, I took a glimpse of my hair down under and immediately a question was posted into my mind. Why do I have hair there? Is it necessary to have those nearly covering my private part? Another question followed on why we have to wear clothes.

I guess what struck me is that the inconvenience of having clothes. I need to earn a living just to buy them, wash them, iron them and suffer the inconvenience when it starts to give more heat on the body during summer season. Can’t we just push something on our body to control how much hair do we need to adjust our body temperature depending on our environment’s condition? Technology should adapt to the needs of the human race you know.

By the way, I mentioned “private part” a while ago. A smile was forming on my lips saying this. There are many nicks used for this “thing”. I think it is always better to pick the appropriate term. For me it is not private anymore. Let us just say semi-private. (Insert canned laughter and BOO here.)

Wala lang magawa o maisip. Ha-ha-ha.

Moaning et.al.

2008-05-27T21:53:00.003+08:00

image source: Elben Wald

Is there really a difference between moaning, groaning or howling? I consulted each word in the dictionary and each somehow provides similar meaning. But when faced with a question like “Anong klaseng ungol?” Dito na ako talaga napapaisip.

I guess one type is a moan of pain. When we get slice our selves with a blade we would utter sounds like “Arggghhh.” “Arayyyyyy.” Sounds would vary mostly according to our language or dialect and our perceived social status. So kung sosyal ka, “Ouchhhhhh” ang sasabihin mo.

Second type is the moan of grief or sorrow. When we lost something or someone, we moan. Dito maipapasok ang mga paghikbi kung umiiyak ang tao. “Huhuhu.” Ito ang madalas na marinig kaalinsabay ang ibat-ibang klase ng mura at pagsisisi sa mga pangyayari o tao na di naman kelangan sabihin.

Third type is the moan of ecstasy or joy. Ito yata ang pinakamagandang uri ng “moan” o ungol. Dito natin maririnig ang “Yesssssss”, “Shitttttt” at iba pang salitang pinapahaba hanggat sa kaduluhan ng hininga. Minsan di na kelangan ang mga salitang may kahulugan. Ok na iyung “Ahhhhhhh” “Ohhhhhh”.

There is another type that I would like to focus on. This is the moan of fear.

Ok lang sana na marinig ang ibang “moans” na nabanggit ko lalo na iyung pangatlo kasi kahit papaano mapapangiti ka habang naririnig mo. Pero iyung pang-apat, mababahala ka.

The first time I heard Archie moan, I kind of ignore it because I thought it was just an “involuntary response” to a dream. I even thought it could be a moan of ecstasy. However, when I heard another long moan and followed by another and another, I thought I should make my move. If it is a moan of ecstasy I would just tell him, “Akala ko binabangungot ka. Sorry, concern lang ako.” However, I feel differently.

I rose from my bed and realized that I am right. I observed him at first. His eyes were still closed. Then he made the moaning again. I immediately held his arm and shook it. Archie opened his eyes and stared at me with a blank look. “You’re dreaming.” I told him. He replied “Yes”.

I asked him what the dream is all about. It was just a simple dream as I took it. There were no ghouls, vampires, zombies or aliens. It was just a large stuffed black cat. I could make a joke about it but I know that it is real fear inside his subconscious, his dream. It is best just to listen.

I told him to shift his sleeping position. If he was sleeping on his right side, he should sleep facing left. I don’t have any particular scientific law to back it up, but realistically speaking, why would you continue doing a thing on a scenario where you were given a negative reinforcement? Call that superstition.

After listening to his account I told him to drink a glass of water.

Sleeping alone is a little bit freaky. Sometimes I asked myself who would wake me up in case I will have a nightmare.

With Archie’s case, he told me he used to wake himself up when he has nightmares, except for this one. “Siguro dahil di ako nag-iisa at meron akong taga-gising.” He commented.

I pondered on his statement. It could indeed be true. Sometimes our mind, subconscious that is, makes its own decision as to how to adapt in situations where our conscious mind is unable to function normally. “Huh? That sounds freakier.”

The point is Archie made use of “moaning” as a language to communicate with me. He has conveyed the right moan and was responded correctly. If it was a moan of ecstasy which I am very familiar with, I would just ignore him and I let him do his thing.

I guess the moral of the story is, don’t sleep alone. And if you are alone, don’t eat to the full. Well, that would be another story.

Where is the rice?

2008-04-10T08:56:00.008+08:00

image source: Teelek's photostream

I am a rice eater. Oh, you too? I could eat two servings of rice and a small piece of “tuyo”. Gotcha! I know you can’t do it, only I. Well, it’s a bit of exaggeration but nonetheless it’s more true than false. Just yesterday we ordered Solo 1 at Kenny Rogers as lunch and I gathered 3 more extra rices (hehehe) from my gastronomically challenged officemates.

So what if I am a rice eater? What’s the relevance dude? Here it is dude? Rice is getting expensive dude.

Everyday, it’s the cup of tea of every news station in the country. It’s expensive because they say there’s shortage. I’m not really sure about that. Is it a “real” reality or “imagined” reality? Real is, I know that the rice I used to buy at 27 pesos is now 32 pesos a kilo. What the …?

Take this. Last night, the news said that the “pandesal” would be 3.50 pesos from 2 pesos. This means that wheat is also getting expensive. There goes another source of carbohydrate.

I have a very high metabolism. If I could not eat more carbohydrate to energize my activities, I would likely be a laptop dimmed, a potentially capable individual but slightly energized.

Since I could do nothing about making the prices go down or miraculously tear down the buildings and golf courses and return it to their once agricultural land, I am starting to improvise. The truth is I think I need to value other produce of our mother nature. There is camote, cassava and corn.

Boiled, grilled or baked, these are very good for weight watchers. Last night I saw a plastic of boiled camote brought by a gym mate. Corn is available everywhere. It is even a street food. However, I would not attempt to buy and cook cassava because I donot know how to prepare them. Don’t you know that it contains cyanogenic glucosides?

I am a rice eater. I am a carbo loader. In the absence of rice however, I am starting to become a camote eater, a cassava eater or a corn eater. Life isn’t that difficult. You just need to be imaginative.

Road Kill

2008-03-04T10:47:00.001+08:00

This morning around 6:30, we were walking along the neighborhood street when we spot a lifeless body in the middle of the road. My first impression was whoever ran over it must be a good marksman because he or she had aimed the head but at the same time doesn’t have any social responsibility to attend to it. It was a fresh incident I assume because I can still smell the flesh and brain of the victim. I am just kidding.

How many people had seen the body? I asked myself.

I shared what I thought to a friend. He told me that the body was thrown on the street. It was not run over by a vehicle. He added that the life was extinguished at one of the residences in the neighborhood. Whoever was responsible didn’t want to carry the burden of being caught with evidence. Gee. What a wild idea. But that could be true.

In order to build on his premise, I further theorized that this is not pure accident but premeditated murder and the suspect could be just a neigbor. He agreed. But why throw it in the middle of the road where everybody could see it? Why not wrap it in a plastic and throw it in a garbage site or in the waterless brook or canal nearby? Very senseless, irresponsible and amateurish.

Hopefully, the street sweeper won’t be squeamish to clean up the mess of some irresponsible resident. Or I guess this afternoon we would still see the body and the following day until when it is already dried up and decomposed completely.

In the Philippines it is a normal sight that we could see rats, frogs, roaches and even cats in the middle or side of the road lifeless. When we see them, we squirm. Who wouldn’t when you see a living thing’s innards and brains spreading alongside of its owner on the pavement? But did we ever thought how irresponsible people are on how to properly dispose such “garbage”?

I have this idea that maybe the reason why the resident decided to throw the rat in the middle of the road is because he don’t want to keep the dead rat in their premises until the garbage truck collects it. It would surely smell. I guess he thought that throwing it is the most practical thing to do.

Can I or would I do that if I were in his shoes? No.

Video Games

2008-02-27T10:22:00.001+08:00

I really seldom play video games in commercial arcades. It’s not only a waste of money but it is also a waste of time. Honestly however, I like playing games that seem to simulate reality especially the one I played last weekend.

I don’t know the name of the game but when I saw my “brother-in-law” playing it, I was hooked. The game is about a SWAT that undertakes different missions depending on the level of the game. The purpose of the game is to shoot all the villains, what else. The player would position on a mat that has two foot marks. He should step on those foot marks which I think serve as the simulator of the movement of the player.

The first time I saw my in-law, I kind of wonder why he kept on moving while he shoots. He would move from side to side and even dock and dodge as if he was covering and avoiding gunshots. Well, when I saw the video screen, the character’s movement he was playing is actually controlled by his own movement. Really cool I guess.

I watched how my in-law as he subdued the mob and I also saw him got shot. Unfortunately he also shot some of the hostages that caused the end of the game. He saw me watching him intently so he thought I would like to try to play. Who I am to refuse? It’s free.

As if I am going to perform on stage, my hands were cold as I grabbed the toy gun and positioned myself on the two foot marks. I selected a character and when the first villain appeared, I shot him. I missed. He shot me. I got hit. Arghhh. I am dead. It’s good I got 5 lives.

During that time that I tried to imbibe the character of Rambo, I heard laughter from the background. They thought they’re watching a comedy. Grrrr. I was really busy dodging and docking. “Hey, your shooting at the wall.” “Dock!” “Shoot!” I guess I got a very eager audience. Anyway, the fun was short lived because I am already dead halfway the first stage.

I had fun and my audience have double fun watching me. I could have looked stupid with what I am doing. So what? I had a free enjoyment.

After the game, I thought how cool video games are. It’s no wonder why there are so many young people got addicted to it. They would spend their time and money playing them at the expense of their studies and allowance. They are bad actually. They are as bad as gambling. However, others may thought how could it be bad when you are enjoying it? I enjoyed it too not only because its free but because I have forgotten my true self for a while and assume a very different character with the privilege to shoot evil men. For a while I could have thought I am shooting my boss. Hehehe.

That day I was happy that I have created a different fun for myself and likewise provided laughter at the people who were watching me. I think it’s good to look stupid sometimes because you make people laugh. It is a good addition to the memory bank of amusement and fun. But I am not through with the big boss of the villains still.

I will be back with a vengeance. Hahaha.

Effusive

2008-02-20T11:19:00.003+08:00

I learned a new word today, effusive. It means 1. Unrestrained or excessive in emotional expression; gushy: an effusive manner. 2. Profuse; overflowing: effusive praise. I looked for the word in light with the description that a writer tagged Kyle Ensler, an American Idol hopeful, as effusive. If Kyle is effusive, how about Josiah Leming whom in his auditions cried a lot.

Use effusive in a sentence.

I am not effusive. ;)

Transition

2008-02-20T10:02:00.001+08:00

Maagal ko nang pinag-iisipan ito. Sa palagay ko kailangan ko ng palitan ang salita na gamit ko dito. Di ko alam pero napapansin ko kasi na parang di nakakakuha ng hits ang site na ito sa google adsense dahil di ingles ang gamit ko dito. Sayang naman ang ads kung di fully maximize. At isa pa sayang din ang pagiging global ng blogging kung i-limit ko sa mga taong nagsasalita ng Filipino ang blog na ito. Pero siguro, magpopost din ako ng Filipino na entry kung di global ang kahalagahan ng post.

Eto na lang muna. In a day or two, I’ll be posting my first English entry. Till next time, readers. ;)

Abstinence

2008-02-08T13:10:00.000+08:00

Ang aga naman nag-istart iyung Lent. Two days ago, nag-Ash Wednesday na, so istart na rin ng mga abstinence at fasting. Di ko alam kung dapat ako matuwa o hindi kasi siyempre sabi dapat iwasan iyung mga gawaing nakakapagdulot ng labis na kasiyahan sa ating buhay. Dahil di ko naman alam iyung mga bagay na kasiya-siya sa pangkalahatang katoliko, iyung sa akin na lang ang aking bibigyan pansin.

Pagkain. Sino ba naman iyung ayaw ng pagkain? Mapa-karne man o hindi, lahat yata tayo ito ang kasiyahan lalo na sa akin dahil hindi ako tabain. Pero kahit na di ako maselan sa pagkain, umiiwas pa rin ako sa pagkain ng “animal meat”. Dahil di na nga umiiwas ako sa karne, anong pagkain naman ang dapat kong iwasan o bawasan ngayong lenten season?

Pwede ba ako ma-exempt sa practice na ito? Baka mas lalo akong papayat at saka meron pa akong anemia. Siguro mas maganda since di naman talaga ako kumakain ng karne, ngayong lent kakain ako. Parang pinitensiya na rin siguro iyan at hindi kasiya-siya sa akin ang pagkain ng karne.

Sine. Adik ako sa sine. Siguro on average. Isang beses ako nanonood ng sine sa isang linggo. Kahit na merong video player sa bahay parang mas masarap pa rin kung sa sinehan ka nanonood dahil sa malaki ang screen, madilim, malamig at marami kang kasalo sa katatawanan, kasigawan at kaiyakan. Pero itong panonood kayang-kaya kong iwasan o bawasan. Tututukan ko na lang ang ibang bagay para di na ako makapag-isip na manood ng sine.

Gym. Adik din ako dito. Kaya ko ring bawasan ang pagpunta ko ng gym, tutal maintainance na lang naman ako. At saka for health reasons di ko pwedeng iwasan o tigilan sa buong lenten season. Baka kasi magkasakit ako eh.

Text. Di ako mahilig mag text lalo na sumagot sa mga group messages o generic messages. Parusa sa akin ang texting dahil mabagal ako magtext. Kaso kung parusa ito, di ba dapat ito ang gagawin ko para na ring pinitensiya sa sarili?

Internet. Mukhang mahirap din itong iwasan kasi trabaho ko kelangan mag online talaga. Pero blessing in disguise yata ngayon dahil sira connection namin sa trabaho. Kaso sa bahay meron kaya nag-oonline pa rin ako. Pero pwede kung iwasan ang chatting at mag-online sa mga communities. Huwag muna na rin siguro mag webcam.

Sex. Naalala ko iyung 40 days 40 nights na sine starring Josh Hartnett. Tindi niya. Idol. Nakayanan niya na di magsisex o magpaparaos sa ganoong kahaba na panahon. Sinubukan ko noon pero di ko talaga kaya. Siguro one week lang. Paano kapag tiniti… hooops… wholesome pala itong blog na ito. Sige, ganito na lang. bawasan ko na lang na instead na 3x a week (parang ang hirap magkunyari), once a week na lang (as if).

Ayan, meron akong rundown ng mga bagay na nagbibigay kasiyahan sa akin. Meron pang iba na mas importante kaso di ko pwede isakripisyo ang mga iyun at di na dapat ilalagay dito. Irrelevant naman di ba?

Kung titingnan ko, ang lenten season ay season ng mga tao na tulad ko, practical at realistic. In short, kuripot. Ahhhhh… matipid pala.

Sana parati na lang lent para maging matipid ang mga tao. Maiiwasan din ang di kanais-nais na ugali. Kakaunti lang ang kaguluhan. Parating may truce sa mga magka-away. Maraming nagtutulungan. At ang pinaka-importante sa lahat, walang traffic. Hayyy… kelan kaya mangyari ito?

P.S. Oo nga pala. Napansin ko ng nilagyan ako ng abu noong Ash Wednesday, di ako nakaramdam ng init sa aking noo. Kadalasan kasi may nararamdaman akong init. Ibig sabihin kaya na naging mabait ako ng nakaraang taon? Hehehe. Wala lang. just a simple observation. ;)

Joker is Dead

2008-01-23T10:27:00.000+08:00

Alam ba ninyo na si Heath Ledger ang gumaganap na Joker sa bagong Batman? Siguro alam na ninyo kung nabasa ninyo ang article sa pagkamatay ni Heath. Sobra namang bata, bente-otso, ni Heath para mamatay agad at meron pang agam agam na suicide iyun dahil sa sleeping pills na nakita sa tabi niya. Nabasa ko nga ang isang comment doon sa news entry na iyun na akala niya mauuna pang mamamatay si Britney Spears. Buhay talaga, di mo masisiguro kung kelan matatapos.

Pero naisip ko, ok ba tapusin ng isang tao ang buhay niya? Nabasa ko yata na kaya nagpakamatay si Marilyn Monroe at James Dean dahil sa ayaw nila makita iyung pagtanda nila. Iyung drugs o substance use ay means lang, pero di iyun ang reason talaga. Siguro gusto nila na nandoon pa rin ang kagandahan ng kanilang kabataan pag ipinasok sila sa ataul nila. Ayaw nila na makita sila ng fans nila na kulubot ang balat. Ganoon din kaya ang reason ni Heath?

Balik tayo kay Britney muna. Weird pero narinig ko na sinabi ni Mo Twister na dapat di buntis si Britney. Maawa daw si Britney doon sa pinagbubuntis niya. Ganoon ba kasama si Britney bilang ina? At iyun nga meron pang nag wiwish na sana siya na lang iyung unang namatay. Nakakatawa, iyung mga gusto ng mga tao na mamamatay ayaw mamatay. Pero iyung di inaasahan eh iyun pa ang natetepok. Ganyan ba talaga? Iyung mga masamang damo mahirap mamamatay?

Sana mag rest in peace na si Heath. Idol ko siya doon sa “A Knight’s Tale”. Napaka-cool niya doon, napaka maharlika na medyo naughty pero may pagka torpe. Sayang talaga.

Sana maging matagumpay ang Batman. Sana for once, MATALO NI JOKER SI DARK KNIGHT. Posible naman iyan di ba? Si Superman nga eh namatay. Oo nga pala, sa cartoons, napatay ni Freeze si Batman. Hehehe.

Uniform

2008-01-15T14:37:00.001+08:00

Balik uniform na naman kami pero ako di pa rin nag uuniform. Ganyan talaga siguro pag sadyang matigas ang ulo mo ng ipinanganak ka, tapos kung ilang beses pa nabagok ulo mo dahil sa kalikutan at kakulitan. (Meron bang kaibahan ito?)

Noong maliit pa kasi ako (kuwento ng mga magulang ko) ay nahulog ako sa isang balong malalim (Meron bang balong mababaw?) at nahampas ang ulo ko sa gilid nito. Ayun, isang mala-Harry Potter na scar iyung remembrance sa akin ng insidenteng iyun.

Meron ding isang beses na akala ko iyung inaakyat ko isang matibay na puno. Ginawa ko kasing taguan iyun sa larong baril-barilan. Mantakin mo na bumigay iyun at ulo ko ang ginawa kong panangga sa matigas na lupa. Noong tumingala ako, puno pala ng papaya iyung inakyat ko.

Isa pang kahindik-hindik na nangyari ay ng tumatakbo ako sa daan at naapakan ko ang balat ng saging. Walanghiya, totoo pala iyung mga nakikita ko sa TV na madudulas ka pala talaga doon. Ayun to see is to believe talaga. Doon yata talaga ako nakakita ng mga istars.

Hahaha. Intro pa lang iyan kung bakit matigas ang ulo ko. Pero di kaya nakuwento ko na iyan dito? Hala ka, matigas na ang ulo may amnesia pa.

Balik sa uniform. Di talaga kasi ako sanay mag-uniform at wala akong makitang rason para kelangan mag-uniform. Sabi nila tipid daw sa damit. Palagay natin matipid nga eh bakit naman ako kelangan magtipid eh marunong din naman ako maglaba. Meron pang laundry shop sa baba namin. Eh kung may topak nga ako, meron akong recycling plant ng damit sa bahay eh.

Sabi daw nila iyung uniform ay nagbibigay sa amin ng kagalang galang na image. Napatawa ako dito ah. Totoo siguro sa image pero sa kaloob-looban, ewan ko na lang. Kahit siguro na balutin ka ng ginto pag bulok naman ang loob eh mahahalata pa rin. Mangangamoy ka kaya. Siguro kaya gusto nila mag-uniform para sabihin na merong pagkakaisa. Para bang ang dungis ng isa ay nakashare sa lahat.

Ayoko nga mag-uniform. Nawawala kasi karakter ko eh. Di ako mahusay magsuot ng long islib, slacks at balat na sapatos. Mas lalo na ang mag-barong. Pag nagsusuot ako niyan, di ako mapakali. Pawisin pa naman ako. Di nga ako nagjajaket pag umuulan eh. At saka sa trabaho ko, di bagay mag-uniform. Di naman ako humaharap sa kliyente eh.

Isa pang dahilan kung bakit ayoko mag-uniform eh dahil di nasunod iyung sukat ko. Mantakin mong nagpasukat pa kami sa isang tailor para nga tailor-fit ang uniform. Nang dumating eh naging small, medium at large ang mga damit. Eh alam naman ninyo na payatot ako kaya kapag suot ko iyun para akong hip hopper. Bahala sila diyan. Natatawa na lang ako pag may makitang ka-opisina na pormang alam niyo na.

Last week, sinita ako dahil wala daw ako uniform. Sabi ko na lang naiwan sa probinsiya. Sige bigyan nila ako ng pamasahe kunin ko iyun. Hintayin ko na lang maibigay ang clothing allowance para makabili ng “kagaya” ng uniform namin. As of now, patigasan na lang, hanggang magkaroon ng memo. Matagal tagal na rin na di ako sumasagot sa memo eh.

Match Maker

2008-01-04T16:16:00.000+08:00

Pasensiya na at ngayon lang ulit ako nakapagpost. December kasi kaya busy. Paano eh talaga namang nakakatamad ang buwan na ito. Maliban sa malamig, puro party ang inaatupag. Kung hindi ka lasing, tulog ka naman parati. Pero meron talaga akong pinag kakaabalahan nitong nakaraang buwan. Isa na dito iyung match-making activities ko.

Match-making, hindi iyung taga gawa ng posporo ha. Iyun bang tulad ng dating service dito sa internet. Kaso walang bayad at merong update. Ang importante lang kaibigan ko pareho para madali i-build up ang bawat isa. Bakit ko naman naisip na mang match ng mga kaibigan? Paano kasi, gusto ko lahat maligaya, at maganda iyung sa pagpasok ng taon eh meron kang kayakap hanggang Valentines day.

Kaso meron akong isang kaibigan na ikinuwento ang aking extra-curricular activity. Ayun meron na namang isang nagpapahanap sa akin na loveless and looking. Hay sana ganoon lang kadali. Pero mahirap ah. Dapat alam mo ang gusto ng bawat isa. Dapat alam mo ang karakter ng isa’t isa. At saka mahirap iyung may pressure na galing sa ibang tao. Ako pa naman pag pinipressure mas lalong nagiging stubborn.

Kunsabagay, iniisip ko rin nakakadagdag gawain ito. Tama na may napaligaya akong isang pares. Wala na nga akong time sa pag boblog eh, dagdagan ko pa nito. Hindi naman sa tumatanggi ako,kaso alam ko ang aking limitasyon. Siguro gawin ko na lang seasonal ito. Tuwing December ko lang gagawin ang match-making. Kaya close-shop na ako ngayon.

Sa December na lang ulit.

Hangover

2007-11-30T08:58:00.000+08:00

Paano ba natatanggal ang hangover? Iyung totoong hangover sa alak at di sa hangover kay Trillanes na maya’t maya nag aadventure sa masaganang bayan ng Makati. Di ba siya nalalasing sa ka-aattempt na patalsikin si Gloria? Kung ako sa kanya, maging kagagalang galang siya na senador at huwag niya sayangin ang boto ko sa kanya.

Balik tayo sa hangover.

Kasi kagabi nagpaparty ang PLDT sa kanilang mga kliyente bilang pasasalamat dahil sila ang kinuhang provider ng kung anumang IT solution. Siguradong milyon milyon ang kinita nila. Sabi nga ng may hawak ng account namin na sampung milyon daw ang ginastos nila sa party na iyun. Napalayo na naman po tayo. Balik! 

So nandoon na kami sa party ng 6:10. Sumuko na ang walang magawa na Trillanes. As expected, kaunti pa lang ang tao at kasisimula lang ng cocktails. Maligaya si ako dahil makakalibre na naman ako ng lamon. Good for a day pa naman ang kaya ng six-pack ko. Hehehe. Lahat ng karne nasa mahabang table. Meron pang sashimi. Sarap.

Since walang masyadong kalaban, pinag-isipan ko talaga ang kainin. Kailangan healthy. Kaya ingat sa mga sauce. Dinamihan ko iyung tuna. Nasaan ang kanin? Oo nga pala, cocktails pala ito. Hehehe. Kung may cocktails may inumin. Magbibeer ba ako? Huwag. Alam kong bumabaha ang red wine sa PLDT party gaya last year. Kaya iyun ang nilantakan ko. Kain. Inom. Ako pa, ang bilis ko sa kainan at tagayan kaya di kalaunan, di ko na maramdaman paa ko at di na steady tingin ko. Focus. It’s all in the mind. Kaya ayun, nakafocus ulit. Pero nasaan na iyung mga paa ko.

Alam ko nakakalasing ang red wine pero alam ko rin ang mga benefits nito. Eh bihira lang naman ang libre na pagkain kaya lamon at inom talaga. Sinigurong may laman ang six pack at iyung chest. Harharhar.

Di ba masarap iyung libre? Di lang pinapatulan ng mahihirap ang mga ganitong pagkakataon. Kahit mayayaman lumalamon. Iyung manager nga ng isang undergarments sa harap namin lamon din ang ginawa eh. Mahirap kaya ang buhay ngayon. Kaya di pwedeng oobra iyung mga quo-quo na iyan. Practical na ang mga tao ngayon. Kung nanawagan si Trillanes na magpapa-eat all you can siya sa Peninsula, eh tiyak milyon ang pupunta. Di man lang niya naisip iyun?

Kaya laking pasalamat ko sa boss ko sa pag-invite sa amin sa tipar. At least nagka-bonding kami ulit. Di na siya praning sa akin.

Oo nga pala. Paano nga mawala itong hangover? Kaya ba ng taho ito? Hehehe.

Psychology 101

2007-11-26T21:34:00.000+08:00

16 November 2007

Ito po ang aking teorya kung bakit itong bahagi ng katawan ang unang binabasa ng tao kapag siya ay naliligo.

Ulo. Siya po ay mayabang, mahusay mambola, mainitin ang ulo at madalas mag-isip. Siya ay madalas makipagdebate at parating nagpapatakbo sa mga eleksiyon o beauty pageant. Pero kahit na ganito siya, meron naman siyang angking katalinuhan at may malawak na pag-iisip.

Mukha. Masyadong vain ang tao na ito. Kadalasan mahilig siya maglalagay o magpapahid ng mga pampaganda ng mukha kaya siguraduhin mo na meron siyang collection ng nivea, ponds o olay. Pero ang tao na ito ay outgoing, may kaaya-ayang personalidad at mahusay makipagharap sa tao.

Balikat. Ito iyung mga martyr. Akala nila sila na ang may pinakamabigat na problema sa mundo. Madalas din silang ma-depress lalo na kung wala silang naiisip na problema. Mahusay sila na kaibigan at mapagkatiwalaan sa mga alanganing situwasyon. In short, they are a shoulder to cry on.

Katawan. Agresibo, malakas ang loob at tiwala sa sarili at competitive ang tao na ito. Kahit kulang sa katalinuhan, siya ay nangunguna sa palakasan. Magaling siya na lider at matulungin. Daring siya at kaya niya isugal ang kanyang katawan para lang makuha ang kanyang gusto.

Kamay. Siya ay perfectionist, meticulous at masyadong systematic sa lahat ng kanyang ginagawa. Sa madaling salita OCD siya. Masyado din siyang creative, independent-minded at resourceful. Siya iyung may malaking pag-asa na yumaman.

Privates. Isa lang ang aking maisip sa taong ito. Malibog at manyak. Hehehe Biro lang po. Sila pala iyung mga taong practical. They can live “less”. Hindi siya maarte, kung ano meron, pwede na. Madali siyang makisama at pakisamahan.

Paa. Down to earth, humble and adventurous. Siya iyung tao na kayang mabuhay kahit na nag-iisa, may sariling pag-iisip at malawak na pang-unawa. He would try anything even once. Masyado siyang curious sa lahat ng bagay.

26 November 2007

Sa di inaaasahang bagay, meron pang isang bahagi ng katawan ang nabanggit na unang binabasa ng isang masugid na mambabasa ng blog na ito. Itong bahagi ay ang tiyan.

Tiyan. Ang mga tao na ito ay mahilig matulog, tamad o sa medaling salita batugan. Gusto lang niya ang kumain at umasa sa iba kaya masasabi natin na ang mga tao na ito ay mga dependent.

Kaakibat sa pagiging batugan niya siya ay orally fixated. Ito ang mga taong mahusay mananalita. Pwede siyang magin salesman ng kabaong. Sa ibayong dako naman, siya ay puwede maging komedyante o standup comedian sa isang comedy bar. Kaya niyang talunin si Ai-Ai at Allan K. Pero sa kabila ng mga di gaanong kanai-nais na katangian, ang tao na ito ay loveable, sweet at higit sa lahat loyal sa nagpapakain sa kanya.

Iyan po ang aking teorya. Kung meron kayong pagtutol sa aking paghihinuha sa mga bagay na ito, ikagagalak ko po kung inyong ipabigay alam sa akin sa pamamagitan ng pag-iwan ng komento sa post na ito o di kaya sa aking message board. Nawa naunawaan ninyo ang inyo inyong sarili sa muntik teorya na ito.

P.S. Ako po ay dinugo sa lathalain na ito. Di ko alam kung tama ang paggamit ko ng mga kataga at salita. Pero ako po ay natatawa sa pinaggagawa ko na ito. Sana ay kayo rin. Maraming salamat po. ;)

Soak me first!

2007-11-17T11:19:00.000+08:00

Paano ka naliligo? Oo alam ko na papasok ka ng banyo, magbubuhos ng tubig, magsasabon, magbabanlaw at magpapatuyo. Pero hindi iyan iyung gusto kong malaman. Ang bilis mo naming mamilosopo. May kadugtong iyang tanong na iyan. Anong bahagi ng iyong katawan ang una mong binabasa kung ikaw ay naliligo?

Ayun sa aking nakikita sa sine at telebisyon (di ganoon kadami ang aking nabobosohan, hehehe) kadalasan ang unang binabasa ng mga naliligo ay ang kanilang ulo o buhok. Sabi ko sa aking sarili, ganoon ba talaga lahat o dahil scripted lang? Kung ganoon ang dapat, ang weird ko naman. Kasi ako iyung una kung binabasa o binubuhusan ng tubig ay ang aking mga paa. Tama ka diyan, de tabo po kadalasan ako dahil parating nasisira ang shower namin.

Kanina lang ang lamig lamig ng nagising ako. Ang hirap bumangon at pumasok sa banyo. Tiyak na malamig ang tubig pero kelangan kong maligo. Mahirap na mangamoy eh sa ordinary bus lang naman ako sumasakay na bus. Parang automatic, kinuha ko iyung tabo at binuhos ko sa aking mga paa. Lamig nga. Habang naliligo ako, napag-isip isip ko kung bakit iyun ang aking rituwal sa paliligo at naisip ko na marami palang kadahilanan, scientipiko man o hindi.

Una, sa pamamagitan nito malalaman ko kung gaano kalamig ang tubig na ibubuhos ko sa aking ulo at katawan. Pangalawa, makikita ko ang mga bagay o hayop na nakasama sa tubig na aking sinasalok sa timba. Meron ba itong nakasamang sabon, buhok, sipon, butiki o gagamba? Mabuti na iyun na sa paa ko maibuhos ang mga ito kesa sa aking ulo o mukha. At pangatlo, nag-iisip pa ako ng dahilan. Hehehe Ayuuun. Ang pangatlong dahilan ay di ako mayabang. I am down to earth.

Sabi nila lahat ng ating ginagawa ay nagsasaad kung anu tayo. Kahit sa ating paliligo, malalaman natin kung anu ang ating karakter. Kaya kung anu ang ating unang binabasa sa tuwing tayo ay naliligo, ito ay nagbabadya kung anong klaseng tao tayo.

May nabuo na po akong theory tungkol ditto pero di ko muna isusulat. Gusto kop o munang malaman kung ano iyung una ninyong binabasa pag naliligo kayo. Kumbaga mag susurvey muna ako. Kaya pos a aking masugid na mga readers ang katanungan.
Aling bahagi ng inyong katawan ang inyong binabasa sa inyong paliligo at bakit?

Abangan ko po ang inyong kasagutan.

Weakness

2007-11-08T12:03:00.000+08:00

Lahat ng tao may weakness o kahinaan. Kahit ako na tinatawag na “taong may pusong bato” ay merong kahinaan. Pero di ko alam kung ang pagtulo ba ng luha ay isang kahinaan.

Kahapon nanood kami ng “Game Plan”. Hindi iyung “Game Plan” na TV program ha? Iyung kay Dwayne “The Rock” Johnson. Isang pelikula tungkol sa isang egocentric na star football player na biglang binisita ng kanyang walong taong gulang na anak na babae. Walanghiya, grabe pala ang kinikita ng mga professional player na iyan. Nakakalula iyung condo. So ayun, naiba tuloy ang lifestyle ni The Rock. Komedi ang dating.

Pero sa kalagitnaan ng pelikula merong scene na nagging cast sa isang ballet concert si The Rock. Isipin mo sa laking tao ng bida sasayaw ng ballet. Komedi talaga. Pero bakit kaya bigla akong napaluha. Iyun pala naantig ang puso ko ng background music. Di ko alam kung Tchaikovsky iyun basta classical. Sumimple pa ako na umunat at sabay pahid sa luha ko ng aking malalaking braso para di halata. Mantakin ba naman na bigla akong suminghot. Ayun, nilingon ako ng aking kasama at sabay, “Naiyak ka na naman.” Binatukan ko nga. Ang dami-daming tao eh. Lakas pa naman ng boses noon.

Dapat ba akong mahiya? Pakialam ko sa kanila. Naiyak nga iyung mga ka-teammates ni The Rock sa football na nanonood sa concert eh. Mas malalaking damulag naman ang mga yun sa akin. Basta ang alam ko marunong lang ako mag-apreciate ng totoong musiko. Ini-imagine ko kung paano kaya kung manonood ako ng isang full-length na classical o opera concert? Baka mugto ang mata ko sa kaluluha. Hehehe

Eniweys, naisip ko kung problema talaga o nakakahiya sa isang katulad ko ang lumuha sa mga ganitong palabas, lahat ng problema may solusyon. Eh di huwag manood. Hehehe. Huwag. Sayang naman ang mga pagkakataon na iyan.

Eto ang solusyon. Huwag kalimutan ang paghinga. Ibig sabihin, i-regulate o ayusin ang paghinga para mapigilan ang luha. Eto lang ang napansin ko, kapag umiiyak ang tao, nawawala ang kanyang rythym sa paghinga at kapag maibalik ang ritmo na ito, nahihinto din ang pagluluha. Di ba ninyo napansin na maraming hinihimatay sa sobrang pag-iiyak? Iyun po ay dahil sa nauubusan ang supply ng hangin sa utak ng tao. Di po ako doctor. Obserbasyon ko lang iyun. Kaya dahan dahan lang sa mga violent reactions ninyo.

Pero effective iyang solusyon ko. Subukan ninyo. Iyan ang mungkahi ko sa nanay ko dahil sa kanyang matigas na ulo na anak. Ako po iyun. Matigas nga ulo ko pero iyun ay dahil sa laman nito at di dahil sa puro pasaway.

Weakness. Kahinaan. Tingin ko ang pagluluha ay hindi isang weakness. It is just a physiological exercise of the tear glands to check whether the emotional maturity of the person is functional or not. Hahaha. Sabi ko nga sa mga tao, naluluha lang ako para malinis ko ang mota (tama ba iyang term na iyan) o dumi ko sa aking mga mata.
Sa susunod ulit. ;)

Deal!

2007-09-26T07:32:00.000+08:00

sayang iyung 3 million sa deal or no deal kagabi. iyung housemate ko napa-sheet dahil nagkamali sa pag-desisyon ang contestant. paano naman kasi sabi ni Kris, "trust your instinct". ayun sa sobrang pagtiwala sa instinct naging extinct nga ang 3 million.

di ako madalas manood ng deal or no deal pero sa tuwing manood ako natatawa ako sa mga miron. meron na ngang pampagulo na mga kaibigan at kamag-anak eh, ang ingay pa ng mga manonood. tuloy di masyado makapag-isip ang mga contestant. sadya bang nilagay ang mga iyun para pampagulo dahil di naman talaga sila nakakatulong. sabi nga ng host, sa contestant pa rin manggagaling ang final na disisyon.

sabi nila ito iyung game show na di na kelangan mag-isip dahil lahat nakasalalay sa "chance". ibig sabihin, "gambling". hmmmm... ano ang pinagkaiba kaya nito sa huweteng? ahhh... siguro legal itong nauna dahil nga lantad sa madla. pero di ito ang paksa ng entry na ito.

pero naisip ko, siguro sa mga panimula ng game medyo sugal talaga dahil ang dami ng options. masyadong malaki ang probability. pero kung meron kang 50-50 chance sa 3 million, bakit di mo na lang talaga isugal tutal sumali ka na walang kapera-pera. kaso, likas naman sa atin ang pagiging sigurista. maganda iyun dahil kung tutuusin, walang talo. iyun naman siguro ang purpose ng show. na dapat walang uuwi ng luhaan.

sa lahat ng mga disisyon na ginagawa sa buhay, dapat huwag pagsisihan ito. kaya siguro di makita ang malaking pagsisisi sa contestant ng makita ang 3 million sa case. tanggap na niya kung ano man ang kahinatnan ng kanyang ginawa. umiral sa kanya ang pagiging realistic. mas mahalaga na pagtuunan ang kasalukuyan kesa umasa sa hindi pa nakikita.

Exhibitionism

2007-09-16T08:44:00.000+08:00

dumadami na talaga ang mga exhibitionists sa mundo. saan man ako pupunta meron. papaano, isa na ako doon. hehehe.

kahapon nanonood ako ng TV at for the first time napanood ko na rin ang "Celebrity Duets" sa GMA. ganoon pala ang format ng show? iba-iba every week ang nakaka-duet na mga contestant. sabi ko, challenge nga iyan dahil di magkakaroon ng chance ang mga contestant na magkaroon ng chemistry sa kanyang kapartner. napanood ko sa Tessa na kaduet si Ruffa Mae. bagay silang magkasama pero sa boses, ewan ko na lang. tugma ang kanta sa kanila. "Like a Virgin" nga sila, virgin sila sa pagkakanta. hehehe eniweys, di tungkol sa kaila ang post ko kahit na exhibitionist din iyung dalawang babae. iyung next contestant ang matindi.

di ko kilala iyung contestant pero nakakapansin iyung height niya at tattoo (henna). sabi ng HM ko connected daw kay Belo iyun. obvious nga dahil iyung shirt niya ay may belo na nakasulat. nalaman ko sa pagsisearch dito sa internet na boyfriend daw siya ni Vicki Belo at isa pa siyang doktor. singing doctor. wow.

since naka-sleeveless siya, sabi ko, "maganda katawan siguro nito. pero palagay ko malaki tiyan dahil hindi fit ang shirt niya." pagkatapos niyang kumanta, ininterview siya ni Ogie habang ang mga audience led by belo siyempre ay nagtitilian. tiningnan ko ang contestant na tila di nakikinig kay ogie kundi sa audience. di kalaunan nakita kong hinahawakan niya ang shirt niya. "pupunitin niya" sabi ko. pinunit nga at tumambad ang well-toned na katawan. tilian na naman. si ogie na-distract at di na malaman ang tanong. yabang, pero may ipagyayabang naman. ;)

naisip ko bakit kelangan niyang maghubad? ahhh... siguro naiisip niya o nila na makakahatak ng boto iyung ginawa niya. pwede rin na hindi dahil mayayabangan sa kanya iyung ibang manonood. pero kung tutuusin, ang paghuhubad niya ay di lang isang malaking pakipagsapalaran sa kanyang popularidad bilang kontestant ng programa. ito ay isang malaking statement kung saan siya nagtatrabaho o sino ang girlfriend niya. marahil alam naman natin na si vicki belo ay isang cosmetic surgeon kaya pinapakita lang niya kung ano ang pwedeng mangyari sa katawan pag ginamitan ng cosmetics. ginamit niya ang kanyang boyfriend sa pag-advertise ng kanilang clinic. at siyempre, gusto rin ng kanyang boyfriend na ipagmalaki ang kanyang katawan.

ang pagiging exhibitionist sa panahon ngayon ay di na nakasentro sa isang sexual perversion. di na kelangan na magpakita ng kaselanan para makuha o marating ang isang sexual o egotistic satisfaction. a mere adjulation to an expose body is enough to give a high.

iyung ginawa ng contestant ay isang praktikal na pamamaraan para maiparating ang kanyang/kanilang mithiin sa tao, sabihin man na ito ay pang-personal, pang-sekswal o pang-pinansiyal na adhikain.

gagawin ko rin ba iyun kung sakali? kelangan pa bang i-memorize iyan? ;)

Choosing A Gym

2007-09-09T15:11:00.000+08:00

i choose the gym I worked out with by proximity and equipment. i don't care whether it has no shower, no sauna, no lockers, no instructors, no free banana, no free ice tea or no aircon. ang importante, malapit siya at merong horizontal bar para sa pull-ups at incline bench. mahilig ako sa free weights, ayoko ng mga machines dahil minsan parang di siya fit sa frame ko. kaya dahil dito di ko kailangan mag enroll sa mga franchise na fitness center gaya ng uh-uh, uh at uh uh. ayaw kong banggitin mga name nila dahil di naman nila ako babayaran. hehehe

dito ako nag-gigym sa mandaluyong, sa looban po. malapit iyung gym sa simbahan. maliit lang ang area. masikip nga siya eh. kaso nandoon na rin naman lahat ng equipment na gusto ko at hanggang 11pm naman sila so ok lang. at higit sa lahat, muraaaaa. di tulad sa dati naming gym, malaki nga at maganda ang equipment kaso minahalan ng may-ari. buti sana kung reasonable. eh hindi. kaya halos 50% ng mga parokyano doon lumipat na.

maraming malalaking katawan dito sa gym. merong challenge. at ang maganda sa maraming malalaki ang katawan dahil feeling nila the best na ang routine nila kaya kung magtatanong ka, ready sila tumulong. feeling instructor sila. hehehe. di lang nila alam. eniweys, kahit na di naman nakalagay sa gym na bawal maghubad, bihira lang ang naghuhubad dito. meron din naman kaso kapag malapit na ang closing at saka kung walang mga babae. oo nga pala, dati isa sa mga criteria ko sa paghahanap ng gym ay iyung kung pwede maghubad habang nag-gigym.

sa akin lang, di masama ang maghubad sa gym basta marunong ka lang maging hygienic. huwag kang mag-iwan ng bench na puno ng pawis mo. iyun lang. pero kung sasabihan ka na bawal dahil meron mga babae na nagwo-workout, iyan po ay malaking debate. minsan may nagsabi sa akin ng ganyan. sinabihan kong tanggalin niya ang mga poster ng mga half-naked na lalaki at mga nakabikini na mga babae sa mga dingding at poste ng gym niya. at saka tinanong ko pa na "sa palagay mo ba di pa nakakita ng hubad na katawan ng lalaki ang mga nagwo-workout dito?" natameme ang loko. di na ako bumalik sa gym niya.

iyan din ang basis ko kung kelangan kong lumipat ng gym. kapag di na makatarungan ang pinaggagawa o pinagsasabi ng instructor, lumilipat ako. dami ng gym dito. di mo kelangan ang magagara o mamahalin na gym para makamtan ang katawan o level ng fitness na inaasam mo. nasa tao nakasalalay ang tagumpay ng isang minimithi at hindi sa mga trend o uso. kapag may nakita akong tao na inaadvertise ang isang fitness center, naghihinayang ako sa pera na ginagastos nila. wala naman akong magawa dahil choice nila iyun. kaso naisip ba nilang meron pang mas karapatdapat na papupuntahan ang pera nila?

i am not stingy. maybe i am just poor. however, socio-economic status is not a reason for people not to be wise, practical and realistic in using their resources.

Asar Ka Naman Adsense

2007-08-28T21:16:00.000+08:00

naghanap ako ng pwedeng isulat dito pero wala pa akong maisip. may mga ginagawa kasi akong update sa mga blogs ko. blogS, hindi blog. yabang. hehehe. eniweys, ibinabalik ko kasi iyung mga Adsense ko eh. tagal ko na rin kasing di nachi-check kung magkano na ang pera ko doon. pero, nagulat ako dahil 43.22 US dollars na pala ang naipon ko. lagay mo pa na di ako nakapaglagay ng Adsense doon sa isa kong "in-demand" na blogspot mula ng nagbago ako ng layout. oo na, mas mataas ang pera ninyo kesa sa akin.

kaya abala ako ngayon sa paglalagay ng ads.

pero teka... napansin ko dito sa eccentrip, di yata nababago ang ad. iyun at iyun pa rin. ilang beses ko nang nire-refresh pero ganoon pa rin. what's happening? di kaya di naiintindihan ng Adsense ang Filipino kaya iyung Indonesian ad ang nilalagay niya? at kelan pa naging Indonesian ang Filipino? sige pagpasensiyahan na kita Adsense ha?

sige mag-experimento muna ako. ihahalo ko ang English sa post ko ngayon. tingnan natin kung magiging sensible ang mga ads ng Adsense.

You know Adsense, I have been lifting weights since I was a kid. I used to carry two pails of water on both hands. I think each would weigh 20 lbs. So no wonder that you can see my arms bulging with muscles and veins. harharhar. As for my 6-pack abs, I guess it's all because of the running I made when policemen ran after me because I used to be a huweteng lord. harharhar.

Hoooooppppsss. I never took any supplements. I only down 1000 grams of vitamin C everyday. When I was a kid, I down calamansi because since it spelled with a "C", it's rich with vitamin C. At that age, I am very logical. Don't you think so, Adsense?

o ayan ha? kahit namimilipit ako sa English ko, pinilit ko pa rin para lang magkapera ako bago mag Christmas. gumawa na nga ako ng pitong blogs, di ka pa rin nagko-cooperate sa akin.

sana naman naiintindihan mo na ang isinulat ko. ayoko naman na puro English kasi Pilipino ako. buwan pa ng wika. basta, dapat baguhin mo na ang ads mo para may magkiklik sa iyo. MU tayo ha? mutual understanding baga. sige utilitarian na lang. ayaw? eh di gamitan na lang. hehehe. ganoon naman kasi ngayon ang uso eh. user-friendly na lahat.

o siya. mahaba na naman ito. dapat separate ang bayad nito dahil dedicated sa iyo ang post ko na ito. 14344 Adsense. hug kita, dahil ayaw mo naman ng kiss tulad ng isa diyan. hoooppppsss, batu-batu sa langit, ang tamaan huwag magalit. joke lang po. ;)

Isang Araw, este Hapon

2007-08-21T13:15:00.000+08:00

kung saan masikip, masarap sumiksik. kaya maraming manyak at minamanyak sa MRT dahil eksayting makipagsiksikan. di mo alam kung ano ang mararamdaman mo. di mo alam kung ano maaamoy mo. di mo alam kung ano makikita mo. di mo alam kung ano ang maririnig mo.

isang araw, este hapon, sa MRT ayala...

"sweetheart, nasa cubao na ako. huwag ka nang magalit, in three minutes nandiyan na ako. promise." sinungaling! ang sabihin mo nasa ayala ka pa lang. pagdating mo doon 20 minutes late ka. anong alibi ang sasabihin mo? nasiraan ang MRT? dami talagang sinungaling ngayon. sige bolero na lang para di masyadong masakit sa tenga. bakit kaya ganito tayo? parating sinasabi na malapit na pero iyun pala milya-milya ang layo.

"huwag mo ng pauupuin. mas mahaba pa ang buhay niyan kesa sa atin." sabi ng katabi ko sa kasama niya. "alam mo ba na ang life expectancy ng babae ay mas mahaba kesa sa ating mga lalaki? hayaan mo na. nagpapa-impress ka lang naman eh. at saka di rin uupo iyan. magugusot ang damit niya." dagdag pa niya. aba may tama siya. ako nga para di naman obyus eh nakapikit na lang. sana marinig siya ng babae at sapakin. hehehe

iyan kasi ang mahirap sa mga babae. meron na silang coach na para sa kanila ah tuloy pa rin sa pakipagsiksikan sa MRT. pagkatapos sa kaunting sagi lang eh titingnan na masama iyung sumagi sa kanya na para bang ang bastos bastos ng sumagi.

hoooopsss. anu iyun? malambot... bumubundol sa braso ko. ahhhh... si misis, iyung dalawang papaya niya nakasandal sa malabakal kong braso. hooopppsss iyung isa, lumusot at sinundot ang malapader kong dibdib. titingnan ko kaya ng masama. huwag... mabait ako... mapagparaya... ok lang na bastusin huwag lang mangbastus...

basta mga misis walang pakialam. ahhh pati mga lola pala. tayo namang mga lalaki walang magawa kahit na parang namomolestiya tayo. paano kasi, babae sila. di naman natin sila pwede masapak. sana naman meron ding miss na walang pakialam. hehehe

huh? anong station na ba? dilim ah. Crossing... bakit ba ang dilim ng station dito? nagbukas ang pintuan. dagsaan ang lumalabas... dagsaan din ang mga pumasok... hmmmmm... naamoy ko iyun ah... meron bang mga paslit na pumasok? kasi alam ko ang amoy na iyan. parang ako ng maliit pa. amoy pawis... ayun... mga highschool boys. galing siguro sa patintero kaya amoy pawis. ok lang. understandable. pero anong amuy iyung dumaan. amuy bayabas na super hinog o sibuyas kaya? pwede ng gawing guava jelly. wow, ganda bubae. pero guava bubae. di bale na lang.

mukhang malayo pa ang cubao. di ko na matiis ang amuy. kung pwede lang sumuka, susuka na ako. pero sayang iyung kinain ko. lunok lang ng lunok. ayan Ortigas na. stopover muna. lipat ng tren.

bukas. labas. hay salamat. pero anu iyun? bakit pumipito iyung sikyu. sinundan ko ng tingin ang tingin ng sikyu. huli ka! isang bagets. nakajaket pumasok sa coach ng mga babae. pogi ah. swerte ng mga bebot sa loob. may eyecandy sila. pero malas din pala kasi hinabol ng sikyu bago sumara ang pinto. nagkasalubong ang tingin namin ni bagets. ngumiti sa akin na di mawari kung nagpapa-cute o nahihiya. di naman niya alam kung lalabas siya o hindi. inayus niya jaket niya. huh???? naku, babaeng lalaki pala. di mapapansin ang boobs dahil sa jaket. pero cute niya. crush ko. nagkatinginan kami ulit. sabay na nag-smile. pahiya iyung sikyu. nagkamot ng ulo. hehehe

umusad na ang tren. galing naman. paano kaya kung magsuot ako ng bra. tapos sakay ako sa pambabae na coach. mapagkamalan kaya ako na babaeng lalaki? arggghhh... sagwa yata. huwag na lang.

isang araw sa MRT, este hapon. nakakatuwa, nakakatawa. puno ng adventure. puno ng katotohanan. weird?

Bagyo Bagyo Bakit Ka Ginawa?

2007-08-16T22:06:00.000+08:00

lahat ng bagay may pinanggalingan. lahat ng nangyayari may dahilan. parang tayo, ipinanganak na may dahilan. kung wala, naku, bumalik ka na lang sa tiyan ng nanay mo. eh, iyung bagyo, bakit nandiyan?

nandiyan ang bagyo para sa mga tamad at antukin na estudyante. at di lang bagyo ang gusto nila. gusto nila baha para walang pasok o di kaya para makapagtampisaw sila sa tubig baha lalo na ang mga batang isip.

nandiyan ang bagyo para mapuno ang mga malls. saan ba naman pupunta ang mga estudyante na iyan kundi sa malls para gastusin nila iyung baon nila sa araw na iyun. kaso lugi ang mga malls. barya lang kasi ang dala ng mga estudyante. high maintenance pa dahil siempre galing sa ulan ang mga ito at siempre tubig at putik ang dala ng mga estudyante.

nandiyan ang bagyo para may bumili ng payong. ako nga napilitan bumili ng payong. at di lang basta basta payong. hard to find na payong pa iyun. mantakin mo, doon pa ako naghanap sa ABC mall sa Tulay para makahanap ng murang payong. inabot ako ng isang oras mahigit sa kaiikot. meron naman payong pero parang mahal yata. sabi ko huwag na lang kaya. kaya lumabas ako. iyun pala sa labas ng mall, merong singkwenta pesos na payong. bumili naman agad ako. ngayon iyung payong, sira. ayan kasi...

nandiyan ang bagyo para sa mga exhibitionist. ako kapag umuulan, lumalabas ako at naliligo. una may suot-suot pa akong t-shirt at short. pag bakat na bakat na sa katawan ko ang t-shirt, huhubarin ko na. siempre iyung mga kapitbahay ko magpipiyesta sa matipuno kong katawan (blog ko to, may k ako magyabang. gawa ka kaya sa iyo?). pero hanggang t-shirt lang ang hinuhubad ko siempre. ano sila, sinuswerte? libre show? hehehe

nandiyan ang bagyo para lumakas ang bentahan ng alcohol. ano ba ang tawag doon sa sakit na nakakamatay na galing sa ihi ng daga? leptospirosis ba iyun? pero nagtataka ako doon sa isa kong housemate, nag-aaply ng alcohol bago lumusong sa baha. ano iyan waterproof? aha! oo nga ano? imbento kaya ako ng waterproof na alcohol? walang aagaw sa idea ko ha? bukas ipapapatent ko iyan. ;)

nandiyan ang bagyo para makatipid sa gastos. kapag may bagyo, nasa bahay lang ako. bababa lang ako para bumili ng tinapay. meron naman akong peanut butter at soya milk. tama na iyun. iyung iba puro instant mami o canton ang inihahain. di nila alam na ang daming msg ng mga iyun. that's bad.

nandiyan ang bagyo para merong trabaho ang PAG-ASA. uy sabi nila accurate na daw ang PAG-ASA. magaling na sila mag-predict ng bagyo kaya, maaga pa declared na na walang pasok. kaya di ko na lang sila asarin. pero bakit estudyante lang ang walang pasok? di ba nababasa ng ulan ang mga propesyonal tulad ko? nagkakasakit din naman kami ah? bakit? big unfair this administration is. hehehe

nandiyan ang bagyo para ... opo, marami pa. kaso di na kelangan isulat lahat dito. sige lagyan na lang natin ng part two next time na may bagyo ulit. pero sa ngayon, tama na muna iyan. sarap matulog pag may bagyo.

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...

Bahay Kubo

2007-08-07T10:40:00.000+08:00

grabe ang ulan sa labas. umuulan ng aso't pusa. ito na ang matagal na inaantay ng lahat. bagyo! sana nakahanda naman lahat. handa sa baha, sa sakit, sa landslide at iba pang negatibong bagay na dulot ng tag-ulan.

ako boy scout, laging handa. feeling ko nga ngayon healthy na healthy ako. mantakin mo naman, nakapag heavy breakfast ako ng ginisang sardinas na may talbos ng sitaw. nakakain na ba kayo noon? ako first time. ang sarap. parang talbos din pala siya ng sayote. ayan, di na naman kayo nakatikim niyan ano? pagkain ng magsasaka kasi ang mga iyan. kumbaga, pagkain ng mahirap.

ng maliit ako ayoko talaga sa gulay pero ng lumaki na ako katulad ngayon, gusto ko may gulay lagi. kahit na ano. hooooppps. di pala ako masyado kumakain ng talong, sayote, upo at patola. pero siempre naman natikman ko na ang mga iyan. lahat na yata ng gulay sa "bahay kubo", nakain ko. sige kantahin ninyo at mag sesecond voice ako ng "oo, oo at oo naman."

gusto ko sa mga gulay iyung green and leafy vegetables. sabi ng titser ko masagana daw iyun sa bitamina at miniral. dagdagan mo pa ng fiber, pampa-ebs. harharhar

bakit naman gusto ko ng gulay? obvious ba? mura siempre. wala pa siyang fat at cholesterol. kahit saan meron kang makita. mas maganda kung inu-uod ang gulay. iyung uod ng gulay di iyung uod na alam ninyo na. tiyak na organic siya. tanong ko lang po, kinakain ba ninyo ang pagkain kung may makita kayong uod? (oo naman. iyung patay na uod na nahalo sa pagluluto.)

ako, parang ayokong kainin iyun. kaso ng nakita ko sa survivor at fear factor na kinakain nila iyung hilaw na uod, pilit na kinakain ko na rin. iniisip ko na lang ng lasang chicken siya.

oo nga pala, lunch ko gulay pa rin. dalawang putahe pa nga eh. ginisang ampalaya na may itlog at "laswa". hahaha ano ba ang pinagsasabi ko dito? "laswa", kinakain ko? iyung mga ilonggo, alam nila iyun. pinakuluan siya na sitaw, talong, okra, saluyot at takway. dapat may kalabasa din. kung fresh ang mga gulay, matamis siya.

oo nga pala, nagtataka ako kung bakit ang mamahal ng pagkain na binibenta sa mga restoran na kung tutuusin eh puro naman cholesterol, sugar, salty at fat ang mga iyun. mahal na di pa healthy. kaya ako di ako kumakain sa mga iyan eh. gusto ko pa ang luto ni HB. ;)

paano? chowtime na. let's eat healthy!

Money is gold?

2007-08-02T08:43:00.000+08:00

marami akong pera, euro pa. iyun nga lang sa panaginip lang pala iyun kagabi. mukhang di magandang panaginip dahil di naman totoo yun o magiging totoo man lang.

sa panaginip, merong isang egoy, talagang negro. iyung tipong negro na techie doon sa ocean's 11, 12 at 13. siya yun. pero marunong magtagalog. harharhar. bale meron siyang bundle bundle na euro dollars. marami kami sa panaginip. di ko kilala iyung iba. di ko nga alam kung tipong ocean's 11 iyung panaginip na merong ninakaw ng pera. ganito ang siste.

parang nagpupulong-pulong kami. tapos biglang kinuha ng egoy iyung bag na punong puno ng pera. merong lumang pera at meron ding bago o crispy. halo-halo siya na natatalian ng goma yata. tapos binigyan kami ng egoy ng tig-iisang bundle. sabi niya na ipagpapalit namin iyung euro sa piso at gastusin namin sa loob ng iisang araw dahil kung hindi baka mabuko o mahuli kami. ng sinabi niya iyun parang naisip ko sa panaginip na naka iyung pera. pero di ko naramdaman na kasalanan iyung gagawing paggamit doon sa pera.

kaya nag-alisan na ang mga kasama kong binigyan ng pera. tapos nagkita-kita kami sa Market Market sa The Fort. iyung iba kong kasamahan nagamit na iyung pera, sa akin hindi pa. meron pang isa nagkaroon ng problema ng nagpapalit na siya ng pera.

doon sa panaginip parang di masyado active ang role ko. tinanggap ko lang ang pera na di naman nasundan ng eksena kung ginamit ko ba talaga o hindi. para bang ibinitin ako sa isang palaisipan o katanungan kung gagamitin ko ba ang pera sakaling magaganap iyung panaginip sa totoong buhay.

kunsabagay, sa tuwing makakarinig ako ng balita na merong nagsasauli ng pera sa kinauukulang may-ari nito, natatanong ko ang sarili ko kung ganoon din ba kaya ang gagawin ko. siempre, sabi ng konsensiya ko na isasauli ko ang pera. pero ayoko magmalinis dahil kapag nandoon ka na sa sitwasyon, lahat ng temtasyon ay mararamdaman mo. pero ito lang ang masasabi ko. pag walang magki-claim ng pera bakit ko naman i-surrender basta basta iyun. invest ko na lang siguro sa negosyo para makapagbigay ng trabaho sa iba o di kaya ibigay ko ang kalahati sa charity.

kaya lang palagay ko, di ako magkaka-interes masyado sa pera. at saka ang pera wala ring interes sa akin dahil kung meron man, sana mayaman na ako. alam kong marami akong alam na resources pero di talaga ako ganoon ka-ambisyoso. o baka tamad lang talaga ako. pero di rin dahil kung tamad ako, di na ako magtatrabaho at aasa na lang ako sa kapatid ko sa abroad. yun pa, mahal ako noon. kaso ako rin ang tao na ayaw sa utang na loob, kahit kamag-anak pa.

ah basta. di talaga ako mahilig sa pera. kahapon nga eh, nakita kong may kumikinang sa dulo ng jeep. iyun pala bentesingko sentimos. hinayaan ko nga lang kasi sabi ko, hindi lahat ng kumikinang ginto. harharhar

Sore Eyes?

2007-07-30T08:19:00.000+08:00

sabi nila iyung sore eyes daw lumalabas tuwing summer, tuwing tag-init. kaya ngayong tag-ulan dapat wala na ang sore eyes. pero bakit meron akong nakikitang namumula ang mata kanina sa jeep? aha! extended pala ang tag-init ngayon sabi ng mga dalubhasa sa panahon. PAG-ASA ba tawag sa kanila?

marami din ang nakapansin sa mama kaya lahat nakapikit o di kaya napilitan na lang matulog. pero sabi ko sa sarili ko baka di naman sore eyes kasi di naman siya naka-shades. di naman kasi komo construction worker eh di na kayang bumili noon. ang dami ng murang shades ngayon. kahit iyung ini-endorse ni jericho rosales nga eh mura na rin lang.

paano ba mahawa ng sore eyes? sabi nila direct contact daw. walang problema. di na lang ako lalapit sa kanya. kaya natulog na lang ako sa jeep. mga ilang minuto din yata ako nakaidlip. ng buksan ko ang ang aking mga mata halos wala ng mga tao sa jeep. umusog ako malapit sa babaan. patay! nahawakan ko ang hinawakan ng mamang may sore eyes. paano na lang kung kumati mata ko? ano gagamitin kong pangkamot? wala pa naman akong dalang panyo kasi umulan kahapon. sana huwag kumati.

ng dumating ako sa opis, maaga pa. tiningnan ko kung may sabon pa ako. wala. ok, mag alcohol na lang ako. buti na lang maraming supply ng alcohol ang opisina. pati nga sa bahay, ang alcohol ko supply din ng opisina. halo lagot. parang gobyerno ah. corruption iyun di ba?. eh ano naman ang gagawin ko sa mga excess na alcohol na binibigay sa amin. eh kung tutuusin personal na bagay iyung alcohol. di naman office supplies iyun kaya ok lang na dalhin iyung extra sa bahay. di ko naman binibenta eh. ginagamit naman siya sa dapat na paggamitan. sige, mangatuwiran pa.

ayun, kaya dahil sa alcohol, lumuwag ang pakiramdam ko. di na ako mahahawa ng sore eyes.

pero, paano kung di naman talaga sore eyes iyun? paano kung namula lang iyun dahil sa nasulasok ang mata niya ng kung anong bagay o di kaya nalagyan ng sabon? kawawa naman iyung mama, hinusgahan kaagad. tuloy para siyang may ketong na iniilagan ng tao. pero ok rin siya. di niya ina-alintana kung ano ang sasabihin ng tao dahil sa isang posibleng maliit na bagay. siguro kung ibang tao iyun, iyun bang mga maaarte. siguro kaunting pula lang ng mata eh aabsent na agad sa trabaho. o di kaya magsi-shades na kahit sa loob ng opisina.

iniisip ko lang. paano kung di siya payagan ng boss nila na magtrabaho? paano kung ipilit sa kanya na sore eyes iyun? eh di mawawalan siya ng pera sa araw na ito. ano ang mangyayari sa kanya, sa kanyang pamilya, dahil sa inaakalang sore eyes?

ano kaya ang gagawin ko kung ako ang nasa kalagayan niya?

Billboard

2007-07-23T08:10:00.000+08:00

ang aga-aga ka-weirdohan na naman ang nakikita ko sa TV. meron na namang umakyat ng billboard sa Quezon City para magpakamatay. di na balita ito eh. madalas na nangyayari ito at panay naman ang cover ng mga taga-TV. bakit naman kaya ang hilig hilig nila umakyat sa billboard? ano naman kaya ang nakikita nila doon para iyun ang pinipili nila na akyatin? at saka parang wala pa yata akong narinig na talagang tumalon galing ng billboard.

weird nito dahil nakuha pang kuhanan ng TV ang pag-akyat ng mama sa billboard hanggang sa pagbaba at na-interbiyu pa. kumbaga full-coverage ang kanyang stunt. parang nagpaalam yata sa GMA na aakyat siya.

ang kuwento wala daw makakain iyung lalakeng nagtatangkang tumalon. nagugutom na daw siya, tinanggal pa sa trabaho. mas mabuti pa daw ang mamatay. kaya ito naman si Fernando, umeksena. bibigyan daw niya ng trabaho ang mama.

grabe naman ang mga taga-media. di na yata nadala sa style ng mga pinoy. gagawa ng drama para lang makamit ang gusto. nang makita ko sa TV iyung umakyat laking gulat ko. naka-tshirt siya ng umakyat at bumaba pero ng ma-interview eh nakasando na lang. ibinilad ang katawan. pero huwag ka, ang laki ng katawan ng mama. daig pa ako. pati sando na suot niya di ko yata kayang bilhin. pwede siyang sumali sa mossimo bikini open. iyun nga lang kelangan niya siguro ng ilang session kay Calayan. itong mga ganitong tao dapat kinukulong dahil kung tutuusin isang krimen iyung ginawa nila. isang pag ba-blackmail kaya ito.

kung eksaminin natin ang pangyayari, halata namang walang balak tumalon ng lalaki. eh. nagpapapansin lang. kaso sabi nga nila, may obligasyon ang sosyodad na alagaan niya ang kapakanan ng kanyang mamamayan. kaya siempre pipigilan ang mama at bigyan ng katugunan ang kanyang hinaing. meron pang angle na nagpadala ng sulat ang mama sa Wish Ko Lang na programa ng GMA. ang loko marunong talaga kung paano gumawa ng magandang script. palagay ko nag-ojt kay Big Brother ito.

oo nga pala, kelangan ko palang sagutin kung bakit ang billboard sa QC ang paboritong lugar ng mga attempted suicide. una, malapit ito sa mga TV stations. tingnan mo lang naman, mag kasing height lang ng GMA at ABS ang mga billboards na iyan. kaya madali talaga silang magkakakitaan. pangalawa, madaling akyatin. kung sa building kasi, haharangin pa sila ng sikyo sa pagpasok ng building. at siguradong di makikita ang pag-akyat nila. kumbaga kulang sa drama. at pangatlo, maganda ang view. habang inaakyat nila ang billboard masisilayan nila ang magagandang puno at iyung mga models na nakapaskel sa billboard. yun nga lang reverse side makikita nila.

kaya tama lang talaga na tanggalin ang mga billboards na iyan na panukala ni Senador Miriam Defensor Santiago. walang ginawa ang mga billboard na iyan kundi ang magbigay ng malisya o masamang intensiyon sa mga tao at sa mga bagyo.

iniisip ko lang kung ako kaya ang magtangka ng suicide aakyat kaya ako ng billboard at lulundag. bakit di na lang kaya kumuha ng dalawang chopstick at ilalagay sa magkabilaang butas ng ilong. pagkatapos itayo ang mga ito sa mesa at pagkatapos ibaon ang sariling ulo para tumagos ang dalawang chopstick sa utak at makitang umaagos ang utak sa mga ilong. yuuuuck. kadiri. huwag na lang.

paalala lang po. ang pagpapakamatay ay hindi kasagutan sa problema. kung ako sa mama na iyun, sa ganda ng katawan ko, mag macho dancer na lang ako. iyan ang pinaka praktical at realistic na solusyon. harharhar.

Tukneneng

2007-07-18T11:53:00.000+08:00

alam ba ninyo kung ano ang tukneneng? iyun po iyung kulay orange na itlog na nakikita ninyo na tinitinda sa lahat ng sulok ng metro manila. iyun po ang staple food ng mga construction workers, mga drivers, mga estudyante, mga karaniwang empleyado, at mga tambay. sa madaling salita, mga taong nagtitipid at kuripot.

unang kita ko pa lang nito ay sabi ko sa sarili na hindi ako kakain niyan. una, dahil sa tinitinda siya sa kalye na pinagmumulan ng mga sakit tulad ng hepatitis. pangalawa, dahil sa food coloring na gamit nito na ibig sabihin di maganda sa kalusugan. pangatlo, dahil sa "fried food" ito na nagpapadagdag sa masamang kolestirol ng katawan. at pang-apat, dahil sabi nila na balot daw ang laman nito.

pero bakit naman hindi ako kakain nito? di naman ako mayaman at lalo namang isa akong matipid na nilalang. paano naman po kasi marami pa ako pwedeng kainin na mas mura at masustansiya kesa sa tukneneng. halimbawa, nilagang mani, nilagang itlog, pan de coco, banana que, nilagang mais o di kaya nilagang kamote.

subalit merong isang pagkakataon na nakatuwaan kong i-dare si HB (siya po ay isa sa mga avid fan ng mga strit fud) na ako ang magbabayad ng kakainin niyang tukneneng kung apat ang kanyang kakainin sa isang upuan. di naman siya nag-atubiling di papayag. tinanggap niya ang aking hamon at ako po ay natalo. mantakin ba naman na dahil sa gutom niya nakayanan niya ang kumain ng apat na itlog.

napurnada ang bente otso pesos. kelangan kong bumawi. kaya nagparinig ako. "apat lang kaya mo. ako, kaya ko ang anim." sabay tawa. "talaga lang ha? sige dare!" sinabi naman niya. di niya alam, gutom din ako ng panahon na iyun. hehehe

kumuha ako ng mangkok na binalutan ng plastic. naglagay ng suka at kumuha ng barbeque stick. inumpisahan ko ang kagilagilalas na attempt sa pagkain ng tukneneng. iyung mamang nagtitinda nagtataka dahil alam niya na si HB lang ang suki niya, hindi ako. si HB naman binabantayan akong mabuti na di ako nandadaya. dapat kakainin ko pati ang nakabalot na orange na arina. "oo ba. iyun lang?" sabi ko sa kanya.

di ko alam na pinapanood na pala kami ng ibang kumakain. iyung isa naka-buka ang bibg na tila nagsasabi na "gusto mo ng tulong?" iyung isa naman parang nandidiri sa akin na tila sinasabi na, "siguro di kumain ng ilang araw ang taong ito." dapat siguro pinatawag namin ang guiness at gma 7 bago namin ginawa ito. hehehe

sa madaling salita, natalo si HB sa pustahan. lugi siya sa akin ng katorse pesos. iyun nga lang sigurado akong titigas tae ko nito. kaya kelangan kumain ng talbos ng kamote. hehehe

marahil iniisip ninyo na kung bakit ang taas taas ng pride ko. bakit ayokong magpatalo? di naman siguro mataas ang pride. gusto ko lang i-prove na kung kaya ng iba, kaya ko rin. mas hihigitan ko pa nga eh. basta ang lesson nito kung kaharap ninyo ako, huwag na huwag ninyo akong i-dare. lalo na sa kainan. harharhar

pero advise ko lang sa mga nagbabasa nito. huwag po ninyong gayahin ang ginawa namin. para lang po sa matatakaw at malalakas ang sikmura ang makakagawa nito. dagdag pa na di maganda sa mga taong may mataas na kolestirol sa katawan. maghanap na lang kayo ng ibang libangan. ok ba iyun? ;)

What's my size?

2007-07-13T06:17:00.000+08:00

ok ba ang title ng entry ko? siguro excited kayo kung ano size ko ano. sige, pag-usapan natin. hehehe

may nakausap ako sa YM chat. tinanong ako kung saan daw ako bumibili ng mga damit ko. naiisip ko, magandang tanong iyan. naiiba sa mga karaniwang tanong na musta lovelife mo, musta sex life mo, ano ang pinaka huling tripping ko. kung minsan iyung mga trivial na katanungan ang nagpapatanggal ng "boredom" sa isang talakayan. so sa isang simpleng tanong naikot ang aming usapan.

ang paborito kong pinupuntahan kung mamimili ako ng shirt (t-shirt kadalasan iyan), ay ang Bench. jologs ano? pagkatapos ng Bench, pupuntahan ko iyung Human, Oxygen at Lee. sunod-sunod iyan according sa preference. pamahal ng pamahal.

dahil sa maliit lang ang frame ko, small na size iyung hinahanap ko. minsan nga extra small pa dahil malalaki ang sizes ng mga ganitong brand. di naman kasi ako nag-susuot ng oversize sa akin. magmukhang hip-hopper ako. (pero inaamin ko dati dumaan ako sa stage na iyan. hehehe) iyung kinukuha kong shirt iyung tamang tama lang sa shoulder line o di kaya iyung mas maiksi. pag sumobra sa shoulder line, ibig sabihin malaki na ang t-shirt sa akin.

FYI: alam ba ninyo kung paano mo malaman ang frame size mo? ganito. hawakan mo ng kamay mo ang iyung wrist. tingnan mo ang distansiya ng middle finger mo at ng thumb. kung di magpang-abot, ibig sabihin large ang frame mo. kung nag-ooverlap ang dalawa, small frame ka. pag nagta-touch lang ang dalawang dulo ng daliri, medium ang frame mo. gets?

pero paano kung wala akong magustuhan na t-shirt na fit na fit sa akin? alam ba ninyo kung saan ako pumupunta? siempre doon sa boy's section. nakakahiya ba? kapag nag-iisip ka pa lang na pupunta doon, siempre parang diyahe. pero kelangan mo lang naman ng kaunting diskarte at drama para di ka ma-oobvious na para sa iyo ang bibilhin mong damit.

unang punta ko sa boy's section, iyung mga sales person nakatingin lahat. para bang iniisip nila kung ano ang gagawin ko doon. mukha namang wala pa akong anak o asawa dahil di naman malaki tiyan ko. (sorry lang sa malalaki ang tiyan kasi halos lahat na mga nag-aasawa lumalaki ang tiyan.) bahala sila kung ano iisipin nila basta pili lang ako ng pili sa rack.

pero ang hirap pala pumili sa boy's section dahil di mo siya pwedeng isukat. siempre malalaman nila na ako pala ang magsusuot. kaya kunyari, itinaas ko ang shirt at kunyari tinitingnan ko. iyun pala sinusukat kong bahagya sa harap ng aking katawan. iyung sales person naman lalapit at magtatanong kung para sa ilang taong gulang ang bibilhin kong t-shirt. siempre ibinigay ko iyung age na posibleng maging singkatawan ko halimbawa, 10 years old na malaking bulas. nag suggest naman siya ng size. ako naman siempre kunyari sumang-ayon. ayun, itinapat ko ulit sa harap ng katawan ko para maisukat. ng di ako ma-convince, ayun bumili ako ng dalawang size. pagdating ng bahay, ayun large pala dapat ang bibilhin ko. kaya ng mga sumunod na punta ko alam ko na ang size sa particular na brand.

malaki din ang diperensiya ng presyo ng t-shirts sa boy's at men's section. mga 100 din kaya laman ako ng boy's section sa department store. kaso maingat ako sa pagpili ng design. eh papaano kung may makakasalubong akog bata na pareho kami ng t-shirt, diyahe. kaya madalas din bumibili ako ng solid colors na wala design.

ayan, small ang size ko. minsan extra small. pero di ibig sabihin na puro na lang small ang sukat sa akin. ang gloves na suot ko ay large. ang sapatos ko 9.5. hindi small iyan ha? hehehe

Work Station

2007-07-08T23:32:00.000+08:00

mabilis mag-isip kapag tahimik ang paligid. tulad ngayon alas 12 na ng hatinggabi at medyo malamig ang panahon. dapat natutulog na ako kaso nawala ang antok ko ng nagising habang nakatulog ako sa panonood ng "Harry Potter and the Goblet of Fire". sa wednesday na pala ang order of the phoenix.

kung mabilis mag-isip pag tahimik, dapat tugma din ang ayos ng iyung pinagtatrabahuan. tulad ko meron akong work station sa condo. isang sulok sa kuwarto na merong laki na 15 sq. ft. ano naman ang mga makikita sa work station ko at mukhang masarap mag-isip at magtrabaho. halika, tunghayan ninyo.

picture lang po ito, walang video. hehehe

isa-isahin natin ang makikita natin sa work station ko. portion lang po iyan. kung ipapakita ko lahat baka akalain ninyo na weird nga ako. :)

unahin na natin ang laptop ko. dell inspiron E1405 po iyan. bigay ng ate ko last year. kung tutuusin kaka-one year lang niya. meron ako dati, personal computer. ayoko dati ng laptop kasi pangit siya gamitin sa mga graphic applications. pero ng nakita ko ang resolution niya, grabe, parang HD (high definition, di hard disk). kita ninyo naman kung gaano katingkad ang display. oo nga pala, maasahan ang dell. ni minsan di pa siya nagloko.

pangalawa, iyung webcam. bahala na kayo maghanap kung saan siya sa picture pero nandiyan siya. di ko parati ginagamit iyan. nasa labas lang siya dahil kausap ko ate ko at nanay ko. minsan ginagamit ko siya sa "alam niyo na". kaso napag sawaan ko na rin. minsan iyung mga regular ko na ka-cam to cam sinasabi kong sira siya pag nag rerequest sila. paano kasi iyun at iyun lang din naman ang gagawin eh. mas ok pa rin iyung cerebral stimulation. hehehe

pag maliwanag may ilaw. siempre may lamp shade ako sa tabi. pag di ka gumamit ng ilaw at mag rely ka lang sa liwanag ng laptop o pc, mas masakit sa mata. tapos mahirap mag type na hindi mo nakikita ang keys. opo, matagal na akong programmer pero di ko pa rin kabisado ang keyboard. sabi ko nga sana kaya na ng utak ko ang pag press ng keys o di kaya may cable na nakakabit sa utak ko at sa processor ng computer para di na kelangan mag type.

iyung maliit na container na may takip na kulay blue ay ang lagayan ko ng whey protein na binabaon ko sa opis. itanong ninyo sa matatanda kung ano tawag diyan at sabihin sa iyo na tupperware. hehehe. naligaw lang siya diyan. siguro mga dalawang buwan na siya diyan. tinatamad pa akong hugasan siya. oo nga pala, di ko na hinuhugasan iyan kasi powder lang naman iyun eh. binubuhos ko sa baso para itimpla. tipid pa ako sa tubig , sabon at oras.

iyung pabilog naman na container ay menthol rub. paboritong pampatulog ni HB. minsan ginagawa niyang alternative sa off lotion. hehehe. mas weird pa yata sa akin yun. pagkatapos mong mag-apply sa katawan, huwag mong ilagay ang kamay mo sa mata mo ha o di kaya doon sa "alam mo na" dahil nga mainit iyan.

sunod naman iyung katabi niyang dispenser. mineral oil ang laman niyan. ginagamit ko sa pagmasahe. unscented iyan kaya applicable sa lahat. iyung mga scented kasi,minsan kumakapit ang amoy sa damit. mahirap matanggal minsan. bayaran po akong masahista pero part time lang. meron naman kasi akong regular na trabaho. kung magmasahe ako, pinipili ko. marami kasing manyak diyan.

meron ding baby oil. maraming gamit iyan. alam ninyo iyan. di ba pang tanggal din iyan ng libag ng mga baby? pero bakit nasa work station ko ang mga pangpa-relax ng katawan? kasi dapat di lang puro trabaho ang inaatupag. dapat may relaxation din. hehehe

at ang panghuli. iyung malaking container na nasa sulok ay multi-vitamins. sige na, advertise na natin ang centrum. iyan ang fuel ko sa araw araw kasama ang 500 mg. ng ascorbic acid. siempre gusto ko maging complete. oo nga pala, nakita ko ang bagong commercial ng centrum. si piolo pascual ang endorser. hahaha. tumaba yata siya sa kaiinom ng centrum. hanggang ngayon di pa siya complete kasi sabi niya "I want to be complete." with complete emotion pa iyan.

sabihin ko pa ba ang mga kable na nakalawit. huwag na. kable lang naman ng pldt iyan. dial-up pa yata iyan. kelan ko ba kinuha ang pic na iyan? ngayon, naka dsl na connection namin. di na siya i looooooooovvvveeee uuuuuuuuuuuuuuuu. 14344 na agad. hahaha

oo nga pala. may mystery object diyan. hulaan ninyo kung ano. ;)

straight yata itong entry ko ngayon. walang ka weirduhan. :)

Ancient Dance

2007-07-05T10:08:00.000+08:00

alam ba ninyo kung bakit ako nawala ng tatlong araw? hulaan ninyo? huwag na pala. baka kung ano naman ang maiisip ninyo sa pinaggagawa ko. hehehe. ako po ay sumayaw. di po solong pagsasayaw at lalong hindi macho dancing. ;) ano naman iyung relevance ng pagsasayaw ko sa blog na ito? dahil po di consistent sa character ko ang pagsasayaw.

kaya ba ng isang autistic ang sumayaw? hindi. kaya ba ng suplado na mapili para sumayaw at irepresent ang buong department sa isang social activity? siempre hindi. kaya ba ng isang taong bato ang sumayaw at gumiling? siempre hindi. eh bakit ako sumayaw? siempre dahil weird ako. hahaha

sa totoo lang, pina-punta muna ako sa isang psychologist ng aming director para matanggal ang pagiging autistic ko kahit tatlong araw lang. eh di ko alam na social therapist din pala ang kumag na iyun at nagawa niyang ma-suppress ang pagiging suplado ko. tapos iyung chief namin, nilublub ako sa kumukulong tubig para lumambot ng sandali ang mga kalamnan ko. ayun lumambot nga ako. at di sila makapaniwala. ako ang pinaka magaling na mananayaw. (siempre buhatin ko na ang sarili kong bangko.)

naniwala naman agad kayo. siempre di na kelangan ang mga binanggit ko sa taas para mapasali ako sa sayaw. alam naman ng mga tao dito iyung likas na mga talento ko. at di lang talent meron ako kundi pati na rin ang confidence at lakas na loob. (translation --> walanghiya)

pero totoo un. sabi ko sa sarili ko na talagang nasa dugo ko na magaling. (kaya ako weird dahil mayabang ako. hehehe) gusto ninyo kung saan pa ako magaling? huwag na muna, kasi dapat sayaw lang ang pag-uusapan natin dito. at sa isang araw na pagpapraktis, nasa top three pa kami at siempre may cash prize.

ayuuuuun. yun pala ang reason kung bakit ako sumayaw eh. dahil may premyo. eh ano ngayon? wala ng libre ngayon. kung magpakita ka ng talent dapat may fee. kaya nga may tinatawag na talent fee eh. kaya practical talaga ako na tao.

oo nga pala. bakit "ancient dance" ang pamagat ng entry na ito? kasi po walang damit ang mga tao noon, kaya walang damit kaming nagsasayaw. hala lagot. sabi ko kanina di ako nag-macho dancing. bakit mga macho dancer lang ba ang sumasayaw na walang damit? hindi ah.

ayan, naguguluhan na kayo. mantakin ba naman na pwede ko namang sabihin sa isang sentence ang entry na ito tulad ng, "ako po ay sumayaw kahit na matigas pa sa bato ang aking katawan." eh sa gusto kong pahabain eh.

kung di ko magugulo isip ninyo, di na ninyo masasabi na weird ako. and there's no point to this blog. hahaha

Haircut

2007-07-01T12:11:00.000+08:00

buwan buwan ako nagpapagupit. buwan buwan gumagastos ako ng 50 pesos para sa manggugupit at 20 pesos para sa tip. oo na, cheap lang ang kaya ko. pero bakit kelangan magpagupit sa david's saloon o di kaya sa ricky reyes o di kaya sa fix ng bench kung nakukuha ko naman ang gupit na gusto ko sa isang karaniwang parlor o barbero lamang. wala namang tatak david o ricky sa buhok mo pagkatapos mo magpagupit, di ba? resibo lang na nagkakahalaga ng 200 pesos pataas. hehehe

sa katunayan nga pala ang daming tao na merong obsesyon sa kanilang buhok. kaya marami na ring lumalabas na pamamaraan sa pag-aayos o pagpapaganda ng buhok. siguro iyun ang asset nila kaya alagang alaga masyado. may shampoo, conditioner, gel at wax pa na ginagamit. di nila alam raket lang angmga iyan. harharhar. siguro kung gawin ko rin iyan, wala na akong gastusin para sa pagkain. ako practical sa mga bagay ukol sa buhok.

una. nagpapagupit ako ng maiksi para kaunting shampoo lang ang magagamit. kung tutuusin once a week lang talaga ako nagsashampoo. di ba bumabaho ang buhok mo? iyan ang sunod na tanong ninyo ano? para ninyo malaman di ko rin alam. paano ko maamoy ang buhok ko eh maiksi nga ang gupit ko. di naman kasing haba ng kay kc concepcion. pero pag sinabi ni baby na magshampoo ka nga, hehehe alam na ninyo ang ibig sabihin niyan. pero araw araw naman ako naliligo ha. twice a day pa.

pangalawa. di ako masyado gumagamit ng gel o wax. siguro kung gagamit man siguro monday or tuesday lang dahil sa pangatlong araw, meron ng natural oil ang buhok ko. isama na ninyo iyung grease o grime (kung meron man) na di natatanggal ng shower. iyung natural oil at grease na iyun ay sapat na para sa pagpapatayo ng buhok ko. para siyang strong hold na wax. hehehe

pangatlo. since di na nagsashampoo at maiksi lang ang aking buhok, tipid na rin sa tubig at oras. ang iba diyan tumatagal ng 30 minutes hanggang isang oras sa banyo dahil diyan at mag coconditioner pa. abala sa ibang tao iyan, lalo na kung may mga kasabay sa pagpasok araw araw.

pang-apat. di na rin ako nagsusuklay. pagkatapos kong maligo. silip sa salamin at halukayin ang aking buhok sa desired style. ung natural oil at grasa ang nagpapasunod sa aking buhok kahit saan ko siya papuntahin. at saka uso na ngayon ang bagong gising look. ;)

at panglima. ayokong manigas na lang bigla dahil sa paggamit ng mga hair products na may formaldehyde. formalin iyan. iyun bang ginagamit pang embalsamo sa patay. basahin ninyo blog ni joyjoy para may idea kayo. ;)

sinong me sabi na weird ako? praktical lang ako. balak ko nga magpakalbo eh pero huwag na. i would let the course of nature to do that. harharhar

at sinisiguro ko sa inyo di ako mabaho. gusto ninyo mag amuyan pa tayo eh;)

Attitude Problem

2007-06-30T22:01:00.000+08:00

moody daw ako. masungit daw ako. pikon daw ako. suplado daw ako. iyun ang mga hinala ng mga tao sa akin lalo na sa trabaho. ang hindi nila alam ako yata ang taga-absorb ng mga negative vibes nila. so ginagawa ko, di na ako umaangal kasi baka mas lalo silang maiinis sa akin. pamilyar ba kayo sa "displacement" na self defense mechanism. ganyan... parang ganyan ang ginagawa ng mga kaopisina ko sa akin. nirere-channel nila ang mga masasamang ugali nila sa akin. naks, masyado naman yata akong dakila. eh sa ganyan ang tingin ko eh.

minsan may maririnig na lang akong tsismis tungkol sa akin. si manang sa kabilang kuwarto sinasabing suplado ako. eh ano ba ang ibig sabihin ng suplado? tahimik lang kasi ako kaya di ako nang iimik ng tao lalo na kung wala naman akong business sa kanya. masama ba iyun. mukha yata. pero di naman ako magpapatakbo sa congress ah.

meron ding isang tsika babes sa kabilang kuwarto, tuwing kinakausap ko nanginginig. di ko alam kung dahil sa crush niya ako o di kaya takot sa akin. iyung isa kung kabarkada sabi daw parang naiihi iyung tsika babes kung kausap ko. mukhang talo ko pa si hitler niyan ah.

ngayong gabi may kausap ako. sinabi ko sa kausap ko na nakainom (siempre alak iyun) ako kaya maiksi lang ang pasensiya ko. siyempre nabalisa yata siya kaya tinanong ako kung di ko na daw siya gustong makausap. eh nag-smile lang ako. ayun, ***umalis na hindi nagpaalam.

hirap talaga makipag-deal sa tao kasi kanya kanyang mood sila. ako may mood din. lalo na kung inaantok o di kaya gutom. buti pa nga kung bagong gising ako, di masyado. kaya nga sa isang status ko sa YM, sabi ko "don't dare to disturb a sleeping tiger". may nag didare pa rin (ang totoo isa lang ang nag dare. hehehe), buti na lang YM lang. hehehe

may attitude problem ba talaga ako? siguro meron. lahat yata meron kaso merong degree yan at kung minsan di halata. pero napansin ko lang, lahat ng tao na sinasabing may attitude problem at iyung mga tipong kaaway ng lahat sa opisina ay naging nakasundo ko. iyun ba ang tawag sa "birds of the same feather flock together?" siguro nga o baka naman mas malawak lang ang pang unawa ko.

so p.s. ko sa entry na ito. please lang huwag masyadong sensitive. kung sensitive ka man, maging sensitibo ka rin para sa ibang tao para merong maluwalhati na samahan dito sa cyberspace.

***7/1/2007 11:56:29 AM natanggap ko ang message niya na nagpaalam daw siya bago umalis. totoo naman. kaya may author's what do you call it?

Metabolism

2007-06-30T07:42:00.000+08:00

i am having second thoughts of using tagalog or filipino in this blogspot because of my readers that don't understand the language. but i thought there is a tool who could translate whatever language that is use in blogging. so i guess i would have just to provide that tool in here.

alas otso na ng umaga at meron na naman akong apat na oras na naitulog. kumpleto na ang tulog ko. kelangan ng kumain para tuloy tuloy na ang gawain sa bahay at kung meron mang gimik mamaya, wala ng hassle.

pero meron pala akong magandang (?) ibabahagi sa inyo ngayon. ito ay isa sa mga katanungan na parating tinatanong sa akin. paano mo namimintayn ang katawan mo? bakit di ka tumataba? siyempre sagot ko naman ay dahil sa gym, exercise, diet, genes at higit sa lahat dahil sa metabolism ko na super bilis.

metabolism? ok, i'll explain further. pero medyo tapangan muna natin ang sikmura natin ha? kasi baka mapa-yuckie yuckie kayo diyan. wala ng "politically correct" na mga kataga dito. masanay na kayo. huwag maarte. hehehe

pagkatapos kung kumain, pagkalipas ng mga higit 30 minutes, kelangan ko ng umebs o tuma-e. magtataka kayo. ganyan ka ba kabilis tumunaw ng kinain mo? ako rin nagtataka. i have talked to a friend doctor once and he said that during his internship, people who have AIDS would dispose what they ate un-processed. ibig sabihin di na-digest at buo buo pa kapag inilabas nila. saan pa, eh di sa puwet. sige na, pwede rin sa bibig. siyempre natakot ako sa kinuwento niya dahil ako nga umi-ebs halos pagkatapos kumain.

sa takot ko, sinisiguro ko na di ko muna pina-flush ang toilet. gusto kong malaman kung buo buo din ang inilalabas ko. pero salamat naman at very well-processed at digested ang kinain ko. siempre meron pang natitirang dahon ng talbos ng kamote o malunggay. hehehe huwag ninyong sabihin di pa ninyo nakikita tae ninyo. tao ba kayo?

so ganyan ang metabolism ko. pero di naman kung ano kinain ko ngayon, iyun din ang dumi na nailalabas ko. siguro iyung meal bago sa latest meal. iyun yun.

kaya sa opis namin, kapag tapos ng kumain at makita nila ako na hawak hawak ang habonera, sasabihin na nila na, "uyyyy, may meeting na siya..."

In the beginning

2007-06-30T03:21:00.000+08:00

It’s 1:23 am. I already slept for at least 4 hours and I can’t sleep anymore. There is something brewing in my mind. Adik ako o nagiging adik na. Dinagdagan pa ni khentutz na tinawag akong adik. Pero kyut na adik ang ibig niyang sabihin. Di naman daw na adik as in “addict” or “junkie”.

Ewan ko ba kung bakit parati ako nag iisip kahit sa pagtulog nag iisip pa rin. Meron akong naiisip na panibagong blog. This is in the wake of some query from Blue and John. Gaano daw kabilis ako mag-isip? Sabi ko yata “fast enough”. Pero sa totoo, masyadong mabilis yata kasi kung nagsusulat ako ng iniisip ko nakakalimutan ko na dahil nga mas mabilis ang utak ko sa kamay ko na nagtatype. Minsan din mas mabilis ang utak ko sa bibig ko kaya nawawala ako sa ere o nabubulol ako. Minsan nga may iniinterview kami para sa thesis ko. Iyung respondent sabi, “hinay-hinay lang”. Ayun mabilis ang salita ko. It’s trying to catch up with my mind. Hahaha

So what’s this blog all about? Wala lang. Kahit na ano maisip pwede na. Siguro lahat ng bagay maliban doon sa ibang blog ko pwede na. Hooopppps. Hindi pala. Kelangan pala organize pa rin kasi “malibog ang ulo” ng aking mga bisita. I think this is all about my eccentricities. Yeah, I have that also like any other else. I am not that perfect you know. Bahala na kung turn off, eh ganyan talaga. Each one is multifaceted. That is like a diamond that has many faces. The more facets it has the more expensive. Sabi nila yun. Paki-alam ko eh ni silver nga di ako nag susuot. Pero sabi nga ng mga philosophers sa blog world eh, kelangan me balance o equilibrium. So eto na siguro ang magbabalance.

This entry should not pass any word processor to let everyone know that I am not good in grammar. Pero kaso di ako naka online eh. So medyo mahusay ng kaunti ang ingles ko ditto. Tingnan ninyo, katunayan na sa word ko sinusulat ito kasi iyung “dito” ginawa niyang “ditto”. Talagang magaling word. Hehehe

This is my first entry to “ECCENTRIP”. This blog won’t please anyone or want to be pleased but it needs readers like you. Kahit di ka eccentric pwede na. Malay mo mahawaan kita ditto. Naks ayan na naman ang ditto.

Welcome everybody!